Semua Bab From Maid to Billionaire's Wife: Bab 331 - Bab 340

“Parang tuta,” patuloy ni Olivia.Tumawa nang malakas si Bea—isang tawang puno ng pang-aasar at panlalait. “Like mother, like daughter. Kadiri.”Napahigpit ang pagkakahawak ko sa strap ng aking handbag. Ang kuko ko ay halos bumaon na sa leather.“Ginawa rin niyang tuta si Amalia noon,” panlilibak ni Bea. “Pinilit niyang ihulma ang anak niya para lang maging maayos sa paningin mo, Mom! Nakakatawa silang dalawa. Mukha silang mga pulubi na nagmamakaawa para sa atensyon ng pamilya natin!”Nagtawanan silang mag-ina sa loob ng visiting area. Parang wala silang pakialam sa kahit ano. Parang wala silang kaalam-alam na ang taong pinag-uusapan at pinagtatawanan nila ay ilang pulgada lamang ang layo sa kabilang bahagi ng pader.Napapikit ako nang mahigpit habang pumapatak ang malamig na luha mula sa aking mga mata.Hindi ko alam kung alin ang mas masakit at mas nakakawasak sa aking dibdib—ang marinig mula sa mismong bibig ng pinakamatalik kong kaibigan na itinuturing lang pala niya akong isang

Tahimik akong nakinig. Bawat paghinga ko ay may kasamang kaba.“Mayroon tayong mga sworn affidavits mula sa mga saksi sa Tagaytay, opisyal na toxicology report mula sa ospital, medical-legal certificates na nagpapatunay ng mga pasa at kemikal sa katawan mo, testimonya ng mga barangay officials, at iba pang corroborating physical evidence na gagamitin ng prosecution para mag-issue ng Resolution para sa Information o pormal na sakdal sa korte.”Napahawak ako nang mahigpit sa aking sariling mga palad. “Talaga po? Wala po silang maitatagong technicality?”Tumango si Atty. Santos. “Wala. Inihain na natin ang ating Complaint-Affidavits sa Office of the City Prosecutor para sa Preliminary Investigation sa ilalim ng Rule 112 ng Revised Rules of Criminal Procedure.”Napatingin ako sa kaniya. “Ibig sabihin po ba... may hearing na?”“Nakatakda na ang unang schedule ng Preliminary Investigation para sa pagpasa ng Counter-Affidavit ng mga respondents,” sagot ni Atty. Reyes. “Kapag lumabas na ang

Sa loob ng sumunod na dalawang oras, isa-isa naming pinag-usapan ang bawat detalyadong hakbang ng aming legal strategy—ang timeline ng Preliminary Investigation, ang paghahanda para sa paghahain ng karagdagang Rebuttal Affidavits, ang listahan ng mga ekspertong testigo na aming ipapatawag, at ang mga security measures na kailangan naming ipatupad para sa aming kaligtasan habang nasa Maynila.Walang sigawan. Walang emosyonal na padalos-dalos na desisyon. Walang pagmamataas.Maayos. Tahimik. Kalkulado. At planado sa ilalim ng probisyon ng batas.At habang nakikinig ako sa bawat paliwanag ng mga abogado, nararamdaman ko ang panibagong pagkabuo ng aking pagkatao.Hindi na ako iyong lumang Amalia na naghihintay kung may tatay, ina, o kaibigan bang lalapit para iligtas siya. Parang naging bato na ang aking puso. Magmula noong huli naming pag uusap ng Mommy ko, wala pa akong natatanggap na muling pakiusap sa kanya. Tanging ang daddy ko lang ang nangungumusta sa akin, at sinabing ang mommy ko

“Si Bea… at 'yung buong grupo niya.”Napabuntong-hininga ako at isinandal ang aking likod. “Sa totoo lang, hindi ko rin talaga alam.”“Wala ka bang nagawa sa kanila bago ito?”“Wala. Wala akong maalalang anumang atraso sa kaniya.”“Sigurado ka?”“Oo naman, Jay.”“Baka naman may maliit na detalye ka lang na nakalimutan?”“Jay!” pananaway ko sa kaniya.Napatawa siya nang mahina. “Joke lang, ginigising lang kita.”“Ang kulit mo talaga.”“Pero seryoso ako, Amalia. Hindi ko talaga maiwasang magtaka kung bakit ganoon na lang katindi ang inggit at galit na ipinapakita nila sa 'yo.”Napayuko ako at tumitig sa sahig. “Tungkol lang naman 'yon kay Earl noong araw.”“Kay Earl?”Tumango ako. “Akala kasi ni Bea, ginagayuma o inaagaw ko si Earl noong high school pa kami.”Napakunot ang noo ni Jay, tila sinusuri ang logic ng kwento. “Pero hindi naman naging kayo ni Earl, 'di ba?”“Hindi. Kailanman ay hindi naging kami.”“Alam naman 'yon ng lahat, 'di ba?”“Alam ko… at alam din nila.”“Kung ganoon, b

At marahil iyon ang dahilan kung bakit napakalapit ng loob ko sa kaniya. Hindi ko man lang namalayan kung kailan o paano eksaktong nagsimula ang ganitong antas ng tiwala. Basta isang araw, napansin ko na lang na napakahiyang at komportable ko kapag kasama ko siya.Hindi ko kailangang mag-isip nang malalim bago magsalita. Hindi ko kailangang magkunwari o magsuot ng maskara. Hindi ko kailangang maging perpekto. Kapag kasama ko si Jay, puwede lang akong maging payak na sarili ko. Ako, bilang ako. Walang halong pagkukunwari.Siguro may mga taong sadyang inilalaan ng tadhana na maging ganoon sa buhay natin. Hindi mo alam kung paano sila dahan-dahang naging mahalagang bahagi ng iyong araw-araw. Hindi mo rin maalala ang eksaktong petsa kung kailan nagsimula ang lahat. Pero kapag nariyan sila sa tabi mo, parang napakanatural at napakagaan ng lahat.Napahawak ako sa aking noo at napailing habang nakatingin sa kaniya. “Ang ingay mo talaga, kahit kailan.”“Excuse me? Ako pa ang maingay?”“Hindi!