All Chapters of From Maid to Billionaire's Wife: Chapter 361 - Chapter 370

Makalipas ang isang buwan...Muli na naman kaming dahan-dahang bumalik sa normal naming mga buhay.Masaya na ulit ang kapaligiran. Nakalabas na muli kami, kumakain sa labas, nagkukuwentuhan ng walang katuturan, at kung minsan ay nagtatalo sa mga maliliit na bagay na hindi naman talaga kailangang pagtalunan.Para bang unti-unti nang bumabalik ang dating Amalia—ang Amalia na may buhay at kulay ang bawat araw. Hindi na ako iyong babaeng palaging natatakot sa kung ano ang sasabihin ng ibang tao. Hindi na rin ako iyong taong laging nag-iisip kung paano kailangang kumilos para lamang hindi makasakit, makadismaya, o makainis ng iba.Ngayon, natututo na akong mabuhay nang buo para sa sarili ko.At isa sa pinakamagandang bagay na nangyari matapos ang lahat ng trahedya at madilim na kabanatang pinagdaanan ko ay ang unti-unti naming pagkakaayos ni Mommy.Mas madalas na kaming nagkakausap ngayon. Minsan, tatawag siya sa gitna ng araw para lamang mangumusta. Minsan naman, bigla siyang magpapadala

POV: Jay“Ma'am, sir, may I take your order now?”Napatingin ako kay Amalia. Nakatitig siya sa akin nang diretso, ang kaniyang mga mata ay puno ng kaba habang hinihintay ang muling pagsasalita ko tungkol sa naganap na tawag.Ngumiti ako nang bahagya at pilit na ibinalik ang kaswal kong ekspresyon. “Order muna tayo.”“Pero Jay, sino 'yung—” “Gutom na ako,” putol ko sa kaniyang sasabihin.“Kanina ka pa gutom.”“Exactly. Kaya mas lalo akong nagugutom kapag pinaghihintay tayo.”Napailing siya habang pikit-matang bumuntong-hininga. “Fine.”Kinuha niya ang menu at mabilis na itinuro ang ilang pagkain sa naghihintay na waiter. “I'll have the pasta, grilled chicken, fries, and...”“That's a lot,” hirit ko habang nakatingin sa mga itinuturo niya.Mabilis siyang napatingin sa akin, nakataas ang kaniyang kilay. “May reklamo ka?”“Wala po. Tuloy mo lang.”“Good.”Napangiti ako habang nakatitig sa kaniya. “Pero baka ikaw lang ang makakain ng lahat ng iyan.”“Hindi ako nag-iisa,” mabilis niyang sa

Napailing na lang ako habang nakatingin kay Amalia na hanggang ngayon ay hindi pa rin sumusuko sa pananakit sa akin.“Tumigil ka na nga!” natatawa kong sabi habang pilit na umiiwas sa mahahaba niyang kamay.“Kasalanan mo kasi!”“Ano na naman ang kasalanan ko sa 'yo?”“Niloko mo ako sa tawag kanina!”“Hindi naman kita niloko, 'no! Nagbiro lang ako para mabawasan 'yang kaba mo.”“Pareho lang iyon!”“Hindi kaya pareho! Ang pagloloko, may masamang intensyon. Ang pagbibiro, pang-aasar lang.”“Ewan ko sa 'yo, pareho lang 'yon para sa akin!” Muli niyang itinaas ang kaniyang kamay para hampasin ako.Napaatras agad ako sa aking upuan. “Hoy! Huwag! Ang violent nito!”Napatawa siya nang malakas habang napapailing.Iyon. Iyon mismo ang gusto kong laging makita sa kaniya—ang Amalia na masayahin, madaling matawa, at kayang-kayang makipagkulitan nang walang alinlangan. Iyong Amalia na hindi kailangang isipin o dalhin ang mga mabibigat na nangyari sa kaniyang nakaraan.Ilang buwan lang ang nakalipas,

Ang ipinakita ng waiter ay ang larawan namin ni Amalia habang pareho kaming nakatayo. Nakasandig ang ulo niya sa aking dibdib habang nakahawak sa aking braso, samantalang nakatingin naman ako sa kaniya na para bang nahuli sa gitna ng isang napakalaking kalokohan.Noon ko lang talaga napagtanto—may kakaibang pagkakahawig pala kaming dalawa. Hindi man eksaktong magkamukha ang aming mga tampok ng mukha, pero pareho ang kurba ng aming mga labi at ang paraan ng pagngiti.At higit sa lahat, hindi maikakaila na bagay na bagay kami sa kuha.Habang nakatitig sa maliit na screen ng camera, dahan-dahang lumipad ang isip ko malayo sa ingay ng restaurant. Napaatras ang kamalayan ko sa mga sandaling dahan-dahan siyang pumasok sa buhay ko.Sa totoo lang, si Amalia ay hindi lang basta isang babaeng puro pambubwisit at humor ang alam. Maganda talaga siya—iyong tipong ganda na hindi kailangang magsumikap para mapansin, iyong ganda na kusang umaapaw kapag tumatawa siya nang malaya. May sarili siyang ta

“Ayoko nga!” mariin kong tanggi sa kaniya, saka ako marahas na umiling habang pilit na iniiwas ang aking mukha. Alam kong magrereact siya sa sinabi ko, at hindi siya magpapatalo. Kilala ko ang ugali ni Amalia.Nakanguso si Amalia habang nakataas ang isang kilay na nakatingin sa akin, tila hindi natutuwa sa mabilis kong pagtanggi.“At bakit naman ayaw mo?” tanong niya sabay cross-arms. “Kailangan kong makilala ang babaeng mabubulag sa 'yo para maibili ko agad siya ng salamin bago maging huli ang lahat!”Napangisi ako sa kaniyang hirit. “Walang mabubulag sa akin, 'no. Hahabulin nila ako dahil pogi ako, mabait, may stable na trabaho, at...” Huminto ako sandali at inayos ang pagkakaupo ko para magmukhang pormal. “Matiyaga!”“Matiyaga?” ulit niya, kunwari ay nag-iisip nang malalim habang tumitingin sa kisame. “Hmm... Check.”Tumango siya nang bahagya.“Mabait?”“Pwede na, paminsan-minsan.”“Stable na trabaho?”“Oo, katanggap-tanggap.”“Woooow.” Pinalaki niya ang kaniyang mga mata at inilap