All Chapters of From Maid to Billionaire's Wife: Chapter 501 - Chapter 510

Napayuko ako at pinagmasdan ang aming mga kamay na magkahawak. “Pero Pa… hindi ko rin po talaga alam kung paano kami magsisimula ulit kapag magaling na siya. Masyadong malalim ang sugat. Masyadong maraming mga katanungan sa isip ko.”“At hindi mo kailangang sagutin o lutasin ang lahat ng iyan ngayong gabi,” tugon ni Papa. “Huwag mong pilitin ang sarili mong ayusin ang buong hinaharap sa isang iglap lang.”Napatingin ako sa kaniya.“Ang pinakamahalagang tungkulin mo ngayon ay ang alagaan muna ang kaniyang katawan at ang sarili mong kalusugan,” payo niya. “Kapag maayos na ang kaniyang lagay, kapag nakalabas na siya sa ospital, at kapag pareho na kayong kalmado at handang mag-usap nang walang galit sa puso—saka ninyo harapin at pag-usapan ang inyong mga problema.”Napalunok ako at mahigpit na pikit-matang nagtanong: “Paano kung… paano kung pagdating ng araw na iyon, hindi na niya ako gusto? Paano kung marealize niya na mas mabuting maghiwalay na lang kami?”Napakunot ang noo ni Papa sa

Kahit na labis niya akong nasaktan sa kaniyang mga naging maling desisyon. Kahit na nagkamali siya nang malaki sa akin. Kahit na hanggang ngayon ay nagugulumihanan pa rin ako kung paano namin muling pagdurugtungin ang mga naputol na string ng aming relasyon.Mahal ko pa rin siya.At ngayong nakikita ko siyang walang laban na nakahiga sa kama ng ospital na ito, nawawala ang lahat ng aking pride at galit. Ang tanging natitirang pagnanais sa aking puso ay ang makitang muli siyang dumilat, alagaan siya hanggang sa magkaroon siya ng lakas, at protektahan siya mula sa anumang sakit.“Anak,” muling pagtawag ni Papa sa akin sa kaniyang malumanay na boses.Inangat ko ang aking tingin. “Ano po iyon, Pa?”Huminga siya nang malalim at tinitigan ako nang may buong pagmamalasakit. “May isa pa akong napakahalagang bagay na gustong sabihin at ipaintindi sa iyo ngayong gabi.”Tumango ako habang pinapahid ang aking mukha. “Makinikinig po ako, Pa.”Inayos ni Papa ang kaniyang pagkakaupo at nagsimulang m

“Kakayanin mo, anak,” sagot ni Papa habang hinahawakan ang aking kamay. “Ang hinihingi ko lang sa iyo ngayon ay huwag mong isara ang iyong puso. Huwag mong tingnan ang relasyon ninyo na ikaw lang ang biktima at siya lang ang maysala. Tingnan mo rin ang inyong mga pagkukulang bilang magkapares upang kapag nagharap na kayo, maging mas malawak ang iyong pag-unawa.”Tahimik akong nakinig sa mga huling salita ng aking ama.Masakit marinig ang katotohanan, ngunit alam kong ito ang gamot na kailangan ng aking puso.Hindi ako perpekto. Naging abala ako sa aking sariling mundo. Nakalimutan ko ang pakiramdam ng maging isang maaalalahanin at mapagkalingang asawa. At sa kabila ng sakit na nararamdaman ko ngayon dahil sa kaniyang mga naging lihim, kailangan kong tanggapin na may sarili rin akong mga sugat na naidulot sa kaniya.“Anak,” mahinang sabi ni Papa, “hindi ka nag-iisa sa mga pagsubok na ito. Lahat ng mag-asawa ay dumadaan sa libis ng pagsubok. Ang tanong lang ay kung hahayaan ninyo bang d

Kinabukasan…Marahan akong nagmulat ng mga mata nang marinig ang mahinang pag-atras ng pinto ng silid.Sandali akong natigilan bago tuluyang nagising ang diwa ko. Nasa ospital pa rin pala ako.Nakahilig pa rin ang ulo ko sa gilid ng kama ni Denis, habang ang isang kamay ko ay nakahawak pa rin nang mahigpit sa kaniyang mga daliri. Hindi ko namalayang nakatulog pala ako sa ganoong posisyon buong gabi. Sa kabilang panig ng kama, nakahiga pa rin siya nang mahimbing.Napatingin ako sa kaniyang mukha. Maputla pa rin siya, ngunit hindi na kasinglala ng nakakatakot na anyo niya kahapon. Mahina pa rin ang kaniyang paghinga, pero mas maayos at regular na ito kumpara noong unang beses akong pumasok sa silid na ito.Marahan kong hinaplos ang likod ng kaniyang kamay.“Good morning, Daddy,” bulong ko, sa pag-asang naririnig niya ako sa kaniyang panaginip.Napangiti ako nang bahagya nang biglang maalala si Amiel. Siguradong kapag narito ang anak namin, hindi iyon titigil at aligaga sa pagtawag kay D

Umiling siya agad upang payapain ako. “Sa ngayon, lagpas na siya sa pinakamagulong yugto. At kung magpapatuloy ang magandang tugon ng katawan niya, maaari na siyang ma-discharge pagkatapos ng isang linggo.”Napatakip ako sa aking bibig, nanlaki ang mga mata. “After one week? Makakauwi na po siya?”“Oo. Kung walang lilitaw na bagong komplikasyon at magiging maayos ang mga susunod na blood work at chest X-ray.”Hindi ko napigilang mapaluha sa sobrang relief. Isang linggo na lang. Isang linggo na lang at matatapos na ang bangungot na ito. Makakauwi na si Denis. Magiging buo na ulit kami ni Amiel.“Thank you, Doctor! Maraming, maraming salamat po!” nanginginig kong pasasalamat.Subalit pinalitan ng doktor ng isang napakaseryosong ekspresyon ang kaniyang mukha. Tinitigan niya ako nang may halong simpatiya at babala.“Pero bago ka magdiwang, Mrs. Robles... kailangan mong maintindihan kung gaano kalapit sa kamatayan ang asawa mo nang dalhin siya rito.”Bumagsak ang puso ko sa aking tiyan. Un