All Chapters of From Maid to Billionaire's Wife: Chapter 491 - Chapter 500

Ikinainis ko ang sarili ko dahil sa isiping iyon. Bakit ko ba ginagawa 'to? Bakit ako nag-aabang sa tao na nagdulot sa akin ng labis na sakit?Pagsapit ng hapon, alas-tres na, pero wala pa rin siya.Nasa sala kami ni Amiel. Abala ang anak ko sa paggawa ng isang maliit na bahay gamit ang kanyang mga kulay-bughaw at pulang plastic blocks habang ako naman ay nagta-type ng reply para sa isang client. Pero imbes na sa screen ako nakatitig, bawat huni ng kotse na dumadaan sa tapat ng bahay ay nagpapatigil sa mga daliri ko sa keyboard.“Mommy, look!” sigaw ni Amiel habang ipinapakita ang itinayo niya.Napilitan akong tumingin sa kanya at ngumiti. “Wow... ang ganda naman niyan. Ang taas.”“This is our house!” masayang ipinalwanag ni Amiel habang itinuturo ang mga kwarto. “This is Mommy's room, this is my room, and this is Daddy's room.”Natigilan ako. Napatitig ako sa maliit na bahay-bahayan na gawa sa blocks. May tatlong kwarto. At ang kwarto na itinuturing niyang kay Denis ay nakadikit mism

“Rendy,” mahinahon ngunit seryosong tawag ni Papa.Tumingin ako sa kanya. “P-po, Pa?”Tinitigan ako ni Papa nang diretso sa mga mata. “Pitong araw ka nang hindi nakakatulog nang maayos. Pumupunta ka sa bintana bawat sampung minuto. Payat na payat ka na diyan kakaisip.”Napatigil sina Kuya Bert at Kuya Senon sa pag-uusap.Napayuko ako, naramdaman ang pag-init ng mga mata ko. “Papa... hindi po...”“Rendy,” putol ni Papa sa defensive kong pagsasalita. “Hindi natin malalaman ang katotohanan kung puro tayo hinala at paghihintay sa kwarto. Kung nag-aalala ka sa asawa mo, alamin mo. Ang pagpapakita ng pag-aalala sa taong naging bahagi ng buhay mo ay hindi nangangahulugang ibinaba mo na ang dangal mo.”Napahagulhol ako nang mahina at itinakip ang mga kamay sa mukha ko.Lumapit agad si Mama at niyakap ang balikat ko. “Anak... pait man o galit ang nararamdaman mo, asawa mo pa rin si Denis. Kung hindi ka makatutulog dahil sa pag-aalala, tawagan mo na.”“Natatakot po ako, Ma...” hagulhol ko. “Nat

Napapikit ako nang mariin, nag-uunahan ang mga luha sa pag-agos habang pinapalo ko ang sarili kong noo.“Napakatanga niya...” hagulhol ko. “Napakalaking tanga ng asawa ko! Paano niya naisip 'yon?! Asawa niya ako! Kahit galit ako sa kaniya, kahit nasaktan niya ako, hindi ko kailanman hahayaang mamatay siya nang mag-isa sa ospital!”“Rendy, huwag mo nang sisihin ang sarili mo—”“Pupuntahan ko siya!” mabilis kong putol sa kaniya habang nagtatatalon na ako sa pagtayo, nagkakarag-karag na ang mga kilos ko. “Anong kwarto uli?! Room 606?! Pupunta ako riyan ngayon din!”“Sige, pabalik na rin si Jay galing sa pagbili ng karagdagang gamot. Hihintayin ka namin dito.”Pagkababa ko ng telepono, wala na akong aksayang panahon. Nagmamadali kong binuksan ang cabinet, kinuha ang isang bag, at pilit na isiniksik doon ang ilang pirasong damit. Nanginginig pa rin ang mga kamay ko—itutupi ko dapat ang damit pero hindi ko na magawa nang maayos kaya isiniksik ko na lang nang padabog sa loob.Isinara ko ang

“Pasensya na kung bigla kaming dumating...” mahina kong sabi kay Jay.Umiling siya agad. “Huwag ka ngang humingi ng tawad. Matagal ka nang hinihintay ng asawa mo.”Mabilis na nakipagkamay si Papa kina Jay at Justine habang sina Kuya Bert at Kuya Senon naman ay tumango nang may paggalang at pasasalamat sa dalawa.Ngunit hindi na nakinig ang utak ko sa mga usapan nila. Ang mga mata ko ay kusa nang humarap patungo sa malaking kama sa gitna ng silid.At doon... nakita ko siya.Si Denis.Nakahiga sa ilalim ng puting kumot, nakapikit, at mahimbing na natutulog.Napahawak ako sa aking bibig upang pigilan ang pagsabog ng panibagong humahagulgol na iyak. Nanlalamig ang buo kong katawan habang dahan-dahan akong humahakbang lapit sa kaniyang kama.'Diyos ko... ang asawa ko...'Napakalayong-napakalayo ng itsura niya sa Denis na nakasanayan ko. Ang Denis na nakilala ko ay laging maayos, laging malakas, nakatindig nang mataas ang noo, at halos hindi man lang nagpapakita ng kahit anong kahinaan sa h

Hindi ko namalayang napakatagal ko na palang nakaupo rito sa tabi ng kama ni Denis.Hawak-hawak ko pa rin ang kaniyang kamay habang marahan kong hinihimas ang payat at malamig niyang mga daliri. Sa bawat minutong lumilipas, paminsan-minsan ay itinaas ko ang aking tingin sa kaniyang mukha—tinitiyak na maayos at tuloy-tuloy ang kaniyang paghinga, at sinusuri kung may anumang bakas ng paghihirap o sakit sa kaniyang anyo habang siya ay natutulog.Napakapayat niya ngayon.Sa tuwing tatama ang aking paningin sa kaniyang nanlalalim na mga pisngi at sa halos bakat na mga buto sa kaniyang balikat, parang may matulis na bagay na paulit-ulit na sumasaksak sa aking dibdib. Napakasakit. Hindi ko maiwasang alalahanin sa aking isip ang Denis na nakasanayan ko sa loob ng maraming taon—ang lalaking palaging maayos at elegante kung manamit, ang lalaking may malakas at nakakahawang tawa, at ang lalaking walang ibang ginawa kundi asarin at patawanin ako kapag nakikita niyang masyado akong seryoso sa buh