Semua Bab From Maid to Billionaire's Wife: Bab 541 - Bab 550

Kinabukasan, maagang-maaga akong bumaba sa dining. Umaasa ako na baka sakaling lumipas na ang matinding galit nina Mommy at maaari na kaming mag-usap nang maayos bilang pamilya.Subalit pagdating ko pa lamang sa hapag-kainan, agad na sumampal sa akin ang isang matinding katahimikan.Walang bumati sa akin. Walang nagtanong kung nakatulog ba ako nang maayos. Wala ring mang-aasar gaya ng nakagawian nina Amara at Akiro tuwing umaga.Sa halip, nakatutok ang lahat sa kani-kanilang pagkain. Si Daddy ay tahimik at pormal na nagbabasa ng balita sa kaniyang tablet habang umiinom ng kape. Si Mommy Rendy naman ay maayos na hinihiwa ang kaniyang pancake, ni hindi man lang nag-abalang tumingin sa direksiyon ko. Ang dalawa ko namang kapatid ay parehong nakayuko sa kanilang mga plato, wari bang biglang nawalan ng kakayahang magsalita.Napahinto ako sa tabi ng aking upuan.'Ano 'to? May lamay ba sa bahay na hindi ko alam?'Napailing ako sa sarili kong naisip bago tuluyang umupo.“Good morning,” bati

Makalipas ang dalawang oras, halos hindi ko na mabilang ang dami ng dokumentong nabasa at pinirmahan ko. Sa kabila ng malamig at nakasasakal na sitwasyon sa bahay kasama ang pamilya ko, pinilit kong ituon ang buong atensiyon sa trabaho. Ayokong mag-aksaya ng oras sa pag-iisip sa pagtatalo namin nina Mommy at Daddy.Paminsan-minsan, sumisilip ako sa malaking babasaging salamin ng aking opisina upang tingnan ang kabilang kwarto. Sa bawat pagkakataong nakikita ko ang girlfriend kong si Audrey, bahagya akong napapangiti at nagbabago ang amoy ng buo kong araw. Abala ang aking kasintahan sa harap ng computer nito—paminsan-minsan ay nakikipag-usap sa ibang empleyado at tumatawag sa iba't ibang departamento.Napabuntong-hininga ako nang may kasamang ngiti.May ilang papeles akong ipinagawang ayos sa kaniya kaninang umaga. Hindi naman komplikado ang mga iyon, ngunit napakahalaga dahil gagamitin ko sa isang malaking pulong mamayang hapon. Karaniwan, maaasahan ko talaga si Audrey. Bukod sa pagig

Naramdaman kong bumilis ang tibok ng puso ko, pero sa pagkakataong ito, hindi ako yumuko. Hindi ko rin inalis ang tingin ko kay Mommy.“Hindi ko gustong pakasalan si Micah!” mariin kong ulit. “Ilang beses ko pa bang kailangang sabihin iyon para maintindihan ninyo?”“Hindi lahat ng bagay ay tungkol sa gusto mo, Amiel.”“Pero buhay ko ito, Mommy!”“Buhay mo, oo! Pero hindi ibig sabihin na puwede mong balewalain ang pamilya mo!”“Hindi ko kayo binabalewala! Ang gusto ko lang naman, kayo rin ang makinig sa akin!”“Kung nakikinig ka rin sana sa amin, hindi tayo magkakaroon ng ganitong problema!”Napapikit ako. Muli na naman kaming bumabalik sa parehong paikot-ikot na usapan. Walang nakikinig. Walang gustong umintindi. Lahat sila ay may sariling paninindigan, at tila ako lang ang kailangang magsakripisyo.“Alam mo, Mommy,” sabi ko, pinipilit panatilihing kalmado ang boses ko kahit nanginginig na ang aking kalamnan, “pagod na pagod na ako.”Hindi siya sumagot.“Pagod na akong umuwi rito at m

Nang makarating kami sa mamahaling restaurant, agad kaming itinuro ng waiter sa isang pribadong kwarto. Nasa isang malaking mesa na sina Tita Hilary, Tito Justine, at ang anak nilang si Micah.Nang napasulyap ako kay Micah, napangiwi ako. Nakasuot siya ng itim na tube top na tinernuhan ng blazer, maikling palda, at may manipis na net sa mga binti. Para siyang bagong galing sa isang party na hindi pa tapos.Nang mapansin niyang nakatingin ako, ngumiti siya nang napakalapad. “Hi, Amiel!”Napilitan akong ibalik ang ngiti. “Hi.”Habang kumakain kami, nagpalitan ng usapan ang mga matatanda tungkol sa negosyo at sa planong pag-aasawa. Maya-maya, biglang nagtanong si Micah sa harap ng lahat.“So, Amiel, do you have someone?”Napatigil ang kamay ko. Nilingon ako ng buong pamilya ko.Napabuntong-hininga ako. “Yes. Girlfriend.”Saglit na nagbago ang timpla ng mukha ni Micah bago tumingin kay Mommy, na agad namang sumingit: “Hindi naman seryoso iyon.”“Mommy, hindi mo alam kung gaano kaseryoso a

Pagdating ko sa bahay, agad akong umakyat sa kuwarto ko. Hindi ko na hinintay ang iba dahil sapat na ang ilang oras na pakikisama ko sa mga taong tila determinado akong itali sa isang babaeng hindi ko naman kayang mahalin.Pagod na pagod ako—hindi lang pisikal, kundi pati emosyonal. Pakiramdam ko, buong gabi akong nakaupo sa isang silid na puno ng mga taong may kani-kaniyang plano para sa buhay ko, samantalang ako mismo ay walang boses para sabihin kung ano ang gusto ko.Nang makarating ako sa silid, inilapag ko ang susi ng kotse sa ibabaw ng mesa at hinubad ang aking relo. Pagkatapos ay dumiretso ako sa banyo upang maghilamos. Tiningnan ko ang sarili ko sa salamin. Namumungay ang mga mata ko dahil sa puyat at pagod. Magulo ang buhok ko, at halatang wala na akong ganang makipag-usap kahit kanino.Napailing ako. “Anong klaseng buhay 'to?” bulong ko sa sarili.May magandang trabaho ako. May sarili akong pera. May kakayahan akong magdesisyon para sa kumpanya at harapin ang malalaking pro