All Chapters of From Maid to Billionaire's Wife: Chapter 551 - Chapter 560

Natahimik ang buong salas.Huminga ako nang malalim, saka hinilot ang aking sentido. Pakiramdam ko ay sasabog na ang ulo ko sa sobrang pagod at inis. “Mommy, hindi ko kayang pilitin ang sarili ko. Hindi ko kayang umoo sa isang bagay na alam kong pagsisisihan ko sa huli.”“Hindi mo pa nga sinusubukan!”Napatingin ako sa kaniya. “Anong gusto mong subukan ko? Ang makipag-date sa kaniya? Ang ligawan siya? Ang magkunwaring mahal ko siya hanggang sa araw ng kasal namin?!”“Hindi naman kailangang ganoon!”“Kung hindi ganoon, ano?!”“Bakit hindi mo muna bigyan ng pagkakataon si Micah? Kilalanin mo siya nang mas mabuti. Malay mo, magbago ang isip mo.”Napailing ako. “Hindi ko kailangang makilala pa siya nang mas mabuti para malaman kung gusto ko siyang pakasalan. Matagal na nating kakilala ang pamilya niya. At sa lahat ng panahong iyon, wala akong naramdamang ganoon para sa kaniya.”“Hindi mo ba nakikita ang mga bagay na puwede ninyong maibigay sa isa't isa?”Napakunot ang noo ko. “Anong mga b

Isang linggo.Pitong araw.Iyon ang panahong tiniis kong mamuhay sa iisang bubong kasama ang sarili kong pamilya—ngunit pakiramdam ko ay isa akong estrangherong nakikitira lamang sa kanila.Hindi ko alam kung ano ang mas masakit: ang mga salitang ibinabato nila noong una kaming magtalo tungkol sa kasal na gusto nilang ipilit sa akin, o ang nakatutulig na katahimikang ipinantapat nila pagkatapos kong tumanggi.Siguro, pareho. Dahil sa loob ng pitong araw na iyon, para akong unt-unting pinaparusahan sa isang kasalanang hindi ko naman ginawa. Ang tanging kasalanan ko lang ay ang piliin ang sarili kong kaligayahan at ipaglaban ang babaeng mahal ko.Lunes ng umaga. Bumaba ako sa dining area gaya ng nakasanayan.Maaga akong nagising dahil may mahalagang pulong ako sa opisina. Pagdating ko sa hapag-kainan, naroon na si Daddy, abala sa pagbabasa ng balita sa kaniyang tablet. Si Mommy Rendy naman ay umiinom ng kape habang may kausap sa telepono. Nasa mesa rin sina Amara at Akiro.“Good morning

Linggo. Isang buong linggo na.Pitong araw na akong kumakain kasama nila nang hindi nila ako kinakausap. Pitong araw na akong umaalis ng bahay nang walang paalam na natatanggap. Pitong araw na akong umuuwi sa isang tahanang para bang wala nang puwang para sa akin.Hindi ko na rin alam kung ilang beses akong napabuntong-hininga sa harap ng salamin, o kung ilang beses kong binuksan ang aking cellphone para tingnan kung may mensahe si Mommy, si Daddy, o kahit ang mga kapatid ko.Wala.Minsan, may mga mensahe mula kay Audrey, at iyon lamang ang mga pagkakataong nakakaramdam ako ng kaunting ginhawa sa gitna ng matinding sakal.[Audrey: Good morning, Amiel! Don't forget your breakfast.][Audrey: Have you had lunch yet?][Audrey: You seem quiet today. Is everything okay?]Palagi kong sinasagot na maayos lang ako. Hindi ko kayang sabihin sa kaniya na ang dahilan ng katahimikan ko ay ang sarili kong pamilya. Hindi ko kayang sabihin na sa bawat pag-uwi ko, pakiramdam ko ay may nagawa akong kasa

“Oh... Nalaman mo na pala.”Napatitig ako sa pader ng aking opisina, halos manigas ang panga sa matinding galit.“Nalaman ko na pala?” ulit ko, nanginginig ang boses. “Iyon lang ang sasabihin mo, Mommy?!”“Amiel, huwag kang magtaas ng boses sa akin.”“Bakit mo ginawa iyon?!” singhal ko, hindi na mapigilan ang matagal nang kinikimkim na inis.“Si Micah ang bagong secretary mo. Mas makabubuti iyon para sa lahat.”“Para sa lahat? O para sa 'yo lang?!”“Para sa kumpanya.”“Don't lie to me, Mom!”“Amiel!” babala ng kaniyang boses sa kabilang linya.“Walang kinalaman sa trabaho ang ginawa mo!” sigaw ko, dumadaloy ang init sa buo kong katawan. “Alam mong si Audrey ang secretary ko! Alam mong napakaayos at napakasipag niya sa trabaho! At alam mo ring wala siyang ginagawang masama sa 'yo! Pero inalis mo siya sa tabi ko dahil ayaw mong tanggapin na siya ang girlfriend ko!”“Hindi mo alam ang lahat ng nangyayari sa kumpanya,” malamig niyang sagot.“Then explain it to me!”“Hindi ko kailangang ip

Pagsapit ng tanghali, saka ko lang napansin ang makapal na folder na nakapatong sa gilid ng aking mesa.Mga papeles iyon na ipinagawa ko kay Audrey—o sa bagong sekretarya ko—bago pa man magsimula ang araw ko. May ilang kontrata na kailangang suriin, mga dokumentong kailangang ayusin para sa meeting sa susunod na linggo, at mga report na kailangan kong makita bago matapos ang araw. Karaniwan, inaabot ng halos isang buong araw bago matapos ni Audrey ang lahat ng iyon, lalo na kapag may mga kailangang baguhin at kumpirmahin sa iba't ibang departamento.Kaya naman nagulat ako nang makita kong kumpleto na ang lahat.Napakunot-noo kong inilapit ang folder sa akin. “Ano'ng oras pa lang?” bulong ko habang tinitingnan ang aking relo.Labindalawang minuto pa lang ang nakalilipas mula nang mag-alas dose ng tanghali.Binuksan ko ang unang dokumento at isa-isang sinuri ang mga pahina. Inasahan kong may makikita akong mali—kahit man lang isang maling petsa, kulang na detalye, o hindi pagkakatugmang