บททั้งหมดของ From Maid to Billionaire's Wife: บทที่ 521 - บทที่ 527

Habang hawak ko ang ikalawang buhay ng aming relasyon, gusto kong masigurong hindi na kami muling mawawalan ng oras para sa isa't isa. Hindi ko na hahayaang kainin ng trabaho at pagod ang pagmamahal na itinayo namin.“Rendy?”Napalingon ako nang marinig ang mahinang boses ni Mama mula sa pinto. Agad kong pinunasan ang aking pisngi. “Opo, Ma?”Pumasok siya sa silid kasama si Papa Romeo. Sumulyap sila sa buong kuwarto. “Kumusta na ang kuwarto ninyo?”“Maayos na po, Ma. Inayos ko na rin po ang mga gamot ni Denis para hindi siya malito kapag iinom.”Tumango si Papa, bakas ang pagmamamalaki sa kaniyang mukha. “Mabuti, anak. Mas maganda kung presko ang paligid niya.”Pagkatapos ay sumilip ang maliit na ulo ni Amiel sa likuran nila, nakahawak sa pinto. “Mommy!”Napangiti ako, nawala ang pait sa aking dibdib. “Yes, baby?”“Can we go out?” tanong niya habang naglalakad pabalik-balik ang kaniyang mga paa sa katuwaan.Napakunot ang noo ko. “Saan naman kayo pupunta?”Sumagot si Kuya Bert habang n

Naramdaman kong marahang bumaba ang kaniyang ulo at inilapat ang kaniyang mukha sa aking balikat, tuluyang isinusuko ang kaniyang natitirang lakas.“Namimiss ko iyong kapag umuuwi ako galing sa mabigat na trabaho, sasalubungin mo ako sa pinto, yayakapin mo ako, at magtatanong ka kung kumusta ang araw ko...”“Namimiss ko iyong sabay tayong kakain sa mesa nang walang hawak na telepono at magkuwentuhan tungkol sa mga maliliit na bagay...”“Namimiss ko iyong kapag may gusto akong ikuwento o ipagmalaki sa iyo, ibababa mo muna ang ginagawa mo para lang makinig at tingnan ako sa mga mata...”Nanginginig at halos mawalan na ng boses ang kaniyang pananalita habang patuloy sa pag-tulo ang kaniyang mga luha. “At namimiss ko iyong pakiramdam na kahit gaano ako kapagod, kahit gaano kagulo ang mundo sa labas, may asawa akong totoong naghihintay at nagmamahal sa akin pag-uwi ko...”Napahikbi ako nang napakalakas. Naitakip ko ang aking kamay sa aking bibig upang pigilin ang labis na hagulgol.Dahil n

“May isa pa akong napakalaking bagay na gustong sabihin sa iyo... isang bagay na matagal kong ikinahiya at ikinubli sa loob ko.”Tumingin ako nang diretso sa kaniyang mga mata. Nakita ko ang pag-aalala at pagnanais niyang yakapin ako, ngunit nanatili siyang nakikinig.“Noong magsimula akong tumaba matapos kong ipanganak si Amiel at sa gitna ng matinding stress sa buhay...”Napahinto ako. Ang boses ko ay biglang naging napakahina. Ang lalamunan ko ay tila natuyuan. Hindi ko alam kung paano ko sisimulan ang pagbubukas ng pinakamalalim kong sugat at insecurity bilang isang babae at bilang asawa.Ngunit kailangan kong sabihin. Kailangan niyang maunawaan kung bakit ako nagtayo ng pader.“Dahil sa walang katapusang pagod, puyat, at stress, unti-unting nagbago ang katawan ko, Denis. Unti-unting nawala ang dating hugis na ipinagmamalaki ko... At sa totoo lang, nahihiya ako nang sobra-sobra sa iyo.”Napayuko ako, naramdaman ang mabilis na pag-init ng aking mga pisngi sa matinding hiya.“Hindi

Na hindi lamang siya ang lalaking nagdadala ng pera sa mesa o tagakumpuni ng sira sa bahay. Na siya pa rin ang lalaking pinili kong makasama sa buong buhay ko—ang lalaking minahal ko nang buong-buo bago pa man dumating si Amiel sa aming mga bisig.“I'm so sorry, Denis...” mahina at tapat kong sabi.Agad siyang umiling, bahagyang napatawa. “Stop saying sorry, sweetheart.”“Eh, ikaw nga diyan... hindi rin tumitigil sa pag-hingi ng tawad!”Napatawa siya nang mas malakas, nagpakita ang mga dimple sa kaniyang pisngi. “Fair enough. Tabla na tayo.”Muli kaming natahimik habang nakatitig sa isa't isa. Pagkatapos, dahan-dahan kong itinaas ang aking kamay at marahang hinawakan ang kaniyang pisngi, nadarama ang init ng kaniyang balat.“Pero may isang napakahalagang bagay na gusto kong malaman at itatak mo diyan sa isip mo,” sabi ko.Tumingin siya sa akin nang buong katapatan. “Ano iyon?”“Hindi ko kailanman ginustong maramdaman mong hindi ka na mahalaga sa akin... Hinding-hindi.” Nanginginig ang