All Chapters of From Maid to Billionaire's Wife: Chapter 51 - Chapter 60

Inayos ko ang aking sarili upang maibalik ang pamilyar kong awtoridad. Hinayaan ko ang natitirang lamig ng banyo na maging panangga ko bago ko tuluyang binuksan ang pinto nito. Lumabas ako ng banyo patungo sa aking malawak na silid-tulugan. Dahil sa tindi ng pagmamadali at galit ko kanina nang pumasok ako, naiwan kong bahagyang nakabukas ang pinto ng aking kuwarto na nag-uugnay sa madilim at mahabang pasilyo ng mansiyon.Habang naglalakad ako sa gitna ng silid, may isang kakaibang anino at bahagyang paggalaw akong napansin sa labas ng pinto. May parang kurtina o tela na sumasayaw sa gilid ng pintuan—isang anino na hindi nagmumula sa hangin, kundi sa isang taong nakatayo at nagtatago doon.Napatigil ako. Biglang nag-gipit ang aking mga mata at bumalik ang talas ng aking pakiramdam bilang isang pinuno. May nakikinig ba sa akin? May nakarinig ba sa lahat ng mga isinigaw ko at sa malalakas na pagsampal ko sa sarili ko sa loob ng banyo kanina? Ang bawat pader ng banyong ito ay gawa sa mama

POV: JamillaTawa ako nang tawa sa kuwarto habang iniisip ang reaksyon ni Angelo. Nalaman ko kasi kanina mula mismo sa kaniyang ina na si Tita Selena, na matatakutin pala ang aroganteng lalaking iyon. 'Yung tipong kung umasta ay parang laging matapang at walang kinatatakutan, pero kapag usaping multo o mga palabas na horror, hindi man lang makapanood dahil sa takot. Narinig ko kasi ang mga kakaibang ungol at kalabog sa loob ng kaniyang silid kanina habang dadaan ako sa pasilyo, kaya naisipan kong tumigil sandali sa gilid ng kaniyang pinto.Dahil nga bukas ang pinto ng kaniyang kuwarto, pumasok ang aking kapilyahan. Sa aking kalokohan, binuksan ko rin nang bahagya ang pinto ng sarili kong silid na katabi lang ng kaniya, saka ako palihim na tumambay sa gilid ng kaniyang pintuan.Gamit ang aking maliit na salamin na pampaganda, itnapat ko ito sa bandang gilid ng pinto upang makita ang repleksyon sa loob ng banyo niya. Hinintay ko siyang lumabas mula sa banyo habang naka-tuwalya laang. N

Pagpasok ko sa malawak na dining area, pilit kong kinagat ang aking labi para hindi humalakhak nang malakas. Nakaupo na si Angelo sa kaniyang paboritong upuan, tuwid na tuwid ang likod at pilit na inaayos ang kaniyang kubyertos. Pero ang totoo, kitang-kita ko ang panginginig ng kaniyang mga daliri habang hawak ang baso ng tubig. Halos ubusin niya ang laman niyon sa isang inuman laang para mapakalma ang kaniyang sarili."Oh, Jamilla, maupo ka na, hija. Mabuti at sumabay ka na sa amin," nakangiting bati sa akin ni Tita Selena na eleganteng nakaupo sa kabisera."Salamat ho, Tita," magalang kong sagot saka ako umupo sa tapat ni Angelo.Nang mag-angat siya ng tingin at magtama ang aming mga mata, pinanlakihan ko siya nang bahagya ng mga mata sabay sulyap sa bakanteng upuan sa kaniyang tabi. Agad siyang napaiwas ng tingin at narinig ko ang mahina niyang pagmura sa kaniyang hininga.Habang inihahain ng mga kasambahay ang ulam na sinigang na baka at piniritong tulingan, napansin ni Tita Selen

Mabilis na umiwas ng tingin si Angelo. Lumakad siya patungo sa aking bintana at tumingin sa labas, pilit na itinatago ang pamumutla ng kaniyang mukha. "Napakalakas talaga ng loob mong pagbintangan ako, Jamilla. Sinasabi ko sa iyo, walang kahit anong bagay ang makakatakot sa akin. Ang pumasok ako rito ay patunay lamang na wala akong pakialam sa mga kuwento mo.""Kung wala kang pakialam, bakit hindi ka pa lumabas ngayon?" hamon ko sa kaniya, habang nakatitig sa kaniyang likod. "Ayan ang pinto, malawak ang daan. Pwede ka nang bumalik sa kuwarto mo at matulog nang mag-isa."Natigilan si Angelo sa aking sinabi. Kitang-kita ko ang bahagyang paggalaw ng kaniyang mga balikat. Alam kong nahihirapan siyang pumili: ang lumabas at harapin ang kaniyang takot sa kaniyang kuwarto, o ang manatili rito at lunukin ang kaniyang pride sa harap ko."I will leave when I want to," matigas niyang sagot, sabay harap muli sa akin. Sa pagkakataong ito, mas naging seryoso ang kaniyang mga mata. Ang kaniyang aro

Binitawan ko ang dulo ng kumot nang dahan-dahan nung maramdaman kong lumuwag ang hawak ng kaniyang mga daliri sa aking damit. Huminga siya nang malalim, lalong isinubsob ang kaniyang mukha sa unan ng sofa, at tuluyan nang pumasok sa malalim na tulog. Napailing na lang ako habang nakatitig sa kaniya. Sino ba ang mag-aakala na ang nakatatakot at masungit na si Angelo Graham ay matutulog na parang sanggol sa isang maliit na sofa dahil lang sa takot sa multo?Dahil nakita kong mukhang mahaba-haba ang magiging tulog niya, naramdaman ko bigla ang lagkit sa aking katawan. Kanina pa ako naiinitan mula nung galing kami sa greenhouse. Tumingin ako sa oras—mag-aalas kuwatro na ng hapon. Nagpasya akong maligo muna para mapreskuhan ang aking utak bago ko ituloy ang pag-sketch ng mga alahas.Kumuha ako ng malaking puting tuwalya sa cabinet. Sa sobrang pagmamadali ko at sa pag-aalala na baka biglang magising si Angelo habang naghuhubad ako, pumasok agad ako sa loob ng banyo ng aking silid nang hindi