All Chapters of From Maid to Billionaire's Wife: Chapter 641 - Chapter 650

Muli siyang nakinig sa tawag habang seryosong nakatitig sa kawalan."Okay lang siya," sagot niya kay Akiro sa kabilang linya.Napatingin ako sa kaniya, bahagyang kumakabog ang dibdib. "Anong sabi niya?" bulong ko.Tinakpan niya nang bahagya ang mikropono ng kaniyang cellphone gamit ang palad. "Nagtatanong lang kung nasaan ako."Tumango ako nang dahan-dahan.Ipinagpatuloy niya ang pakikipag-usap sa kapatid. "Sabihin mo kay Mommy na may kailangan lang akong asikasuhin dito sa labas."Napahinto siya nang ilang saglit dahil sa sagot ni Akiro. "Anong ibig mong sabihin... na may hinahanap siya rito?"Natahimik siyang muli habang nakikinig sa mga sumunod na sinasabi nito. Pagkatapos ay bahagya siyang bumuntong-hininga ng may bahid ng pagkayamot."Sige na. Mamaya na lang ako tatawag pabalik."Ibinaba niya ang tawag at inilagay ang cellphone sa ibabaw ng maliit na mesa."Ano daw 'yon?" tanong ko, pilit na pinatutunog na inosente ang aking boses."Wala. Nagtatanong lang si Akiro kung nasaan ako

Tahimik ang pantry nang makarating ako roon.May ilang tasa sa lababo, isang lalagyan ng asukal sa mesa, at ang pamilyar na amoy ng bagong timplang kape ang sumalubong sa akin. Kumuha ako ng isang malinis na tasa at nagsimulang magtimpla.Habang hinihintay kong malusaw ang asukal sa mainit na tubig, sumandal ako nang bahagya sa gilid ng mesa at pinag-isipang mabuti ang naging asal ni Amiel kanina.Hindi ko naman inaasahang magiging masaya at nakangiti siya tuwing umaga. Kilala ko ang ugali niya mula pa noon—kapag tambak sa trabaho, nagiging seryoso siya; kapag may hindi nagustuhan sa isang ulat, hindi siya nag-aatubiling ipatawag ang sinuman.Ngunit hindi naman siya karaniwang nagwawala o nagpapakita ng ganoong klaseng galit nang walang sapat na dahilan. At kahit kailan, hindi siya naging bastos nang ganoon sa mga empleyadong bumabati sa kaniya.May nagawa ba akong hindi niya nagustuhan?Muli kong sinuri sa aking isip ang mga ginawa ko kahapon. Natapos ko ang lahat ng dokumentong ipin

"Yes. My family, you, and everyone in this company who thinks Audrey doesn't deserve to be here!" pagpapatuloy ni Amiel, tumataas ang boses habang lalong tumitindi ang galit sa kaniyang mga mata.Napatingin ako sa kaniya nang may halong gulat at pagkadismaya. "At saan mo naman nakuha ang ideyang pinagtutulungan namin siya?""Because that's exactly what's happening!"Mas lalo niyang tinaasan ang boses, walang pakialam kung may makarinig man sa labas ng opisina. "Mommy is making her suffer every single day with impossible tasks. The employees are looking down on her behind her back. And now, you're even adding to it!"Naramdaman ko ang parang pagputok ng isang bagay sa loob ng dibdib ko sa tindi ng mga paratang niya.Hindi ko alam kung ano ang mas masakit: ang pagbibintang niyang nambubully ako nang walang basehan, o ang paimbabaw na paraan ng pagsasalita niya na para bang wala akong karapatang ipagtanggol ang aking sarili laban sa mga kasinungalingang ito."Amiel, hindi lahat ng taong

Abala pa rin siya sa pagsasalita, patuloy na ipinapaliwanag kung bakit wala akong karapatang lumapit kay Audrey o manghimasok sa kanilang relasyon.Ngunit nang makita niyang nasa malapit na ako at nakatayo sa harap ng kaniyang mesa, natigilan siya."Anong ginagawa mo?" tanong niya nang may bahid ng pagtataka.Hindi ako sumagot. Tinitigan ko lamang siya nang diretso sa mga mata.Sa loob ng ilang segundong namayani ang katahimikan, nakita ko sa kaniyang mukha ang biglang pagkalito. Pagkatapos ay itinaas niya ang kaniyang kamay na para bang akmang pipigilan ako sa susunod kong galaw."Micah—"Pak!Malakas at matunog ang naging paglapag ng sampal ko sa kaniyang pisngi.Nabaling ang kaniyang mukha sa isang gilid dahil sa lakas ng pagkakasampal ko. Tumigil ang mundo sa loob ng silid. Nanatiling nakataas ang aking kamay sa ere habang mabilis at mabigat ang paghinga ko. Hindi ko agad naiibaba ang aking braso, at hinding-hindi ko inalis ang aking paningin sa kaniya.Dahan-dahang binalik ni Ami

Napahinga ako nang malalim, pilit pinakalma ang sarili. "Pasensiya na kung hindi ko kayo agad natulungan o naipagtanggol noon.""Hindi n'yo naman po kasalanan, Miss Micah," sagot ng isang staff na may halong simpatiya sa boses.May isa pang empleyado ang nagsalita mula sa likuran. "Sa totoo lang po, napakabuti n'yo sa aming lahat dito. Hindi tulad ng iba roon na laging nakatingin sa amin nang may mataas na pagtingin."Napangiti ako nang bahagya, bagamat may kirot pa rin sa aking dibdib.Hindi ko kailanman inisip o ginustong maging bayani ng mga taong ito. Pumasok ako sa kumpanyang ito upang magtrabaho nang maayos at patunayan ang aking sarili, hindi upang baguhin ang buong sistema ng pamamahala.Ngunit nang makita ko ang mga mukha nilang punong-puno ng takot ngunit may bahid ng pag-asa, naisip ko na baka may mga pagkakataong hindi na dapat pinapalampas pa. Baka may mga pagkakataong ang simpleng pananahimik ay nagiging pag-consent na rin sa maling gawain.At baka ngayon, sa kabila ng l