From Maid to Billionaire's Wife의 모든 챕터: 챕터 661 - 챕터 670

Hindi ko akalaing kayang baguhin ng loob lamang ng isang linggo ang buong takbo ng buhay ko.Noong unang araw na pormal na bumalik si Audrey sa pagiging personal na sekretarya ko, inakala ko na magiging maayos at payapa na muli ang lahat. Wala na si Micah. Wala na ang babaeng palaging nakikipagtalo sa akin, walang-takot na sumasagot sa bawat utos ko, at tila walang ibang nais gawin kundi ipamukha sa akin na kaya niyang tumayo sa sarili niyang mga paa.Sa wakas, naibalik na rin sa dati ang lahat.Nasa tabi ko na muli si Audrey. Kaya nang yakapin niya ako nang mahigpit sa araw na ibinalik siya sa dating puwesto, buong-puso akong naniwala na tama ang desisyon kong ipaglaban siya laban sa mundo.Hindi ko na kailangang mag-alala tungkol kay Micah. Hindi ko na kailangang tiisin ang presensiya niya sa labas ng opisina ko. Hindi ko na rin kailangang magpanggap pa na hindi ako naaapektuhan sa tuwing naririnig ko ang pangalan niya mula sa iba.Ngunit sa sumunod na mga araw, unti-unti kong napa

Tumakbo siya palabas ng opisina para tawagan ang finance department.Ako naman ay muling naupo sa aking silya, subalit hindi ko na kailanman maipagpatuloy nang maayos ang pagbabasa.Hindi ko maintindihan. Bakit parang ang bawat simpleng bagay ngayon ay nagiging napakakumplikado?Noong si Micah ang naroon sa pwestong iyon, hindi ko kailangang magtanong nang paulit-ulit. Kapag sinabi niyang kumpleto na ang mga dokumento, ibig sabihin ay kumpleto at natingnan na niya ang bawat pahina. Kapag may kulang, alam niya agad kung kanino dapat tumawag. At kapag may biglang pagbabago sa iskedyul, naipapaalam niya iyon sa akin bago pa man ako makatapak palabas ng opisina.Hindi niya kailanman hinayaang humarap ako sa isang mahalagang pagpupulong nang walang sapat na paghahanda.Napahawak ako nang mariin sa aking sentido. Hindi ko dapat siya iniisip.Siya ang kusang nagbitiw. Siya ang pumiling umalis sa kumpanyang ito. At ako rin naman ang nagpasiyang huwag na siyang pigilan pa.Makalipas ang ilang

Dumating ang Biyernes na halos hindi ko na namalayang lumipas ang apat na araw ng magulong linggong ito.Mayroon akong napakahalagang presentation sa harap ng ilang malalaking potensyal na investors. Mahalaga ang meeting na iyon dahil nakasalalay doon ang pormal na pag-apruba sa bago at malaking proyekto ng kumpanya.Maaga akong dumating sa opisina upang makapaghanda nang walang aberya. Nakasalansan sa aking mesa ang laptop, ilang printed reports, at ang mga notes na ako mismo ang gumawa kagabi nang mag-isa.Hindi ko na ipinagkatiwala kay Audrey ang paghahanda ng mga materyales na ito.Hindi dahil sa gusto ko siyang saktan o maliitin, kundi dahil sadyang wala na akong oras para sa isa pa mang aberya o pagkakamali.Nang dumating siya at mapansing ako mismo ang nag-aayos ng mga dokumento, agad siyang lumapit. "Amiel, ako na ang bahala diyan.""Hindi na kailangan," malamig kong sagot. "Malapit na rin naman akong matapos.""Pero trabaho ko iyan, eh.""Alam ko.""Kung hindi mo ako bibigyan

"May dalawang report po akong ginawa para sa kaniya noong nakaraang linggo. Hindi ko po iyon trabaho, pero ginawa ko dahil natakot akong baka maapektuhan ang employment ko.""At ako po," dagdag ng isa pang empleyado, "sinabihan niya akong huwag nang umasa sa promotion kung hindi ko siya tutulungan."Hindi ko alam kung saan ako lilingon o kung kanino ako titingin.Isa-isang nagsalita ang mga empleyado ko. Hindi sila sumisigaw; wala ni isa sa kanila ang nag-aaway o nagtataas ng boses. Ikinukuwento lamang nila nang mahinahon ang mga tunay na nangyari.At sa bawat salitang lumalabas sa kanilang mga labi, pakiramdam ko ay lalo akong nawawalan ng kakayahang mag-isip nang tuwid.Dahil ang mga taong ito na nakatayo sa harapan ko ay hindi mga estranghero. Sila ang mga taong matagal nang nagtatrabaho nang tapat sa kumpanya. Sila ang mga taong araw-araw kong pinagkakatiwalaan sa operasyon.At sa loob ng isang linggo, hindi ko man lamang naisip na tanungin sila kung maayos ba ang lahat o kung ano

Alas-sais y medya pa lamang ng umaga nang makarating ako sa gusali at pumasok sa opisina.Hindi ko lubusang maipaliwanag kung bakit ganoon na lamang kaaga ang pagpasok ko ngayon. Marahil ay dahil sa mga mabibigat na pangyayari noong nakaraang linggo. Marahil ay dahil sa matinding hangarin kong masiguro na hindi na mauulit ang mga aberyang muntik nang sumira sa ilang mahahalagang transaksiyon ng kumpanya. O marahil, gusto ko lamang patunayan sa sarili ko na kaya ko pa ring hawakan at kontrolin ang buong departamento.Kaya naman, nang iparada ko ang aking sasakyan sa basement at lumabas, dala ko ang matibay na paniniwala na magiging mas maayos, payapa, at produktibo ang araw na ito.Bitbit ang aking briefcase, tahimik akong naglakad patungo sa pribadong elevator. Binati ko nang may ngiti ang guwardiyang nakatalaga sa lobby bago pinindot ang button para sa executive floor.Pagbukas ng pinto ng elevator, diretso akong naglakad patungo sa aking opisina.Ngunit nang marating ko ang bukana n