All Chapters of Badass Mafia วังวนรักร้าย: Chapter 21 - Chapter 30

คนตัวเล็กนั่งแช่น้ำเพียงลำพังในอ่างสีขาวเกินห้านาทีโดยไร้เงาของคนชวน เมื่อสิบห้านาทีก่อนออสโลอุ้มเธอมาส่งถึงห้องน้ำ ปรนนิบัติด้วยการบีบยาสีฟันใส่แปรงส่งให้เสร็จสรรพ แถมระหว่างที่ปล่อยให้เธอยืนแปรงฟัน เขาก็ผสมน้ำอุ่นกับผงแช่ตัวกลิ่นหอมเอาไว้ให้ ก่อนจะบอกด้วยน้ำเสียงกรุ้มกริ่มว่า ถ้าพร้อมแล้วค่อยเรียกเขาเข้ามามิรินนั่งจุมปุ๊กในอ่างใหญ่ จับฟองโฟมซึ่งลอยอยู่เหนือผิวน้ำเล่นไปมา กลิ่นหอมชวนผ่อนคลายแต่หัวใจของเจ้าของร่างเล็กกลับเต้นระทึกด้วยความประหม่า เธอไม่กล้าส่งเสียงเรียกเขาให้เข้ามาข้างใน แถมออสโลยังไร้ทีท่าว่าจะเป็นฝ่ายเปิดประตูเข้ามาก่อนได้รับอนุญาตอีกต่างหากเขากำลังเล่นกับความรู้สึกของเธอชัดๆ รู้ว่าเขินก็ยังรอให้เธอออกปากชวน“เธอขา เค้าเข้าไปได้หรือยัง...”คนนั่งอยู่ในอ่างสะดุ้งกับเสียงจากหน้าห้องน้ำ ไม่รู้จะพูดหรือตอบอย่างไรจึงตัดสินใจหันหลังให้ประตู“อะ อือ เข้ามาสิ...”แกร๊ก~เฮือก!เสียงของเธอตอบเขาออกไปเบาหวิวแท้ๆ แต่คนเจ้าเล่ห์กลับได้ยินเสียงมันชัดเจนอย่างกับกำลังเอาหูแนบรอฟังคำตอบมิรินไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าของเขาเข้ามาใกล้ แต่กลับได้ยินเสียงทำธุระส่วนตัวของอีกฝ่ายชั

แม้ในตอนนี้บรรยากาศจะยังคงมืดสนิทอยู่ก็ตาม แต่นาฬิกาบนหน้าจอมือถึงระบุว่าค่ำคืนได้ก้าวเข้าสู่วันใหม่เรียบร้อยแล้ว หากแต่คนตัวเล็กยังไม่มีสิทธิ์ได้หลับตานอนเพราะถูกคนเอาแต่ใจกลั่นแกล้ง และไร้ท่าทีว่าเขาจะหยุดพัก“อะ ออสโล เค้าเหนื่อย อ๊ะ!” มือของเธอลูบแผ่นหลังแกร่งที่ทาบทับร่างตนเองหวังให้เขาใจเย็นลง และยอมให้รอบนี้คือรอบสุดท้ายทว่าอีกคนกลับเร่งจังหวะกระแทกกระทั้นบั้นท้ายเข้าหาจนมิรินต้องจิกปลายเล็บลงบนหลังกว้างแทน เธอหมดหวังกับการให้เขาหยุด จึงหาวิธีที่จะทำให้ตนเองทรมานกับความป่าเถื่อนรุนแรงของเขาให้น้อยที่สุดฟันคมกัดเข้าที่ไหล่มนเมื่อใกล้ถึงจุดหมาย ปลายนิ้วของมาเฟียหนุ่มปัดป่ายยอดอกของคนตัวเล็กจนเธอเสียวสะท้านขมิบตอดรัดความเป็นชายของเขาแนบแน่น“เสียวมาก...” เขาครางในลำคอแสดงออกถึงความพึงพอใจที่กระตุ้นให้เธอรู้สึกร่วมได้มากขนาดนี้มิรินนิ่วหน้าเหยเกมองแท่งร้อนที่ตอกเข้าออกส่วนบอบบางตนเองด้วยความอึดอัดเสียวซ่าน มันขยายใหญ่ขึ้นอีกครั้งจนเธอจับทางได้“ปะ ปล่อยข้างนอกบ้างได้ไหม อื๊อ~”คนใจร้าย...เธอบ่นเขาอยู่ในใจน้ำขาวขุ่นยังคงราดรดข้างในกายเธอไม่หยุด และไม่มีความคิดจะดึงออกมาป

ไม่คิดว่าบ่ายวันต่อมาเขาจะเล่นใหญ่ถึงขนาดให้ทีมช่างแต่งหน้าและช่างผม รวมถึงร้านชุดมาจัดการให้ถึงบ้าน เสื้อผ้าที่ทางร้านนำมาให้เลือกนั้น พนักงานแจ้งเธอให้ทราบว่าออสโลเลือกมาก่อนแล้ว และให้เธอเลือกจากที่เขาเลือกเอาไว้อีกทีจัดแจงเก่ง -*-แต่ก็ต้องยอมรับว่าเขารสนิยมดีไม่เป็นสองรองใคร ไม่ว่าชุดไหนๆ ที่แขวนอยู่บนราวต่างดูดีจนหญิงสาวยืนลังเลอยู่พักใหญ่ แต่เนื่องจากงานคืนนี้เป็นงานประมูลเครื่องเพชรและภาพวาด มิรินจึงเลือกเดรสยาวผ้ากำมะหยี่สีดำ ถึงแม้จะรู้สึกว่ามันค่อนข้างเปิดผิวด้านหลังไปนิด แต่ก็ให้ความรู้สึกเรียบหรูดูแพงเข้ากับงานและสถานที่“เลือกชุดเดียวกับที่คุณออสโลเลือกไว้เลยค่ะ” พนักงานจากร้านเสื้อส่งยิ้มและรับชุดจากมือเธอไปให้ผู้ช่วยรีดซ้ำ “ชุดนี้เป็นชุดแรกที่คุณออสโลเลือกไว้ แต่ทางเราให้เลือกเผื่อเอาไว้อีกสองสามชุดเผื่อคุณผู้หญิงจะไม่ชอบ”“ชุดนี้สวยมากเลยค่ะ เรียบแต่โก้” เธอเมินเฉยคำเยินยอถึงอีกคนให้ฟังแล้วเลือกจะคุยเรื่องชุดแทน“คุณออสโลบอกว่าผิวของคุณผู้หญิงสวยมาก ถ้าใส่ชุดอวดแผ่นหลังน่าจะเป็นที่อิจฉาของผู้หญิงในงาน ถึงไม่อยากให้ใครเห็นก็ตาม”คนได้ฟังกะพริบตาปริบๆ แอบมองหลัง

มิรินเดินลงมาตามทางเดินบันไดจากชั้นสองของบ้านตนเองมายังห้องอาหารเพื่อรับประทานมื้อเช้าออสโลยอมปล่อยให้เธอกลับมาอยู่ในบ้านวันเดียวกันกับที่บุพการีกลับมาจากจีน โชคดีที่งานประมูลไม่ใช่งานใหญ่ ภาพข่าวจึงลงแค่ภาพหมู่ของผู้จัดงานและภาพเครื่องเพชรที่ถูกไปประมูลในราคาสูงสุด ซึ่งคนที่ประมูลชิ้นนั้นไปก็ไม่ใช่ใครที่ไหน เป็นคลาวด์ คริษฐ์ ที่เสนอราคาสูงลิ่วตั้งแต่เปิดประมูลจนไม่มีใครกล้ายกสู้ มิรินจำได้ว่าสร้อยเพชรจี้รูปหัวใจจากไพลินสีน้ำเงิน ไม่ได้ดูหรูหราอะไรขนาดนั้นแต่เขาคงมีคนที่อยากเอาไปให้...“อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณพ่อคุณแม่” ลูกสาวคนเล็กกล่าวทักทายเสียงใส มองบิดาซึ่งนั่งทานมื้อเช้าหวานแหววกับภรรยาด้วยแววตาซุกซน “คุณวัศริศร์ท่าทางจะรักภรรยามากนะคะ”“แซวพ่อแม่แต่เช้าเลยนะ” ข้าวปั้นบ่นลูกสาวอย่างไม่จริงจังนัก ก่อนจะเอื้อมมือตักหอมเจียวโรยหน้าอาหารลงจานของลูก “วันนี้คุณพ่อเข้าครัวทำข้าวไข่ข้นกุ้งกระเทียมเองด้วยนะ”“หูย~ งี้มิรินก็พุงกางแต่เช้าสิคะ เจ๊ไข่พลาดแล้วที่รีบบินกลับญี่ปุ่น”“ไม่รีบได้ไงล่ะ เจ้าลิงร้องไห้หาแม่ทุกวัน”“จริงด้วย มิรินไม่ได้ไปเจอหลานเลย ต้องหาเวลาไปญี่ปุ่นบ้างแล้ว” พู

“ปล่อยมือจากมิริน!!”สิ้นเสียงเข้มกล่าวออกคำสั่ง ร่างสูงกำยำพุ่งเข้ามากระชากเจ้าของชื่อกอดแน่นจนจมอก ลูกน้องของเขาเองก็ปรี่เข้ามาล็อกแขนเพื่อนสนิทของเธอคนละข้างลากออกไปนอกร้านท่ามกลางสายตาพนักงานและลูกค้าในร้าน“มิรินช่วยด้วย!!” นนนี่ตะโกนขอความช่วยเหลือจากเธอกระทั่งร่างถูกลากออกไปพ้นจากประตูร้าน“นนนี่!!” ฝ่ามือเล็กฟาดอกแกร่งดังเพียะ เธอโกรธเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตะโกนใส่หน้าด้วยความโมโห “เค้าบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่ายุ่งกับเพื่อนเค้า!!”“นั่นมันอยู่ภายใต้เงื่อนไขที่ว่ามิรินต้องไม่ยุ่งกับมัน”ขี้โกง! เขาไม่เคยพูดเงื่อนไขนี้ให้เธอได้ยินด้วยซ้ำ ครั้งเดียวก็ไม่เคย“ออสโล ปล่อยเพื่อนเค้า...”ลมหายใจของเธอพรูออกมาด้วยความหงุดหงิด ผลักอกแกร่งออกจากการกอดรัด ก่อนจะควักเงินออกมาวางบนโต๊ะจากนั้นจึงคว้ากระเป๋าวิ่งตามร่างของเพื่อนที่ถูกลากออกไปโดยมีมาเฟียหนุ่มสาวเท้าเดินตามติดๆเจ้าของร่างบอบบางกึ่งเดินกึ่งวิ่งจนตามมาทัน และเห็นว่าอานนท์กำลังถูกสวมถุงดำที่หัวและถูกลูกน้องของเขาผลักขึ้นรถตู้สีดำนี่จะอุ้มกันกลางเมืองอีกแล้วเหรอ เกินไปแล้วนะ!“หยุดอยู่ตรงนั้น ไม่งั้นมีเรื่องกับฉันแน่!!”บอดีการ