All Chapters of Badass Mafia วังวนรักร้าย: Chapter 31 - Chapter 38

ใครจะใจแข็งกว่าวิรัลรดี อัศวยุทธานนท์กว่าสองสัปดาห์ที่ไร้การติดต่อกับเขา ต่อให้อีกฝ่ายจะให้คนส่งดอกไม้มาง้อทุกเช้าก็ตาม เธอไปทำงานและกลับบ้านเป็นกิจวัตร หากไม่ออกไปดินเนอร์กับครอบครัวในวันหยุด ก็มักจะขับรถไปหาซิดนีย์ส่วนนนนี่ แม้จะบอกว่าไม่ถือสากับสิ่งที่ออสโลทำ แต่มิรินดูออกว่าระยะหลังเพื่อนเลี่ยงที่จะเจอกับเธอ ซึ่งมิรินเองก็เข้าใจว่ามันต้องใช้เวลา“มีดอกไม้มาส่งอีกแล้วค่ะ คุณมิริน”คนนั่งใจลอยบนโต๊ะได้สติรีบลุกออกไปรับดอกไม้จากพนักงานส่งของหน้าลิฟต์ ก่อนจะแสดงสีหน้าแปลกใจกับช่อดอกไม้ที่เพิ่งได้รับมิรินกลับมายังโต๊ะทำงานตนเอง ซึ่งยังมีช่อดอกไม้ของเมื่อวานปักอยู่บนแจกัน เธอไม่ได้คิดไปเอง ดอกไม้วันนี้กับเมื่อวานคือกุหลาบแดงแบบเดียวกัน แม้ตำแหน่งการปักดอกไม้จะแตกต่างกันเล็กน้อยก็ตามคนตัวเล็กหัวเราะเหอะในใจ หลายวันมานี้เขาส่งดอกไม้ให้เธอไม่ซ้ำสีและชนิด แต่วันนี้กลับเลือกจะส่งอย่างเมื่อวาน และเมื่อหยิบการ์ดบนช่อดอกไม้ขึ้นมาอ่านก็ยิ่งขมวดคิ้ว เพราะมันเป็นการ์ดที่พิมพ์จากร้านดอกไม้เหมือนกับเมื่อวาน ทั้งที่การ์ดที่ออสโลส่งมาพร้อมดอกไม้ทุกวันจะถูกเขียนด้วยลายมือของเขาเองขี้เกียจแ

(ฮะ!? ลุงเวย์โทรหาป๊าเพราะแค่แกไปฉีกหน้าพ่อยัยเอลลี่เนี่ยนะ! มันต้องขนาดนั้นเลยเหรอวะแก)เพื่อนสนิทของเธอโพล่งขึ้นเสียงแหลมหลังจากได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นนับตั้งแต่วันงานประมูล“ฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ประธานหวังเป็นแค่เจ้าของสายการบินไม่ใช่เหรอ?” คนตัวเล็กเอนตัวพิงหัวเตียงหน้าเครียด ไม่คิดว่าเรื่องแค่นี้ถึงกับต้องโทรหามาเฟียคนอื่นนึกว่าอย่างมากก็คงบาดหมางกันแค่วีกรุปกับสายการบินดราก้อนแปซิกแอร์ไลน์ ซึ่งครอบครัวไม่คิดจะลงทุนด้วยแต่แรก(ไม่รู้อะ ฉันไม่เคยสนใจงานของที่บ้าน แต่งงานมีผัว คอยดันผัวให้เป็นคนใหญ่คนโตก็เหนื่อยจะแย่)คนนั่งฟังเบ้ปากใส่โทรศัพท์ แต่ก็ไม่เกินจริง ซิดนีย์เลือกที่จะไม่รับตำแหน่งผู้อำนวยการด้านการเงินของลูซโซ เพื่อเปิดทางให้พ่อตนเองเห็นความสามารถของกันภัย(แต่แกไม่ต้องคิดมากหรอก ให้ผู้ใหญ่เขาจัดการไป เผลอๆ รอพี่โลหายป่วยก็คงมาจัดการเอง)ซิดนีย์พูดอย่างคนไม่คิดมาก แต่มิรินกลับไปโฟกัสกับอีกเรื่องที่เพิ่งรับรู้“เขาป่วยเหรอ?”(อืม ป่วยเป็นไข้หวัดหลายวันแล้ว พี่กันเพิ่งไปเยี่ยมที่บ้านมาวันก่อน เห็นว่าเรียกหมอมาแทงน้ำเกลือถึงบ้าน แกไม่รู้เหรอ? ฉันนึก

มิรินนั่งปาดน้ำตาบนตักแกร่งในห้องอาหารโดยมีคนป่วยคอยปลอบ แก้มนวลซบหน้าลงบนอกของเขาแล้วเอาแต่สะอึกสะอื้นพึมพำด้วยความเสียใจ“ถ้าเธอทำตัวแบบนี้อีกเค้าจะทิ้งจริงๆ แล้วนะ”“อย่าทิ้งเค้า” คนกลัวถูกทิ้งรีบกอดเอวเล็กเอาไว้ ใช้ริมฝีปากตนเองที่ยังร้อนรุ่มด้วยพิษไข้จูบลงบนแก้มอุ่นของอดีตแฟนสาวด้วยความรัก “จะไม่ทำตัวแบบนี้อีก”“ฮื่อ~” มิรินยื่นริมฝีปากขึ้นไปจูบแก้มสากของอีกฝ่ายคืนเช่นเดียวกัน จากนั้นจึงรับทิชชูมาซับน้ำตาตนเองแต่แล้วดวงตากลมสวยก็เหลือบไปเห็นรอยเข็มน้ำเกลือมากมายบนหลังมือแกร่ง มันทิ่มเนื้อของเขาหลายจุดจนหลังมือเขียวช้ำ พลันน้ำตาที่เพิ่งสงบก็ไหลออกมาอีกระลอก“ฮึก! ฮือ~”“ธะ เธอร้องไห้ทำไมอีก อย่าร้อง...”เสียงร้องไห้ของคนบนตักสร้างความปวดใจให้คนฟังมหาศาล ออสโลลูบเรือนผมปลอบโยนร่างน้อยด้วยความร้อนรน“จะ เจ็บไหม เธอเจ็บหรือเปล่า” เธอยกมือข้างนั้นขึ้นมาจูบ จากนั้นจึงนำมาคลอเคลียกับพวงแก้มจนเองอย่างหวงแหน“แค่เธอมาหา เค้าก็หายเจ็บแล้ว”เขาปากหวาน เธอเลยจุ๊บริมฝีปากหวานๆ ไปหนึ่งที ก่อนจะเปลี่ยนเป็นจูบดูดดื่มเมื่อถูกมือของเขาล็อกท้ายทอยเอาไว้“พี่นิดอุ่นซุปให้แล้วค่า~ อุ๊ย!”

แม้จะเป็นการกระทำที่ดูหน้าไม่อาย แต่รับปากเอาไว้ก็ต้องทำ อย่างน้อยร่างกายของมิรินในตอนนี้ก็คุ้นชินกับขนาดของเขาจนไร้ซึ่งความเจ็บปวดแต่เพียงแค่ก้าวขาคร่อมเอวสอบหย่อนกายกลืนกินความเป็นชาย มิรินก็รู้ตัวว่าตนเองคิดผิด“อึ๊ย~” สะโพกแช่ค้างอยู่กลางทางเพราะมันคับตึงจนไม่กล้ากดลงจนสุด ความนุ่มลื่นจากน้ำของเขาและเธอในเกมที่แล้วแทบไม่ช่วยอะไร“นั่งลงมา เค้าเคยเอาเข้าจนสุดมาแล้ว”“ตะ แต่มันไม่ใช่ท่านี้” เธอออกลายงอแงไม่ยอมทำตาม เคยได้ยินจากเพื่อนสนิทว่าครั้งแรกฉีกขาดจนเจ็บเกือบสองอาทิตย์มิรินไม่อยากอยู่ในสภาพนั้น“ตัวเองเอานมมาดูดหน่อยครับ” ออสโลช่วยดันสะโพกมนให้หญิงสาวเอนกายมาข้างหน้าหน้าอกใหญ่ถูกดูดดึงจนช่องรักของเธอบีบรัดความเป็นชายของเขาแน่น เธอเสียวมากและเริ่มบดสะโพกเข้าหาความใหญ่โตเบื้องล่างพร้อมๆ กับมาเฟียหนุ่มที่เริ่มกระแทกกลีบกุหลาบสวนขึ้นเป็นจังหวะกระทุ้งเนินสาวแนบแน่นกับหน้าท้องแกร่งเป็นหนึ่งเดียวกัน“อึก...ตะ ตัวเอง” มิรินจุกจนพูดไม่ออก ขนาดของมันใหญ่เกินความสามารถของเธอไปมากมาเฟียหนุ่มก็ดูจะไม่ไหว แต่คนละความหมายกับสิ่งที่เธอกำลังรู้สึก ปากร้อนปล่อยหน้าอกของเธอเป็นอิสร