Alle Kapitel von Badass Mafia วังวนรักร้าย: Kapitel 1 – Kapitel 10

กรุงปารีส, ประเทศฝรั่งเศส(นี่แกกำลังจะไปขึ้นเครื่องจริงปะเนี่ย!!)เสียงแว้ดๆ จากปลายสายทำให้ฉันที่กำลังเช็กลิสต์สัมภาระเป็นครั้งสุดท้ายถอนหายใจออกมาด้วยความรำคาญมันจะอะไรนักหนาฮะ ซิดนีย์!!กระดาษในมือถูกวางลงบนโต๊ะ จากนั้นจึงหันไปปรับหน้าจอแล็ปท็อปให้เพื่อนสนิทได้เห็นชัดๆ เต็มสองตาว่ากำลังทำอะไรอยู่“ชัดไหมมึง -_-”(โอเค้~ นึกว่าจะไม่มางานแต่งเพื่อน ฉันอุตส่าห์ไปขโมยบัตรแดดดี๊รูดชุดเพื่อนเจ้าสาวให้แก)แดดดี๊ที่ว่าคงหมายถึงพี่กัน ว่าที่สามีที่นางอยากได้จนตัวสั่นมาหลายปี ไม่ใช่แดดดี๊ที่หมายถึงอาเซนพ่อแท้ๆ ของมัน“ดีใจด้วยอีกครั้งที่สมหวัง อุตส่าห์เก็บความซิงไว้มัดใจ ทั้งๆ ที่ไม่เหมาะกับคนแรดๆ อย่างแก” ฉันได้ทีด่ามันคืนบ้างยัยซิดนีย์มันปากแจ๋ว หลายปีที่ไม่ได้เจอกันคงไม่มีใครเอานางลงหึ! เดี๋ยวแม่จะกลับไปหยุมหัวก่อนลั่นระฆังวิวาห์กันสักแมตช์(แกพูดถูก ฉันมันอยากได้เขาเป็นผัวจนตัวสั่น ดีกว่าพวกได้คุยแต่ไม่ได้คบแบบแก)มันย้อนฉันค่ะ แถมแรงมากด้วย!“ขืนแกยังด่าฉันอีก ฉันจะฉีกตั๋วทิ้งเดี๋ยวนี้แหละ!” ไม่ต้องกลับกันแล้วเมืองไทย ตายอยู่ที่ฝรั่งเศสเนี่ยแหละ(โอ๊ะๆๆ ยะ อย่านะ ถ้าไม่มีแก ฉันจะแต่

ความสัมพันธ์ระหว่างเธอและเขาคลุมเครือเช่นนี้กระทั่งออสโลเข้ามหาวิทยาลัย การเรียนต่างสถาบันยิ่งทำให้เธอกับเขาห่างเหินกันมากขึ้นมิรินในวัยย่างเข้าสิบแปดปีเป็นวัยที่ใกล้เข้ามหาวิทยาลัย ในขณะที่อีกฝ่ายกำลังเรียนอยู่ปีที่สาม เป็นวัยที่กำลังสนุกและเคยชินกับสังคมในรั้วมหาวิทยาลัย สังคมที่มีแต่คนวัยเดียวกันเท่านั้นจึงจะเข้าใจวันนี้เป็นวันเสาร์ สาวน้อยวัยสิบแปดที่พยายามแต่งตัวให้ดูเป็นผู้ใหญ่กว่าอายุด้วยการสวมเดรสสีพื้นกับรองเท้าส้นสูง แถมยังประโคมเครื่องประดับราคาแพงที่พี่สาวเป็นคนซื้อให้ทั้งที่ไม่เคยมีความคิดจะหยิบมันขึ้นมาใส่ด้วยซ้ำในมือของเธอมีตั๋วหนังสองใบกับแก้วน้ำและถังป๊อบคอร์นรสคาราเมล คนตัวเล็กหอบมันเดินวนไปมาเพราะเลยเวลาฉายหนังมาสิบนาทีแล้ว แต่ยังคงไร้วี่แววการปรากฏตัวของคนชวนออสโลเป็นคนส่งข้อความมาชวนเธอออกไปเดตด้วยกันในรอบหลายปี ทั้งที่เมื่อก่อนเขาเป็นฝ่ายเข้าไปหาพ่อเธอถึงที่บ้านและออกปากขออนุญาตด้วยตนเองแต่วันนี้กลับนัดมาเจอกันที่ห้างสรรพสินค้าใกล้บ้านเขาดื้อๆช่างมัน...สำหรับเธอแล้ว ต่อให้ไกลกว่านี้ก็จะไป นัดไปดูหนังที่เชียงใหม่เธอก็จะไป...ถ้าคนชวนคือเขาตื๊ดด... ตื๊ดด...เ

ออสโลกลับไปเป็นคนเย็นชาและหมางเมินอย่างเดิมอีกหลังจากนั้น เขาขาดการติดต่อเป็นพักๆ จนกลายเป็นมิรินที่คอยส่งข้อความไถ่ถามสารทุกข์สุกดิบ กระทั่งเด็กสาวอายุได้สิบแปดปีเต็ม ซึ่งมันเป็นการเข้าสู่วัยสิบแปดก่อนเรียนจบมัธยมปลายไม่กี่วันมิรินแอบออกมาซื้อของขวัญให้พ่อกับแม่ รวมถึงพี่สาวและแฟนหนุ่มในวันเกิดตนเองเช่นทุกปี ลูกสาวมาเฟียอาจจะเป็นคนไม่กี่คนบนโลกก็ได้ที่ชอบมอบของขวัญให้คนอื่นในวันเกิดตนเอง แทนที่จะแต่งตัวสวยๆ นั่งรอรับของขวัญเงินเก็บทั้งปีถูกนำมาใช้อย่างคุ้มค่าทุกบาท ของขวัญที่มอบให้พ่อกับแม่ปีนี้เป็นเข็มกลัดเนกไทและต่างหูผู้หญิงเข้าคู่กันเนื่องจากในระยะหลังท่านทั้งออกงานสังคมด้วยกันบ่อยขึ้น สำหรับของพี่สาวอย่างไข่หวานที่ช่วงนี้บินไปต่างประเทศบ่อยๆ ก็เป็นหูฟังตัดเสียงรบกวนที่สามารถใส่นอนได้ ส่วนของเพื่อนสนิทยิ่งเดาง่ายลิปสติกสีปังๆ สำหรับคนรักสวยรักงามสักแท่งก็กระโดดกอดกันจนตัวลอยมิรินรู้หมดว่าใครชอบอะไรและไม่ชอบอะไร ยกเว้นเสียแต่ของขวัญสำหรับแฟนหนุ่มของตนเองนี่คงเป็นอีกปีที่เธอไม่รู้ว่าควรให้อะไรเขาดี...สองเท้าเล็กหยุดยืนอยู่ที่หน้าร้านน้ำหอมหลากหลายแบรนด์ เรื่องเมื่อวันสอบกลางภา

มิรินใช้เวลาอาบน้ำไม่นาน เหตุผลหลักๆ เพราะไม่ต้องการให้ผู้ใหญ่ที่นั่งอยู่ที่ริมสระน้ำรอนาน คนตัวเล็กปัดแก้มอ่อนๆ เข้ากับสีผิว เมื่อส่องกระจกเห็นแก้มใสมีสีอมชมพูธรรมชาติจึงหยิบลิปกลอสสีเชอร์รี่มาทาบนริมฝีปากเป็นอย่างสุดท้าย เดรสเรียบง่ายสไตล์โอลด์มันนี่สีน้ำตาลแบบผู้ดีเก่าไม่ได้ดูแย่หรือหรูหราเกินไปไม่ผิดกาลเทศะ ผ่าน!แกร๊ก~ประตูห้องนอนถูกเจ้าของมันเปิดออกเพื่อลงไปรวมกับคนอื่นๆ ข้างล่าง แต่เนื่องจากไม่ทันระมัดระวังว่ากำลังมีคนยืนขวางทางอยู่จึงชนเข้ากับอกแกร่งอย่างจังปึก!“โอ๊ย~!”คนมือไวรีบคว้าเอวไว้หมับ มือหนายกมือขึ้นลูบหน้าเล็กที่เริ่มมีรอยแรงจากการชนอย่างทะนุถนอมผลั่ก!มิรินรีบผลักอีกฝ่ายออกห่างจากตัวทันที เมื่อกี้เธอเจ็บจนตาหยีก็จริง แต่กลิ่นน้ำหอมบุรุษแสนคุ้นเคยทำให้จำได้อย่างแม่นยำว่าคนที่กำลังสัมผัสร่างกายตนเองคือใครไอ้คนเฮงซวย เห็นแก่ตัว แล้วก็น่ารังเกียจ“พี่ขอโทษ เจ็บมากไหม?”ผลั่ก!มิรินออกแรงผลักอีกฝ่ายอีกรอบ ร่างเล็กถอยกลับไปตั้งหลักในห้องนอนตนเอง ยกมือชี้นิ้วปรามเขาปากคอสั่น“ถอยไป! ขึ้นมาทำไม มิรินจะฟ้องคุณพ่อ” ปากเล็กขู่เขาเสียงเข้ม ลมหายใจฟึดฟัดโมโหเมื่อถูกดักรอถ

เช้าวันต่อมามิรินนั่งคุยโทรศัพท์กับอานนท์แต่เช้า เธออยากขอโทษเพื่อนสำหรับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนแม้บิดาจะไม่ได้พูดจารุนแรง แต่สายตาของท่านและคนอื่นๆ บ่งบอกว่าไม่ต้อนรับเพื่อนของเธอนั่นเป็นเรื่องเข้าใจผิดกันเท่านั้น“มิรินขอโทษอีกครั้งนะนนท์” คนตัวเล็กนั่งหย่อนขาอยู่ที่ปลายเตียงขอโทษเพื่อนอีกรอบนั่นทำให้เธอได้ยินเสียงทุ้มหัวเราะออกมาอย่างคนไม่คิดมาก ก่อนที่ปลายสายจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงสุภาพผิดจากเวลาปกติ(ไม่เป็นไรครับ มิรินอย่าคิดมากนะ)“อื้ม แล้ว...ยังอยู่ที่บ้านหรือเปล่า?” คำถามผ่านน้ำเสียงเบาเกรงว่าเสียงตนเองจะทำให้คนอื่นซึ่งอยู่อีกฟากฝั่งได้ยิน(ใช่...วันนี้ต้องไปออกงานกับคุณพ่อด้วย ไม่อยากไปเลย)น้ำเสียงส่งผ่านมาบ่งบอกว่าอีกฝ่ายกำลังกังวลสุดขีด แต่เธอเองก็ช่วยอะไรเพื่อนไม่ได้เช่นกัน“ไม่สบายใจก็โทรมานะ ดึกแค่ไหนก็จะรับ”(น่ารักแบบนี้ไงถึงได้รักที่สุด เอาไว้นนท์ย้ายไปอยู่คอนโดเรียบร้อยแล้วเราออกไปกินข้าวด้วยกันนะ)“ได้เลย ฮิๆ มิรินไม่กวนแล้ว รีบไปเลือกชุดหล่อๆ ออกงานเถอะ”คนตัวเล็กวางสายก่อนจะเดินออกจากห้อง ป่านนี้บิดาคงออกไปทำงานแล้ว ส่วนไข่หวานพี่สาวของเธอก็กลับไปพักที่โรงแร