All Chapters of รักต้องห้ามกับเพื่อนสนิทของพ่อฉัน: Chapter 41 - Chapter 50

มุมมองของเอลิอานาพูดตามตรงนะ คนเรามันก็มีขีดจำกัดของสิ่งที่สามารถอดทนรองรับได้เหมือนกันนั่นแหละ ฉันตื่นเช้ามาพร้อมกับข้อความปริศนาไร้สาระอีกหนึ่งประโยคจากยัยสเตซี่ ปัดโธ่เอ๊ย! ถ้าหากหล่อนปรารถนาอยากจะสวมบทบาทเป็นนักแบล็กเมล์ข่มขู่คนอื่นล่ะก็ อย่างน้อยที่สุดก็ช่วยทำมันอย่างมืออาชีพหน่อยได้ไหม คาดว่าระบบสมองของหล่อนคงจะไหลไปกองรวมกันอยู่ตรงบริเวณสะโพกจนหมดสภาพแล้วละมั้ง ถึงได้ทำตัวสมองฝ่อขนาดนี้ฉันไม่สามารถพิสูจน์ศักยภาพมัดตัวได้เลยว่าหล่อนเป็นบุคคลปริศนาผู้อยู่เบื้องหลังข้อความข่มขู่สก็อตต์ และลามปามมาถึงตัวฉันในวินาทีนี้ และฉันก็ไม่สามารถนำเรื่องราวพวกรวมนี้ไปแจ้งความบอกกล่าวใครได้เลยโดยไม่เปิดเผยความลับเรื่องความสัมพันธ์ที่พวกเราเพียรพยายามปกปิดแทบตาย ในทางกลับกัน ยัยแม่นั่นเองก็ไม่มีหลักฐานมัดตัวพวกเราเช่นเดียวกัน เพราะฉะนั้นฉันคิดเอาเองว่าคงไม่มีความจำเป็นต้องดิ้นรนเสาะแสวงหาความจริงอะไรให้เหนื่อยเปล่าช่วงสองสามสัปดาห์ล่วงเลยผ่านไปนับจากนั้น ฉันสามารถเสาะแสวงหาเพื่อนพ้องหน้าใหม่ได้เพิ่มมากขึ้น และเริ่มสนิทสนมชิดเชื้อกับเซเวียร์มากขึ้นทีละนิด ฉันยอมรับแจ้งเลยล่ะว่าตัวเองค่อนข้า

มุมมองของเอลิอานาความตกตะลึงพรึงเพริดที่ฉันได้รับยามที่เสียงกระดิ่งหน้าบ้านดังขึ้น มันเป็นเรื่องราวที่ฉันไม่ได้คาดคิดคาดฝันเอาไว้เลยสักนิด เพจเดินทางมาถึงตรงเวลาเป๊ะ ส่วนเชลลีย์กับแซนดราเดินทางมาถึงพร้อมๆ กัน... และพวกหล่อนไม่ได้มากันแค่สองคนพวกหล่อนทั้งคู่ต่างอ่านกระแสอารมณ์บนสีหน้าของฉันออกทันควัน ฉันจัดแจงเลิกคิ้วขึ้นสูงส่งสัญญาณทวงถามหาคำตอบโดยไม่เอ่ยปากพูดจาสักคำ “พอดีพวกนี้เขาอยากจะเดินทางมาร่วมงานด้วยน่ะค่ะ ฉันไม่ได้เอ่ยปากบอกเล่าให้คุณล่วงรู้ก่อนงั้นเหรอ?” แซนดราเอ่ยปากพูด น้ำเสียงฟังดูพิลึกพิลั่นชะมัดฉันปฏิเสธที่จะปักใจเชื่อว่าเรื่องราวบ้าๆ นี้กำลังเกิดขึ้นจริง ฉันเข้าใจแจ้งดีว่ายัยพวกนี้มันเป็นแค่ลูกสมุนคอยเดินตามก้นแซนดรา ทว่าพวกหล่อนไม่เคยคิดจะเอ่ยปากกล่าวคำขอโทษฉันเลยสักครั้ง และลึกๆ ฉันก็ไม่ชื่นชอบไอเดียที่จะต้องนำพากลุ่มคนแปลกหน้าเข้ามาในบ้านช่องห้องหับของฉัน… บ้านของสก็อตต์ เลยสักนิดเพื่อไม่ให้ตัวเองดูทำตัวงี่เง่าหน้าโง่จนเกินไป ฉันจึงหันหน้าไปมองดูเพจเพื่อปรารภอยากล่วงรู้ว่าเธอรับรู้เรื่องราวพวกรวมนี้ล่วงหน้าด้วยหรือเปล่า เธอก็เอาแต่จ้องมองตรงมาที่ฉันด้วยดวงตาเบ

มุมมองของเอลิอานาลำคอของฉันมันร้อนผ่าวไปด้วยความอัดอั้นตันใจโหยหาอยากจะเอ่ยปากพูดจา อยากจะเอ่ยปากถามไถ่คำถามสารพัดอย่างที่ฉันแทบจะลงแดงตายหากไม่ได้ล่วงรู้คำตอบ ทว่าท้ายที่สุดฉันกลับเลือกที่จะปิดปากเงียบเชียบซะงั้น ฉันไม่เข้าใจภาษากายหรือกระแสอารมณ์บนสีหน้าของเขาเลยสักนิดเกี่ยวกับการพาร่างของฉันเดินทางหนีออกมาไกลแสนไกลจากกรุงลอนดอนขนาดนี้ ทว่ามันก็ไม่ใช่ว่าฉันกำลังตั้งท่าจะเอ่ยปากบ่นตัดพ้อต่อว่าอะไรหรอกนะช่วงเวลาตลอดยามเดินทางข้ามน้ำข้ามทะเลมาที่นี่ช่างเงียบเชียบวังเวง สก็อตต์ทำตัวประดุจผู้บริบาลคอยดูแลเอาใจใส่สิ่งมีชีวิตที่แสนเปราะบางชวนฝัน ราวกับว่าตัวฉันเป็นคุณยายแก่ๆ ร่างกายอ่อนแอไร้เรี่ยวแรงอย่างนั้นแหละ ทว่าในทางกลับกันเขากลับทำตัวเหินห่างเฉยเมยแทบไม่ยอมทอดสายตาจ้องมองตรงมาที่ฉันเกินสองสามวินาทีเลยด้วยซ้ำเขาดูแบบว่า... อ่านกระแสความรู้สึกยากชะมัด นั่นคือสิ่งสารพัดอย่างเดียวที่ระบบสมองของฉันพอจะนึกคิดหาถ้อยคำพูดมาอธิบายคำจำกัดความตัวตนของเขาในวินาทีนี้ได้ทัศนียภาพของหาดทรายชายทะเลตรงหน้ามันช่วยปลอบประโลมเยียวยาจิตใจได้ดีชะมัด ฉันใช้เวลาสองสามนาทีสถิตอยู่ตรงบริเวณระเบียงห้อ

มุมมองของเอลิอานาการเปิดฉากโต้เถียงกันทันควันหลังจากผ่านพ้นบทศึกรักอันแสนดุเดือดเลือดพล่านมาพอดิบพอดี มันไม่ใช่ส่วนผสมที่ลงตัวเอาเสียเลยจริง ๆ แน่นอนว่ามันไม่ใช่สิ่งสารพัดอย่างที่หน้าไหนโหยหาอยากจะทำหลังจากเพิ่งทะยานแตะขอบสวรรค์แตะจุดสุดยอดจนสมองขาวโพลน ปฐพีนี้ใครเขามานั่งเปิดฉากทะเลาะเบาะแว้งกันตอนรุ่งสางกันไม่ทราบ?ทว่าเรื่องราวทั้งหมดมันคือความผิดบาปของฉันเองนั่นแหละ ทำไมฉันถึงได้ริอ่านหยิบยกประเด็นเรื่องข้อความปริศนาข่มขู่ขึ้นมาพูดจาในวินาทีระทึกใจเช่นนั้นกันนะ? ฉันสามารถเลือกเปิดบทสนทนาเกี่ยวกับเรื่องราวพวกรวมอันใดก็ได้ร้อยแปดพันเก้า ทว่าเปล่าเลย ฉันกลับเลือกที่จะอ้าปากเอ่ยถึงเรื่องราวที่แสนเปราะบางชวนอึดอัดใจทำนองนี้ดื้อ ๆ ทว่าลึก ๆ ฉันก็ไม่สามารถยับยั้งชั่งใจตัวเองได้หรอก เพราะเรื่องราวนั้นมันคอยตามหลอกหลอนจนอึดอัดแน่นอกไปหมด พวกเราเพิ่งจะร่วมแทรกประเวณีขยี้กาม ดูดดึง ลูบไล้เล้าโลม— สรุปคือลงมือทำทุกสิ่งสารพัดอย่างที่คนรักเขาทำกันในสภาพเปลือยกายล่อนจ้อนไปหยก ๆ“ตอบฉันมาตามความสัตย์จริงเถอะค่ะ ทำไมคุณถึงได้จัดแจงพาร่างของฉันมาพักผ่อนที่นี่กันแน่?” ฉันเอ่ยปากถาม พลางใช้นิ้วมือล

มุมมองของเอลิอานาฉันจะตื่นจากความฝันที่ไม่อยากใช้วิตอยู่อีกต่อไปได้อย่างไร? ถ้าหากนี่คือโลกแห่งความเป็นจริง ฉันขอเลือกไปใช้ชีวิตอยู่ในความฝันเสียยังจะดีกว่า ปฐพีนี้สเตซี่ไปมุดหัวใช้วิธีไหนถึงสามารถติดต่อหาแม่ของฉันได้? เรื่องราวบ้าบอพวกรวมนี้มันไม่มีความสมเหตุสมผลเลยสักนิด ยัยนั่นไปลักลอบได้ภาพถ่ายหลักฐานพวกรวมนั้นมาได้อย่างไร? ฉันหมายถึง ไอ้คนร้ายที่เป็นคนส่งข้อความข่มขู่มันจัดแจงติดต่อหาแม่ของฉันได้อย่างไรกัน? ทำไมถึงทำได้? ในเมื่อตลอดระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมา คุณพ่อของฉันเพียรพยายามสืบเสาะหาเบาะแสเพื่อตามหาตัวเธอแทบตาย ทว่าฉันเอ่ยปากอ้อนวอนขอให้คุณพ่อช่วยออกตามหาตั้งกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ผลลัพธ์ที่ได้กลับมีเพียงความว่างเปล่าเสมอมาวินาทีนี้มันให้กระแสความรู้สึกราวกับว่า อากาศหายใจทั้งหมดภายในบ้านหลังนี้ถูกฉุดกระชากลากถอนออกไปจนหมดสิ้น การขยับหมุนเวียนลมหายใจเข้าออกกลายเป็นเรื่องยากลำบากสาหัส หยาดเหงื่อกาฬไหลโซมกายท่วมตัวทั้งที่เครื่องปรับอากาศส่วนตัวกำลังเปิดทำงานส่งความเย็นฉ่ำ กระแสสายตาจับจ้องมองดูของฉันตวัดหันไปจ้องมองตรงประตูห้องซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยกระแสความหวาดระแวง คุณพ่อของฉันอ