รักต้องห้ามกับเพื่อนสนิทของพ่อฉัน의 모든 챕터: 챕터 21 - 챕터 25

มุมมองของสก็อตต์ มันเป็นเรื่องที่ค่อนข้างยากลำบากมากในการที่จะโฟกัสกับเรื่องงานในตอนที่จิตใจของผมมันไม่สงบเอาเสียเลย ผมควรจะเป็นคนขับรถพาเธอไปส่งที่โรงเรียนด้วยตัวเอง ยัยตัวดีจะรู้หนทางไปที่นั่นไหมนะ? ความคิดพวกนี้มันเอาแต่ดังก้องสะท้อนอยู่ในหัว คอยทิ่มแทงมโนสำนึกของผมอยู่ตลอดเวลาเมื่อไม่สามารถรวบรวมสมาธิให้จดจ่ออยู่กับงานตรงหน้าได้ ผมเลยเลือกที่จะติดต่อประสานงานไปยังโรงเรียนแห่งนั้น ด้วยวิธีนั้น อย่างน้อยผมก็จะสามารถมั่นใจได้ว่าเธอปลอดภัยดี และช่วยเนรมิตให้วันแรกของการเรียนของเธอมันผ่านพ้นไปด้วยดี“ซาแมนธา ช่วยเลื่อนนัดหมายหรือการประชุมทั้งหมดที่ฉันมีในวันนี้ออกไปก่อนนะ”“รับทราบค่ะเจ้านาย!” เสียงของพนักงานผู้ช่วยดังตอบกลับมาลอดผ่านสายอินเตอร์คอมผมเดินทางมาถึงโรงเรียนในอีกสามสิบนาทีต่อมา ทางโรงเรียนได้มีการจัดกิจกรรมแสดงผลงานศิลปะขนาดย่อมขึ้น ข้อยกเว้นคือพวกนักศึกษาจะต้องรังสรรค์ผลงานชิ้นนั้นขึ้นมาภายในกรอบเวลาอันจำกัดผมสามารถเฝ้ามองดูพวกเขาผ่านทางจอภาพของกล้องวงจรปิด เอลิอานาของผมดูมีสมาธิจดจ่อกับงานมาก เดี๋ยวนะ… เอลิอานาของผมงั้นเหรอ? นี่ผมไปเอาคำคำนี้มาจากไหนกันวะ? ทว่าในตอ

มุมมองของสก็อตต์ มันมีความรู้สึกทั้งยินดีและรู้สึกผิดปะปนกันไป ถึงแม้ผมจะมีความสุขมากแค่ไหน แต่ลึกๆ ก็รู้ดีว่ามันไม่ใช่เรื่องที่ดี และไม่ใช่สิ่งที่ถูกต้องเลยสักนิด เวลาล่วงเลยผ่านไปอย่างรวดเร็วในที่สุดก็สิ้นสุดวันทำงานอันแสนยุ่งเหยียดเสียทีมีสายโทรศัพท์จากเพื่อนสนิทคนหนึ่งดังขึ้น “ว่าไงเพื่อน? ฉันกำลังจะออกไปหาอะไรดื่มหน่อย สนใจมาแจมกันไหมล่ะ?” เสียงของเขาดังกังวานมาจากปลายสาย“เอาดิ ที่ไหนล่ะ?” ผมเอ่ยถาม“ที่เดิมน่ะแหละ” เขาไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรไปมากกว่านั้น ผมรู้ทันทีว่าเขาหมายถึงที่ไหน ผมนับไม่ถ้วนแล้วว่ากี่ครั้งที่เขาต้องลากสังขารอันขี้เมาของผมออกจากบาร์แห่งนั้น และกี่ครั้งที่ผมต้องทำแบบเดียวกันนั้นให้เขานี่ถือเป็นโอกาสที่ดีมากในการที่จะอยู่ข้างนอกจนดึกเพื่อหลีกเลี่ยงสิ่งยั่วยวนใจที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ซึ่งกำลังรอคอยผมอยู่ที่บ้าน แค่เอลิอานาปรากฏตัวตรงหน้า ผมก็แทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้แล้ว เธอไม่จำเป็นต้องทำอะไรเพื่อปลุกอารมณ์ความหื่นกระหายในตัวผมเลยด้วยซ้ำ แค่ได้เห็นหน้า ได้กลิ่นกาย หรือบางครั้ง… แม้ในยามที่เธอไม่ได้อยู่ตรงนั้น แค่เพียงความคิดถึงเรื่องของเธอ มันก็เพียงพอแล้วผมเ

มุมมองของสก็อตต์ “ตอนนี้ฉันจะกระแทกเธอแรงๆ เลยนะ แต่ฉันสัญญาว่าหลังจากนี้ ฉันจะมอบความอ่อนโยนทั้งหมดที่เธอควรได้รับให้ซ้ำอีกรอบ” ผมกระซิบที่ข้างใบหูของเธอ ผมรู้ดีว่าเธอคู่ควรกับสิ่งที่ดีกว่าการถูกกระแทกกระทั้นราวกับเป็นเพียงอีตัวไร้ค่า แต่ในวินาทีนั้น ความดิบเถื่อนคือทั้งหมดที่ร่างกายของผมเรียกร้องและดูเหมือนยัยตัวดีจะมีความสุขเหลือเกินกับการถูกรุกรานอย่างรุนแรงแบบนี้ผมโหมกายตอกอัดเข้าใส่เธออย่างหนักหน่วงจนเสียงเนื้อกระทบกันดังก้องสะท้อนไปทั่วห้อง ร่องรักอันคับแน่นและเยิ้มแฉะตอดรัดท่อนเอ็นของผมเอาไว้แน่นหนา มันบีบคั้นจนผมแทบคลั่ง ช่างหัวการควบคุมมันเถอะ! จะหักห้ามใจตัวเองไปเพื่ออะไรในเมื่อผมสามารถปล่อยตัวปล่อยใจให้ความเสียวซ่านเป็นตัวนำทางและตักตวงความสุขสมตรงหน้านี้ได้อย่างเต็มคราบ“กระแทกร่องรักของฉันแรงๆ เลยค่ะแด๊ดดี้ ทำลายร่องรักแสนร่อนนี้ให้พังไปเลย” เธอเอ่ยปากพูดพร้อมรอยยิ้ม ผมจัดให้ตามคำขอพลางจ้องมองริมฝีปากอวบอิ่มที่อ้าออกเป็นรูปตัวโอในยามที่เธอหอบหายใจและส่งเสียงครางกระเส่า“สก็อตต์!” เธอแผดเสียงร้องลั่นเรียกชื่อผม รอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นบนริมฝีปากของผมทันที ผมฟาดลงบนเนื้อก้