นางร้ายหอบลูกหนี เมื่อพระเอกธงแดงเลือกน้องสาว のすべてのチャプター: チャプター 151 - チャプター 160

เพราะแต่ละขั้นตอนต้องผ่านการเห็นชอบจากหลายคน ดังนั้นจึงมิอาจแก้กฎหมายให้เสร็จในเร็ววัน ทว่าช่วงเวลาที่กู้อี้ฟานออกตามหาหวงตานตานกินเวลายาวนาน จนตอนนี้กฎหมายใหม่ใกล้จะเรียบร้อยดีแล้ว อีกไม่นานคงปล่อยตัวผู้บัญชาการทหารเมืองเจี้ยนตงเป็นอิสระ “ขอบพระทัยเสด็จพ่อเพคะ” องค์หญิงสามทำท่าทางแสดงความเคารพด้วยความตื้นตันใจ ขอเพียงกู้อี้ฟานได้กลับไปดูแลหวงตานตาน เพียงเท่านี้ก็ไม่มีสิ่งใดค้างคาใจอีก “หนังสือหย่าที่กู้อี้ฟานส่งมายังทางการ ยามนี้ยังไม่ได้ลงตราประทับ เจ้ากลับไปถามเขาเถิดว่าต้องการแบบใด” องค์หญิงสามได้ยินเช่นนั้น บนใบหน้าก็ค่อย ๆ เผยรอยยิ้มออกมา รู้สึกดีใจที่ยามนี้กู้อี้ฟานและหวงตานตานยังมิได้หย่ากันอย่างสมบูรณ์แบบ ยังมีเวลาให้ทั้งสองได้คิดทบทวนอีกมาก “เพคะ ขอบพระทัยเสด็จพ่อ” องค์หญิงสามตอบรับคำน้ำเสียงสดใส พระนางคารวะฮ่องเต้ด้วยความนอบน้อมแล้ววิ่งออกจากตำหนักเฉียนชิงด้วยความซุกซน ปล่อยให้ผู้ปกครองแผ่นดินแคว้นลู่ส่ายศีรษะกับความดื้อของพระธิดา ทว่าความคิดสายหนึ่งก็บอกว่าภาคภูมิใจในตัวองค์หญิงสามมาก เดิมทีพระธิดาผู้นี้ค่อนข้างเอ

“เช่นนั้น...อยากเกี้ยวก็เกี้ยวเถอะ แต่ข้าบอกไว้ก่อนว่ามันไม่ง่าย เผื่อว่าท่านอ๋องอยากเปลี่ยนใจก็ยังไม่สาย” หวงตานตานกอดอก เชิดใบหน้าขึ้นเล็กน้อย กู้อี้ฟานรู้สึกมันเขี้ยวสตรีตรงหน้ายิ่งนัก อยากดึงนางเข้ามาจูบสักครั้งให้หายคิดถึง แต่ก็กลัวดรุณีจะโกรธจึงไม่กล้ากระทำการบุ่มบ่าม “ไม่เปลี่ยนใจ ยากแค่ไหนข้าก็จะเกี้ยว” “ข้าจะคอยดูว่าท่านจะอดทนถึงเมื่อใด” หวงตานตานผินหน้าไปทางอื่น นางแอบอมยิ้ม เพราะตนเองตั้งเป้าหมายเอาไว้แล้วว่าจะไม่ให้คำตอบเจี้ยนตงอ๋องในเร็ว ๆ นี้ บางครั้งอาจจะรอจนกว่าเจ้าก้อนแป้งตัวน้อยคลอดออกมาก่อน หากเขาอดทนได้ก็นับว่าผ่านบททดสอบของนางแล้ว “อดทนได้เสมอ” กู้อี้ฟานยิ้ม อ๋องหนุ่มลุกขึ้นยืน เดินไปนั่งเก้าอี้ข้างกายภรรยา เขาเห็นว่าอาหารบนโต๊ะยังเต็มอยู่จึงคาดเดาได้ว่านางยังกินไม่อิ่ม มือข้างหนึ่งหยิบตะเกียบแล้วคีบอาหารไปจ่อตรงปากอวบอิ่ม “อะไรเจ้าคะ” หวงตานตานถลึงตาแล้วเหลียวซ้ายแลขวา ด้วยกลัวว่าบ่าวรับใช้ในจวนเจี้ยนตงอ๋องจะมาเห็น นางมิได้หน้าหนาถึงขั้นทำอะไรโจ่งแจ้งแบบนี้เสียหน่อย “ข

“ข้าไปช่วยเจ้านะ”ไม่รอให้หวงตานตานเอ่ยตอบ อ๋องหนุ่มยื่นมือไปกอบกุมมือเล็กของภรรยา จับจูงนางเดินตามถนนในจวนเจี้ยนตงอ๋องด้วยกัน สองข้างทางขนาบข้างด้วยต้นดอกเหมยซึ่งกำลังบานสะพรั่ง สีสันของมันเหมือนกับอาภรณ์ที่หวงตานตานสวมใส่ในค่ำคืนสำคัญของเมืองเจี้ยนตง กู้อี้ฟานอดหวนนึกถึงวันวานมิได้ สตรีที่มีนามว่าหวงตานตานทำให้ตนหัวใจเต้นแรงเป็นครั้งแรก หากเขารู้ความจริงเร็วกว่านี้จะดีสักเพียงใดกัน... หวงตานตานและกู้อี้ฟานนั่งรถม้ามาถึงจวนสกุลหวง อ๋องหนุ่มเห็นว่าบุพการีของนางกำลังเดินมาทางนี้พอดี เขาจึงถือโอกาสขออนุญาตพวกท่านและอธิบายเรื่องที่ตนได้กลับมายังเมืองเจี้ยนตงเร็วกว่ากำหนด “ท่านทั้งสอง ข้าได้รับการอภัยโทษจากฮ่องเต้แล้ว นับจากนี้กลับมาประจำการที่เมืองเจี้ยนตง อีกอย่าง...ทางการยังไม่ได้ประทับตราในหนังสือหย่า ดังนั้นข้ากับตานตานยังคงเป็นสามีภรรยากันอยู่ จึงขออนุญาตพวกท่านให้นางกลับไปอยู่จวนเจี้ยนตงอ๋อง” หวงอิ้งชูและถาวเสี่ยวเยี่ยนผงกศีรษะเข้าใจ “เจ้าถามตานเอ๋อร์เถิด พวกเราไม่บีบบังคับลูก” หวงตานตานยิ้มให้บิดาและมารดา ตอบว่า “ข้าจะกลับไปอยู่จวนเจ

ทว่าหวงตานตานกลับทำตาขวางใส่สาวรับใช้คนสนิท “ใครเป็นนายเจ้ากัน” “พระชายาเป็นนายของซูเหลียนเจ้าค่ะ” “เช่นนั้นห้ามเข้าข้างเขา” ซูเหลียนพลันก้มใบหน้าลงต่ำ หวงตานตานเห็นท่าทางของสาวรับใช้ก็หัวเราะออกมา ก่อนจะสั่งอีกฝ่ายให้หยิบเข็มและด้ายมาให้เพราะต้องการทำบางสิ่งบางอย่างฆ่าเวลา เพราะการที่นั่ง กิน นอน ทำให้นางรู้สึกเบื่อเล็กน้อย เพียงไม่นาน ซูเหลียนก็กลับมาพร้อมเข็มและด้าย หวงตานตานรับมาพร้อมกับเอ่ยขอบคุณ ก่อนที่นางจะดึงถุงหอมออกมาจากสายรัดเอวแล้วเริ่มปักนามของตนเองลงไปบนนั้นด้วยความตั้งใจ ถึงแม้ว่าตอนนี้ยังเป็นช่วงเวลาพิสูจน์ตัวเองของเจี้ยนตงอ๋อง แต่นางอยากมอบของสิ่งนี้ให้เขา ที่ผ่านมาหากกู้อี้ฟานไม่ยอมทิ้งศักดิ์ศรีของตนเพื่อทูลขอยามารักษานาง ป่านนี้ตนคงไม่ชีวิตอยู่ ในห้องบังเกิดความเงียบ หวงตานตานใช้เวลาราวหนึ่งชั่วยามก็ปักนามของตนเองลงบนถุงหอมเสร็จเรียบร้อย ถุงหอมปักคำว่าหวงตานตานออกมางดงามและประณีตมาก บ่งบองถึงความตั้งใจในการปักผ้าอย่างแท้จริง ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักของบุรุษพลันดังขึ้น หวงตานตานจดจำไ

ตนทราบดีว่าหวงเชียนเชียนคงมิอาจให้อภัย แต่นับจากนี้เป็นต้นไป เขาจะทำดีกับนางให้มาก เพื่อไถ่โทษเรื่องเลวร้ายที่เคยก่อ “รองผู้บัญชาการ ท่านมีธุระกับใครหรือ” คนเฝ้าประตูจวนสกุลหวงเอ่ยถามหวางชงหลังจากชายหนุ่มลงจากหลังม้า “ข้าอยากพบหวงเชียนเชียน” “คุณหนูกำชับว่าหากเป็นรองผู้บัญชาการแล้วล่ะก็ ให้ไล่กลับไปขอรับ...” คนเฝ้าประตูตอบตะกุกตะกัก เพราะคุณหนูคนโตสั่งเอาไว้เช่นนี้ หากไม่ยอมทำตาม เกรงว่าตนอาจจะถูกไล่ออก หวางชงเจ็บเหมือนมีมีดสั้นทิ่มแทงหัวใจ เข้าใจดีว่ายามนี้ตนไม่มีสิทธิ์เรียกร้อง ทว่าขอโอกาสให้ตนขอโทษสักครั้ง...ได้หรือไม่ “ข้าแค่เพียงอยากขอโทษนาง...” หวางชงกล่าวเลื่อนลอย ใบหน้าหล่อเหลายามนี้ค่อนข้างซีดเซียวไร้สี เนื่องด้วยกินไม่ได้และนอนไม่ค่อยหลับ คนเฝ้าประตูสบสายตารองผู้บัญชาการทหารเมืองเจี้ยนตงก็รู้สึกเห็นใจ ทว่ามิอาจขัดคำสั่งผู้เป็นนาย แต่ก็มิใช่ว่าจะอับจนหนทางถึงเพียงนั้น “หากท่านรอหน้าจวน ก็ไม่ได้ผิดอันใดนะขอรับ” “จริงสิ ข้าลืมเสียสนิท ข้ารอตรงนี้จนกว่านางจะออกมา” เมื่อได้ยินคำพูดของคนเฝ้าประตู ใ