All Chapters of นางร้ายหอบลูกหนี เมื่อพระเอกธงแดงเลือกน้องสาว: Chapter 141 - Chapter 150

หวงตานตานยืนนิ่งปล่อยให้เจี้ยนตงอ๋องโอบกอดตนเองจากทางด้านหลังต่อไป อันที่จริงความคิดของนางต้องการจะผลักเขาออก แต่ใจกลับอ่อนยวบเมื่อเผชิญกับการกระทำสุดแสนอ่อนโยนเสียได้ ไม่...ตนจะไม่ใจอ่อนให้บุรุษผู้นี้ง่าย ๆ เด็ดขาด “ปล่อยเจ้าค่ะ” หวงตานตานเอ่ยเสียงแข็ง พยายามดิ้นออกจากอ้อมกอดของคนตัวโต กู้อี้ฟานค่อย ๆ ปล่อยมือออกจากหวงตานตานแม้เขาไม่อยากทำก็ตาม ทว่ามันคือความต้องการของนาง จะกล้าขัดได้อย่างไร ยามนี้หวงตานตานอยู่เหนือกว่า หากนางบอกสิ่งใดย่อมทำตาม หวงตานตานหันกลับไปเผชิญหน้าเจี้ยนตงอ๋อง เมื่อนางเงยหน้าขึ้นไปมองเขาจึงเห็นคราบน้ำตาอาบแก้ม พลันกระจ่างว่าเมื่อครู่เป็นการร้องไห้จริง ๆ ในใจจึงเต็มไปด้วยความสงสัย เหตุใดเขาจึงอ่อนไหวง่ายเฉกเช่นนี้ “ตานตาน ข้าเหลือเวลาไม่มากแล้ว ได้โปรดรับฟังในสิ่งที่ข้าจะบอกเถิด หากเจ้าไม่ให้อภัย ข้าจะไม่บีบบังคับเลย” กู้อี้ฟานพยายามวิงวอนสตรีอันเป็นที่รัก ฮ่องเต้ให้เวลาเขาแค่เพียงสองเดือน และตอนนี้เหลือไม่มากแล้ว หากหวงตานตานไม่รับฟัง โอกาสของเขาก็จะค่อย ๆ หมดลงทีละวัน หัวใ

กู้อี้ฟานเห็นหวงตานตานมีน้ำตาก็เจ็บบริเวณอกข้างซ้าย ดูเหมือนว่ามันจะถูกบีบรัดขึ้นเรื่อย ๆ เขาชอบตอนที่นางมีรอยยิ้มสว่างเจิดจ้ามากกว่าโศกเศร้า ไม่ปรารถนาให้สตรีในดวงใจเป็นแบบนี้เลย อ๋องหนุ่มยื่นมือไปเช็ดน้ำตาให้หญิงสาวช้า ๆ จวบจนกระทั่งใบหน้าเกลี้ยงเกลาปราศจากคราบน้ำตาค่อยเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงอ่อน “ตานตาน ข้ารู้แล้วว่าเจ้ามิใช่คนวางยาปลุกกำหนัด เรื่องทั้งหมดเกิดจากแผนการของหัวหน้าโจรผู้นั้น” กู้อี้ฟานเกริ่นขึ้น ก่อนจะอธิบายแผนการทั้งหมดของโจรให้หวงตานตานรับฟัง รวมถึงเรื่องที่หวงเชียนเชียนถูกจับไปก็อยู่ในแผนการของมัน แม้กระทั่งความทรงจำของบุตรสาวคนโตสกุลหวงหายไปก็ยังเป็นแผนการของหัวหน้าโจร “…” หวงตานตานสบสายตาอ๋องหนุ่ม ค่อนข้างตกใจที่เรื่องทั้งหมดคือแผนการของหัวหน้าโจร ทว่าไม่ได้พูดสิ่งใด นางมิได้ผิดมาตั้งแต่แรก ทว่าเขาต่างหากไม่ยอมเชื่อคำพูดจากปากนาง เรื่องนี้ยังมิอาจให้อภัยได้จริง ๆ “หัวหน้าโจรอยากแก้แค้นให้บิดาบุญธรรมของตนเองซึ่งก็คือแม่ทัพใหญ่ของแคว้นจ้าน เป็นเพราะข้าตัดศีรษะอีกฝ่ายทิ้งด้วยตนเอง หัวหน้าโจรจึงแค้นใจรอวันสะสาง” หวงตานตานเพ

ใช้เวลาหลายวันในที่สุดก็เดินทางมาถึงเมืองเจี้ยนตง เนื่องด้วยมิได้เป็นการออกตามหาคนเหมือนเมื่อครั้งที่กู้อี้ฟานออกเดินทางไปจนถึงอำเภอเล็ก ๆ ซึ่งคั่นกลางระหว่างเมืองจวิ้นฉีและเมืองเซิ่งเทาจึงใช้เวลาน้อยกว่า พอมาถึงจวนสกุลหวง หวงตานตานยังไม่ทันก้าวขาลงจากรถม้า ร่างของนางก็ถูกเจี้ยนตงอ๋องอุ้มอีกแล้ว ตลอดการเดินทาง เขาไม่ปล่อยให้นางเดินเองสักครั้ง การกระทำเฉกเช่นนี้กำลังจะทำให้เคยตัว หากเขาจากไปแล้วคงวนเวียนคิดถึงการปรนนิบัติที่ดีทุกวันคืน “พรุ่งนี้คนของทางการจะมารับข้าเข้าวังหลวงแล้ว ดังนั้นวันนี้ข้าขอดูแลเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย...ก่อนที่ไม่รู้จะมีโอกาสเมื่อใดอีก” น้ำเสียงสุขุมติดจะสั่นน้อย ๆ คล้ายว่าเครือความเจ็บปวดในนั้น หวงตานตานได้ยิน หัวใจของนางก็ถูกบีบรัดขึ้น “อืม” เอาเถิด นางจะไม่ห้าม หากเขาอยากดูแล ท่องเอาไว้ว่ามันคือวันสุดท้าย...หลังจากนี้คงไม่มีอีกแล้ว “ตานเอ๋อร์ เจ้ากลับมาแล้ว” เสียงหวงอิ้งชูและถาวเสี่ยวเยี่ยนประสานกัน คนเป็นบุพการีรีบวิ่งออกมาหาบุตรสาวด้วยความคะนึงหา หลังจากเจี้ยนตงอ๋องออกจากเมืองเจี้ยนตง ทุกคนในจวนสกุลหว

หวงตานตานหลับตาพริ้ม พยายามซึมซับอ้อมกอดอันอบอุ่นของบุรุษตัวโต นางชอบยามที่ตนเองถูกเขากอดเฉกเช่นนี้ แต่มันเหลือเวลาอีกน้อยนิด พรุ่งนี้ต้องจากกันแล้ว สองปีสำหรับนางนั้นยาวนานเกินไป “ท่านอ๋อง หากครบสองปีแล้ว บางทีท่านอาจเปลี่ยนใจก็ได้” หวงตานตานตัดสินใจพูดขึ้น กู้อี้ฟานขมวดคิ้วชนกัน จนป่านนี้หวงตานตานยังมีความคิดว่าเขาจะเปลี่ยนใจจากนางอีกหรือ ทำเพื่อนางโดยไม่สนใจตัวเอง หากไม่ใช่คนที่รักสุดหัวใจ ไม่มีวันที่เจี้ยนตงอ๋องผู้นี้จะเอาชื่อเสียงและเกียรติยศของตนที่สั่งสมมาแลกอย่างแน่นอน “ไม่มีทาง ข้ารักเจ้า วันนี้ก็รัก พรุ่งนี้ก็รัก ตลอดไปก็รัก” อ๋องหนุ่มเอ่ยพลางสูดดมความหอมของเส้นผมคนตัวเล็กกว่า หวงตานตานหอมไปทั้งตัว ยามที่นางอยู่ใต้ร่างแล้วได้พรมจูบทั่วเรือนร่าง ทุกส่วนของนางช่างหอมหวานและเย้ายวน แม้กระทั่งเส้นผมก็ยังหอมมาก แต่หากถามว่าชอบพื้นที่ใดมากที่สุด ย่อมเป็นสะโพกอวบอิ่มของนาง อันที่จริงก็ปรารถนาอยากจะเห็นอีกสักครั้ง ไฝเม็ดเล็กตรงสะโพกด้านขวาของหวงตานตานเป็นสิ่งที่เขาหวงแหนมากทีเดียวสุดท้ายกู้อี้ฟานก็พลิกร่างหวงตานตานให้กลับม

เมื่อกู้อี้ฟานเดินทางมาถึงวังหลวง เขาถูกคนของทางการจับไปยังคุกทันที เรื่องนี้ดังไปถึงหูองค์หญิงสาม พระนางจึงถือโอกาสไปเยี่ยมเยียนสหาย เพราะอยากเอ่ยถามเรื่องหวงตานตาน หากทั้งสองเข้าใจกันดีแล้ว ชาตินี้จึงจะไม่มีสิ่งใดติดค้างอีกครั้นเชื้อพระวงศ์หญิงมาเยี่ยมสหายของตน สิ่งแรกที่สายตามองเห็นก็คือสภาพอิดโรยของบุรุษหนุ่ม หากกล่าวตามความจริง ยามนี้อีกฝ่ายดูไม่ได้เลย ใต้ตาคล้ำ ผมยุ่งเหมือนไม่ได้หวี หนำซ้ำแววตาคมกริบยามนี้ยังดูเลื่อนลอยมาก ช่างน่าเห็นใจยิ่งนัก“สภาพเจ้าตอนนี้ดูไม่ได้จริง ๆ” องค์หญิงสามกอดอกเอ่ยกู้อี้ฟานกำลังนึกถึงใบหน้างามของหวงตานตานตลอดเวลาเพิ่งจะได้สติตอนเสียงขององค์หญิงสามดังขึ้น ตลอดการเดินทางตั้งแต่เมืองเจี้ยนตงอ๋องมาถึงเมืองหลวง ไม่มีช่วงเวลาใดที่เขาไม่ทุกข์ทรมานเลย เหมือนตนเองพาร่างอันไร้วิญญาณออกจากเมืองเจี้ยนตง“คารวะองค์หญิงสาม” อ๋องหนุ่มคารวะผู้มียศเหนือกว่าตนอย่างนอบน้อม หากไม่ได้อีกฝ่ายช่วยเหลือ อาจไม่ได้พบเจอหวงตานตานด้วยซ้ำ“ข้ามาถามเจ้าน่ะว่าพูดคุยกับหวงตานตานเรียบร้อยดีแล้วหรือไม่” อันที่จริงตนเองปรารถนาอยากให้ทั้งสองครองรักกันมากกว่าพลัดพรากจากแบบนี้“ข้าอธิ