All Chapters of นางร้ายหอบลูกหนี เมื่อพระเอกธงแดงเลือกน้องสาว: Chapter 131 - Chapter 140

“จดหมายนั่นข้าถูกบังคับให้เขียนหลังจากถูกหัวหน้าโจรจับตัวไป...” หวงเชียนเชียนเล่าเคล้าน้ำตาก่อนจะเริ่มต้นเล่าใหม่จากเหตุการณ์ในอดีต หวงเชียนเชียนและหวางชงรักกัน แอบคบหาอย่างลับ ๆ โดยไม่ให้ผู้อื่นจับได้ จนกระทั่งวันหนึ่งกู้อี้ฟานได้รับตำแหน่งเจี้ยนตงอ๋อง เขาส่งอาภรณ์สีดอกเหมยปักลวดลายดอกโบตั๋นมาให้นางที่จวนสกุลหวง จึงรู้ในทันทีว่าอีกฝ่ายคิดเช่นไรกับตน นางทราบดีว่าหวงตานตานมีใจให้เจี้ยนตงอ๋อง ไหนเลยคนเป็นพี่สาวจะทำร้ายน้องสาวได้ลงคอ ดังนั้นนางจึงแสร้งป่วยและไม่ยอมไปร่วมงานเลี้ยง แต่มอบอาภรณ์สีดอกเหมยให้น้องสาวแทน แต่ด้วยความคิดอันตื้นเขินเกินไปจึงไม่ได้ไตร่ตรองให้ดี หากแต่อยากแก้ไขก็ไม่ทันการแล้ว ระหว่างที่ตนเองอยู่ในจวนก็มีจดหมายจากหวางชงมาถึง เขานัดแนะให้หนีไปด้วยกัน นางยอมตกลงในทันทีเพราะรักรองผู้บัญชาการทหารเมืองเจี้ยนตงมากเหลือเกิน สุดท้ายเมื่อไปถึงสถานที่นัดหมาย กลับถูกหัวหน้าโจรจับตัว มันเอาชีวิตของคนในครอบครัวสกุลหวงมาต่อรอง หากนางไม่ยอมทำตามจะทำร้ายทั้งบุพการีและหวงตานตาน ด้วยความหวาดกลัวในตอนนั้นจึงยอมตกลง หัวหน้าโจรบีบบังคับให้นางตอบคำถามเกี่ยวกับเจี้ย

“ท่านอ๋อง...เข้าใจผิดแล้วเจ้าค่ะ” หวงเชียนเชียนทอดถอนลมหายใจก่อนจะเริ่มเล่าเหตุการณ์ในค่ำคืนนั้นให้กระจ่างแก่ทุกคน เพราะบุพการีไม่อนุญาตหวงตานตานออกนอกจวนหลังพระอาทิตย์ตกดิน ทว่าน้องสาวกลับอ้อนวอนขอให้นางช่วยเหลือ ตอนนั้นจึงวางแผนกัน หวงเชียนเชียนไปบอกบุพการีว่าอยากออกไปเที่ยวด้านนอกกับสาวรับใช้สองคน หลังได้รับอนุญาต ตนจึงออกจากจวนสกุลหวงกับน้องสาวและซูเหลียน ทว่าให้หวงตานตานปลอมเป็นสาวรับใช้ ทุกคนสวมใส่หน้ากากเหมือนกันหมด แต่พอไปถึงตลาดจึงสลับเปลี่ยนอาภรณ์ ทว่านางไม่ชอบเบียดเสียดกับคนอื่นจึงรออยู่บนรถม้า ปล่อยให้หวงตานตานและซูเหลียนไปเที่ยวชมงานเทศกาลของเมืองเจี้ยนตง จวบจนถึงเวลากลับจวน ครั้นหวงตานตานขึ้นมาบนรถม้าจึงเปลี่ยนอาภรณ์เป็นเช่นเดิม ไม่แปลกที่หงหยางเห็นว่าเป็นนาง เพราะตอนเดินทางถึงจวนสกุลหวง นางถอดหน้ากากพูดคุยกับบุพการีจริง ๆ คำตอบของหวงเชียนเชียนทำให้หัวใจกู้อี้ฟานเต้นรัวดั่งตีกลอง แท้จริงแล้วเขาตกหลุมรักหวงตานตานมาโดยตลอด แต่เข้าใจผิดคิดว่าสตรีที่หัวใจเต้นแรงด้วยเป็นหวงเชียนเชียน แต่เรื่องนี้มิอาจโทษผู้อื่น เป็นเขาเองที่สะกดจิตตัวเองว่ามิได้ตกหลุม

ด่านซีเฉวียน กู้อี้ฟานโบยหวางชงจนลุกไม่ได้จึงหยุดการกระทำเพียงเท่านั้น ส่วนผู้ใต้บังคับบัญชาให้คำสัญญาว่าจะไม่ทำเรื่องเลวร้ายแบบเดิมอีก ให้คำมั่นว่าทำความดีเพื่อไถ่โทษในสิ่งที่ตนก่อ และจะดูแลกองทัพเมืองเจี้ยนตงในระหว่างที่เขาอยู่ในคุกด้วยความซื่อสัตย์ อ๋องหนุ่มเห็นว่าหวางชงร่วมสู้รบเคียงบ่าเคียงไหล่มานานจึงยอมให้โอกาสอีกครั้ง วันนี้ตนยังไม่ได้ไปไต่สวนหัวหน้าโจรด้วยตนเอง ดังนั้นพอจบเรื่องหวางชงจึงเดินไปยังคุกใต้ดิน ที่แห่งนี้ทั้งมืดและชื้น แสงจากคบไฟส่องสว่างทางเดินเล็กน้อย กระนั้นดวงตาคมกริบก็ยังเห็นสภาพของผู้กระทำผิดอย่างชัดเจน ใบหน้าอีกฝ่ายยามนี้ดูไม่ได้เลย บวมช้ำไปด้วยบาดแผล ลมหายใจยังรวยรินอ่อนแรง ความทรมานเช่นนี้นับว่าดีกว่าฆ่าทิ้งนัก หัวหน้าโจรสมควรได้รับรู้คำว่า ‘อยู่ไม่สู้ตาย’ “หากเจ้ายอมสารภาพ ข้าจะให้อาหารเพิ่มหนึ่งมื้อ” กู้อี้ฟานเอาอาหารมาต่อรองหัวหน้าโจรหวังให้มันยอมบอกความจริงเสียที หัวหน้าโจรรู้สึกสิ้นหวัง ความตั้งใจเดิมของตนไม่อาจสำเร็จได้อีกแล้ว เพราะตอนนี้พ่ายแพ้เจี้ยนตงอ๋องแห่งแคว้นลู่อย่างย่อยยับ “ข

เดินทางหลายวัน ในที่สุดกู้อี้ฟานก็มาถึงวังหลวง เขาขอเข้าเฝ้าฮ่องเต้ในตำหนักเฉียนชิงก่อนอันดับแรก ขันทีเกือบจะไม่ยอม ทว่าผู้ปกครองแผ่นดินกลับอนุญาตเจี้ยนตงอ๋อง จึงไม่มีผู้ใดกล้าขัดรับสั่งฮ่องเต้ ครั้นกู้อี้ฟานเดินเข้าไปในตำหนักส่วนพระองค์ อ๋องหนุ่มรีบคุกเข่าและโขกศีรษะวิงวอนขอความเมตตาซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนบริเวณหน้าผากเกิดรอยแดง ต่อให้เจ็บเพียงใดเขาก็จะไม่หยุด เป้าหมายในใจคือต้องการออกตามหาหวงตานตาน ฮ่องเต้พลันยกมือห้ามปรามผู้บัญชาการทหารเมืองเจี้ยนตง “พอเถิด เจ้ามีเรื่องใด” ฮ่องเต้เอ่ยถามพลางทอดถอนลมหายใจ เจี้ยนตงอ๋องเป็นบุรุษหนุ่มอนาคตไกล ไม่คิดเลยว่าจะยอมติดคุกเพียงเพื่อขอรางวัลต้องห้าม ช่างน่าผิดหวังเสียจริง “ฝ่าบาท กระหม่อมอยากขอเวลาเพิ่มพ่ะย่ะค่ะ ขอให้กระหม่อมได้ตามหาภรรยา อธิบายเรื่องความเข้าใจผิดให้นางฟัง หลังจากนั้นกระหม่อมจะมารับโทษ” “ตามหาภรรยา? ตอนนี้มิใช่ว่าเจ้าต้องการหย่ากับนางหรือ” เหตุใดตนจะไม่รู้ หนังสือหย่าของกู้อี้ฟานกับหวงตานอยู่กับทางการแล้ว “ฝ่าบาท ยาที่ทูลขอเป็นรางวัล กระหม่อมเอาไปรักษานาง นางโดนล

จู่ ๆ เงาในน้ำก็สะท้อนภาพดวงหน้างามสตรีอันเป็นที่รัก นางค่อย ๆ เผยรอยยิ้มอันสดใส เขาโปรดปรานรอยยิ้มนี้และหวงแหนมาโดยตลอด ถึงขั้นไม่อยากให้หวงตานตานมอบแก่บุรุษอื่นนอกจากตน ไม่ว่าเวลาจะผันผ่านไปนานเท่าไร ยิ้มของหวงตานตานยังคงสลักสำคัญในหัวใจดวงนี้เสมอ ‘ตานตาน รอยยิ้มของเจ้างดงามมากเหลือเกิน’ อ๋องหนุ่มพร่ำเพ้อถึงหวงตานตานตลอดเวลา เขาเกือบจะเสียสติด้วยซ้ำ ทว่ามโนสำนึกพยายามย้ำเตือนตนเองว่าต้องออกตามหานางต่อ ไม่มีเวลาอีกแล้ว... กู้อี้ฟานขยับกายลุกขึ้นยืน เมื่อหันไปสบสายตาหงหยาง คนสนิทก็ค่อย ๆ เดินเข้ามาใกล้ พร้อมกับรายงานคนมารวมตัวกันครบแล้ว เจี้ยนตงอ๋องจึงออกคำสั่งให้ออกเดินทางโดยไม่ลังเล ขณะกำลังควบม้าตะบึงไปข้างหน้า อ๋องหนุ่มก็ครุ่นคิดในหัว หวงตานตานไม่มีทางเดินทางไปยังสถานที่ที่คนพลุกพล่านอย่างแน่นอน เมืองหลวงจึงตัดทิ้ง ทำให้เขาเลือกเดินทางไปเมืองจวิ้นฉี เดินทางกว่าครึ่งเดือน เมื่อมาถึงประตูเมืองจวิ้นฉี ไท่หรานหรือจวิ้นฉีอ๋องก็ออกมาต้อนรับด้วยตนเอง กู้อี้ฟานจึงลงจากหลังม้าแล้วเดินไปพูดคุยกับไท่หรานด้วยความสนิทสนม