جميع فصول : الفصل -الفصل 10

จ้าวเหมยฟังประโยค ‘ห้ามรักข้า เพราะข้าไม่เคยรักเจ้า’ หัวใจของนางพลันเจ็บปวดขึ้นมา ระยะเวลาห้าปีกว่าที่แต่งงานกัน ไม่เคยทำให้เขาคิดอยากหันมามองกันสักเสี้ยวเลยหรือ หญิงสาวปล่อยให้สามีส่งตัวตนเข้ามาเช่นนั้น น้ำตาไหลรินออกจากหางตาคู่สวย กระทั่งเสร็จสมอารมณ์หมายพร้อมกัน เขาก็ยังทำเช่นเดิมเหมือนเมื่อก่อน นั่นก็คือถอดแก่นกายออกไปอย่างเงียบเชียบ สามีไม่เคยกอดนางหลังทำเรื่องบนเตียง จุมพิตบนหน้าผากด้วยความทะนุถนอมสักครั้งก็ไม่มี ยามนี้เขาผละออกไปนอนข้างกายแล้ว จ้าวเหมยน้ำตาคลอ นางค่อย ๆ ยกมือขึ้นแล้วปาดน้ำตาทิ้งเชื่องช้า “หมินเซินเป็นเช่นไรบ้าง” ชายหนุ่มหันไปถามไถ่ชีวิตเด็กชายคนหนึ่งที่เขารับมาเลี้ยงเมื่อสี่ปีก่อน “หมินเซินสบายดีเจ้าค่ะ วันนี้ข้าสอนเขาคัดอักษรด้วย ทำได้ดีทีเดียว” ยามกล่าวถึงหมินเซิน ใบหน้าจ้าวเหมยก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม เพราะนางรักและเอ็นดูเด็กคนนี้มาก หมินเซินคือเด็กกำพร้าที่โจวอ๋องพบระหว่างทางตอนไปปราบกบฏที่ดินแดนใต้เมื่อสี่ปีก่อนหลังแต่งงานกับจ้าวเหมยได้เก้าเดือน เพราะเห็นว่าน่าสงสาร เขาจึงพากลับมาด้วย ยามนั

จ้าวเหมยพูดไม่ออก ปากเดี๋ยวหุบเดี๋ยวอ้าอยู่เช่นนั้น นางเลี้ยงโจวหมินเซินตั้งแต่ทารก จนตอนนี้บุตรชายสี่ขวบปลายเกือบห้าขวบแล้ว ให้ความรัก เอาใจใส่เหมือนลูกคนหนึ่ง ความผูกพันระหว่างแม่ลูกลึกซึ้งมาก จู่ ๆ สามีกลับบอกว่านางต้องส่งลูกคืนจ้าวโม่ การกระทำเช่นนี้ยุติธรรมกับนางแล้วหรือ “ข้าไม่ให้” จ้าวเหมยส่ายศีรษะรัว ๆ มือของนางจับมือบุตรชายไว้แน่น ความรักที่นางมีให้เขาไม่สมหวังแล้ว อย่างน้อยเหลือลูกเป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจก็ยังดี ทว่าโจวอ๋องกำลังจะพรากทุกอย่างไปจนหมดสิ้น “เจ้าไม่มีสิทธิ์ในตัวเซินเอ๋อร์” โจวอ๋องกล่าวน้ำเสียงแข็ง เขาเดินไปข้างหน้า คว้ามือโจวหมินเซินให้ออกจากจ้าวเหมย “ต่อจากนี้เจ้าจะไม่ได้พบเขาแล้ว” เอ่ยจบโจวเหล่ยก็พาโจวหมินเซินออกจากเรือนนอน เด็กชายหันไปมองมารดาไม่ละสายตา ท่านพ่อมีอำนาจสูงสุดในจวนแห่งนี้ มีสิทธิ์จัดแจงทุกอย่าง หากเขาฟูมฟาย ดื้อดึง มารดาจะยิ่งเดือดร้อน เด็กชายเจ็บปวดหัวใจ เขากำลังจะพลัดพรากกับท่านแม่ใช่หรือไม่ ไยความรู้สึกยามนี้ช่างทรมานยิ่งนัก จ้าวเหมยร้องไห้ น้ำตาไหลจากดวงตาคู่สวยอาบแก้มเนีย

“ท่านอ๋องหลงตัวเองเกินไปแล้ว ข้าไม่ได้เรียกร้องความสนใจ แต่ข้าเอาจริง” จ้าวเหมยเบี่ยงกายออกจากบุรุษตัวสูงกว่า นางเดินไปยังโต๊ะเขียนหนังสือ หยิบพู่กันจุ่มหมึก บรรจงเขียนอักษรลงบนนั้นหลายประโยค ปิดท้ายด้วยการลงนาม ‘จ้าวเหมย’ พอเขียนเสร็จ จ้าวเหมยก็เดินกลับไปหาโจวอ๋อง ยื่นกระดาษแผ่นนี้ให้เขา “เหลือท่านอ๋องลงนาม” โจวเหล่ยรับกระดาษมาจากจ้าวเหมย ดวงตาลึกล้ำกวาดมองอักษรที่นางเขียน มันคือหนังสือหย่าที่เขียนขึ้นอย่างลวก ๆ ทว่าสิ่งที่หนักแน่นคือการลงนาม หัวใจของโจวอ๋องกระตุกวูบอย่างประหลาด เขาไม่เคยคิดว่าสตรีที่ยอมศิโรราบมาตลอดจะกล้าเขียนสิ่งนี้ขึ้นมาจริง ๆ “ข้าไม่หย่า” กล่าวเสียงแข็ง ก่อนจะฉีกหนังสือหย่าที่จ้าวเหมยเขียนเป็นชิ้น ๆ แล้วปล่อยให้เศษกระดาษปลิวกระจัดกระจาย กระดาษสีขาวร่วงหล่นลงสู่พื้นประหนึ่งกลีบดอกไม้ร่วงโรย จ้าวเหมยมองภาพนั้นด้วยสายตาเรียบเฉย นางไม่ได้กรีดร้องฟูมฟายที่ความพยายามถูกทำลาย ตรงกันข้าม หญิงสาวกลับเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เป็นท่าทางถือตัวอย่างที่โจวเหล่ยไม่เคยพบเห็นมาก่อน“ฉีกไปก็ไร้ประโยชน์เจ้าค่ะ หนังสือหย่าแผ่นเดียว ข้าเขีย

ประการแรกคือความรักที่มีต่อโจวอ๋อง มันยังปะทุขึ้นมาอยู่เสมอ นางต้องพยายามกดข่มลงไปให้ลึกที่สุดประการสองคือลูกของน้องสาวที่คนเป็นพี่สาวเลี้ยงแทนจนเติบใหญ่ ความผูกพันในฐานะแม่และลูกติดอยู่ไม่จางหายจ้าวเหมยอาศัยจังหวะที่ทหารยามเปลี่ยนกะแอบลอบออกจากเรือนท้ายจวนอย่างเงียบเชียบ นางลัดเลาะไปตามเงามืดของต้นไม้อย่างชำนาญราวกับเคยอาศัยที่นี่มานาน จนกระทั่งมาถึงเรือนพักหลังเล็กซึ่งเป็นเรือนที่โจวเหล่ยสั่งให้แยกโจวหมินเซินมากักตัวไว้เพื่อให้จ้าวโม่ดูแลอย่างใกล้ชิดเมื่อเปิดประตูเข้าไป จ้าวเหมยกวาดสายตาไปรอบห้องอันมืดมิด ก่อนจะสะดุดตาเข้ากับร่างเล็กที่ขดตัวอยู่มุมห้องใต้โต๊ะน้ำชา ไม่ใช่บนเตียงนุ่มอย่างที่ควรจะเป็น“เซินเอ๋อร์” หญิงสาวเรียกขานบุตรชายบุญธรรมโจวหมินซินเงยใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาขึ้นมองผู้มาใหม่ เมื่อเห็นว่าเป็นใคร เด็กชายก็โผเข้ากอดนางทันที แรงกอดจากวงแขนเล็กแน่นจนจ้าวเหมยรู้สึกถึงหัวใจที่เต้นรัวด้วยความหวาดกลัว ร่างของเด็กน้อยสั่นสะท้านราวกับลูกนกต้องลมหนาว“ท่านแม่ ฮึก ท่านแม่มารับเซินเอ๋อร์แล้วใช่ไหม” เสียงสะอื้นไห้ที่พยายามกลั้นไว้ดังอู้อี้ โจวหมินเซินคิดถึงมารดามากแน่นอน

หลงจู๊วัยชรามองป้ายหยกที่พระชายาอ๋องนำขึ้นมาแสดงและตั๋วเงินแววตาสั่นระริก “พระชายา เงินจำนวนนี้หากท่านอ๋องมิได้รับทราบ หากเกิดการตรวจสอบ...”จ้าวเหมยขัดคำพูดของหลงจู๊ทันที “ท่านอ๋องมอบอำนาจให้ข้าจัดการทรัพย์สินเพื่อเตรียมงานมงคล เจ้ามีหน้าที่ทำตามคำสั่ง หรืออยากจะให้กองทัพของท่านอ๋องมาล้อมที่นี่แทน”“ขอรับ ๆ ข้าจะทำตามคำสั่งพระชายา”หลังจัดการธุระเสร็จพระอาทิตย์ก็ตกดิน ความสว่างในยามกลางวันเปลี่ยนเป็นความมืดมิดยามกลางคืน จ้าวเหมยกลับเข้าจวนทางประตูลับ ทว่าไม่ได้ตรงไปยังเรือนท้ายจวน นางมุ่งหน้าไปหาจุดยึดเหนี่ยวเดียวที่เหลืออยู่โจวหมินเซินอีกไม่นานเราแม่ลูกจะได้หนีออกจากที่นี่ ปล่อยให้พระเอกธงแดงมีความสุขกับนางเอกดอกบัวขาวไปเถอะหญิงสาวพบบุตรชายบุญธรรมนั่งกอดเข่ารออยู่ในห้องมืด ๆ นางเข้าไปใกล้ลูก “เซินเอ๋อร์ แม่เตรียมทางหนีไว้พร้อมแล้ว อีกไม่นานเราจะไปจากขุมนรกนี่กัน”“ท่านแม่จะถูกขังที่คุกใต้ดินหรือ” เด็กน้อยถามด้วยเสียงสั่นเครือคำพูดของลูกทำให้จ้าวเหมยเดาออก เมื่อครู่จ้าวโม่คงเพิ่งมาหาโจวหมินเซินหลังจากได้ข่าวจากหลิวเจียว และบอกว่าโจวอ๋องจะสั่งลงโทษนาง โจวหมินเซินเพิ่งสี่ขวบปลาย ได