นางร้ายหอบลูกหนี เมื่อพระเอกธงแดงเลือกน้องสาว のすべてのチャプター: チャプター 161 - チャプター 170

หวงตานตานมิได้หนีไปที่ใด หากแต่นางต้องการแกล้งสามีเท่านั้น จึงวางแผนกับซูเหลียนให้เล่นละครอย่างแนบเนียน ด้วยปกติซูเหลียนใกล้ชิดกับตนอยู่แล้ว หากแสดงความเสียใจบนใบหน้าอย่างฉายชัด เจี้ยนตงอ๋องย่อมเชื่อ ยามนี้นางแอบเข้ามาในเรือนนอนของเขา ด้วยคาดเดาเอาเอง พระสวามีคงไม่คิดว่านางมาหลบซ่อนที่นี่ ด้วยเขาเพิ่งออกจากเรือนนอนของตนไม่นานนัก ในมือเล็กถือตะเกียงด้วยไม่อยากจุดเทียนให้เกิดแสงสว่างจนทั่วทั้งห้อง เพราะเขาอาจจับได้เร็ว นางอยากประวิงเวลาให้ท่านอ๋องเกิดความวุ่นวายสักพักมากกว่า ครั้นหญิงสาวยกตะเกียงมองดูสิ่งของบนชั้นก็สะดุดเข้ากับหลายอย่าง นางเคยมอบภาพวาดให้เขาเป็นการตอบแทนที่คอยสอนวิชาต่าง ๆ นึกไม่ถึงว่ามันถูกใส่กรอบเป็นอย่างดี ข้างกันยังมีไม้แกะสลักของเขาซึ่งนางตั้งใจทำมาก ด้วยไม่เคยเข้ามาในเรือนนอนเจี้ยนตงอ๋องมาก่อน ครั้นเห็นว่าเขาเก็บของนางไว้ ริมฝีปากอวบอิ่มก็ค่อย ๆ เผยรอยยิ้ม กระทั่งสายตาสดใสเหลือบเห็นภาพวาดของกู้อี้ฟานในวัยสิบสี่ปี ตนก็ย้อนนึกถึงวันวานเมื่อเขาให้การช่วยเหลือในยามยากลำบาก... ตอนที่หวงตานตานอายุสิบปี นางซุกซนตามป

“ฮึก ซูเหลียน เขาหนีข้าไปแล้ว”หวงตานตานร้องไห้จนเนื้อตัวสั่นระริก น้ำตาไหลพรากอาบแก้มนวลเนียนทั้งสอง นางน้อยใจสามีมากเหลือเกิน น้อยใจที่เขาไม่ยอมรักษาสัญญา “พระชายาอย่าเพิ่งคิดมากนะเจ้าคะ”ซูเหลียนไม่เชื่อว่าเจี้ยนตงอ๋องจะใจร้ายกับสตรีในดวงใจได้ลงคอ อาจเพราะมีเรื่องเร่งด่วนต้องไปทำ ไม่นานคงกลับมาอธิบายกับพระชายาในภายหลังกระมัง ดังนั้นยามนี้ตนต้องคอยปลอบหญิงตั้งครรภ์ไม่ให้คิดมากกว่าเดิม “ทั้ง ๆ ที่ข้าจะยอมรับเขาแล้วแท้ ๆ เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ ฮึก”หวงตานตานยังคงร้องไห้สะอื้น อารมณ์น้อยใจมีมากเหลือเกิน หากเขาเบื่อหน่ายกันแล้ว ขอเพียงบอกกล่าวอย่างตรงไปตรงมา นางจะยอมรับแต่โดยดี มิใช่เดินหนีกันแบบนี้ ระหว่างที่หวงตานตานร้องไห้ปานจะขาดใจตาย กู้อี้ฟานก็เปิดประตูพรวดพราดเข้ามา ในมือของเขาถือจานที่มีขนมเฉียวกั่ว ครั้นอ๋องหนุ่มเห็นว่าภรรยายังไม่หยุดร้อง หัวใจของเขาก็บีบรัดอย่างรุนแรง เพราะตนเองช้าไปหรือ นางจึงเสียใจแบบนี้ “ตานตาน ข้าขอโทษที่มาช้า” ชายหนุ่มกล่าวเสียงอ่อน หวงตานตานผละกายออกจากซูเหล

หลังจากนั้นกู้อี้ฟานก็พาหวงตานตานไปยังบริเวณลานฝึกขี่ม้าด้านหลังจวนของเขา ชายหนุ่มเลือกม้าตัวเชื่องให้หวงตานตาน ด้วยนางเพิ่งขี่ม้าครั้งแรก จึงจำเป็นต้องใช้อาชาตัวที่ควบคุมง่ายเพื่อป้องกันเหตุการณ์ไม่คาดคิด“ข้าจะอธิบายให้ฟังนะ อันที่จริงม้าเป็นสัตว์ที่ค่อนข้างตื่นตกใจง่าย เจ้าต้องทำความคุ้นเคยกับมันก่อน”“เจ้าค่ะ” หวงตานตานฉีกยิ้ม ดรุณีเอื้อมมือลูบม้าเบา ๆ แล้วพูดกับมันอย่างอ่อนโยน “เจ้าม้า วันนี้ข้าขอให้เจ้าช่วยอีกแรงนะ ข้ากำลังจะฝึกขี่ม้าครั้งแรก ได้โปรดอ่อนโยนกับข้าด้วย” อาชาตัวใหญ่คล้ายว่ารับรู้ได้ มันยืนนิ่งปล่อยให้หวงตานตานกระทำตามใจ เมื่อมันอยู่ในความสงบแล้ว กู้อี้ฟานจึงเริ่มสอนการขี่ม้าแก่ดรุณี “เจ้าจับบังเหียนม้าให้แน่น จากนั้นใช้เท้าซ้ายเหยียบโกลนแล้วยันตัวขึ้นไปบนหลังม้า” กู้อี้ฟานอธิบายอย่างใจเย็น เขาอดนึกถึงตอนที่ตนฝึกผู้ใต้บังคับบัญชาไม่ได้ ทุกอย่างล้วนดำเนินไปอย่างรวดเร็วและดุดัน ผิดกับยามสอนหวงตานตานมากเหลือเกิน “เจ้าค่ะ”หวงตานตานตัดสินใจทำตามขั้นตอนที่อาจารย์จำเป็นสอนตนเอง ใช้เวลาไม่นานนางก็สามารถขึ้นไปนั่งบนหลังม้าสำเร

เจี้ยนตงอ๋องค่อนข้างตื่นเต้นมากเมื่อวันนี้กำลังจะได้ร่วมรักกับภรรยาหลังจากห่างหายไปนานมากเหลือเกิน ครั้งล่าสุดก็ตอนที่เขาพานางหนีจากกลุ่มโจร คราแรกเขาตั้งใจอยากทำเรื่องบนเตียงกับนางหลังจากคลอดกู้เหลียงเฟิงได้สามเดือน ทว่าหวงตานตานไม่ให้ นางมักจะปฏิเสธด้วยเหตุผลว่าเลี้ยงลูกเหนื่อยแล้ว ทว่าค่ำคืนนี้...นางยินยอม ในเรือนนอนเหลือเพียงเขากับนาง ส่วนลูกไปอยู่กับท่านหญิงจ้าวเสวียน โชคดีที่วันนี้เจ้าก้อนแป้งมิได้งอแง เล่นกับท่านย่าสักพักก็หลับสนิท กู้อี้ฟานนั่งไม่ติด ยามนี้เขากำลังยืนรอภรรยา นางบอกว่าขอเวลาเตรียมตัวก่อน หัวใจอ๋องหนุ่มเต้นรัวดั่งตีกลอง ตื่นเต้นราวกับว่าค่ำคืนนี้เป็นครั้งแรกระหว่างเขาและนาง ยามนี้หวงตานตานอยู่ในส่วนอาบน้ำ ไม่รู้ว่านางกำลังทำสิ่งใดอยู่ แต่เขาแทบอดใจรอไม่ไหวอยู่แล้ว กู้อี้ฟานเดินไปเดินมาทั่วห้องเพื่อเป็นการฆ่าเวลาให้การรอคอยน้อยลงกว่าเดิม เดินจนเวลาผ่านไปครึ่งชั่วยาม ทว่าหวงตานตานยังไม่ยอมออกมาจากส่วนอาบน้ำเสียที อ๋องหนุ่มไม่รู้ว่าควรทำสิ่งใดต่อ จึงเดินสำรวจห้องว่ามีสิ่งใดขาดตกบกพร่อง เทียนที่อยู่บนเชิงเท

โลกอันกว้างใหญ่ไพศาล มีคนนับล้านคน ไม่ง่ายเลยกว่าจะพบคนที่พึงใจ แต่พอเจอแล้ว เมื่อมอบความรัก แต่มิได้ความรักนั้นตอบ มันเรียกว่า ‘รักข้างเดียว’ ใช่หรือไม่? คำว่ารักข้างเดียว แค่นึกถึง หัวใจก็เจ็บปวดเจียนจะตาย เพราะไม่กล้าสารภาพรัก ด้วยกลัวความสัมพันธ์ของนางกับเขาจะขาดสะบั้นลง ที่เป็นอยู่ตอนนี้ก็ดีแล้วมิใช่หรือ เป็นคู่ชีวิต แต่งงานกันเพราะความจำเป็น ต่างฝ่ายต่างไม่มีสิทธิ์หึง ไม่มีสิทธิ์หวง ไม่มีสิทธิ์รัก... เห็นทีจะเป็นนางคนเดียวที่คิดไกล เพราะเขาไม่มีทางเห็นหญิงสาวผู้นี้อยู่ในสายตา ไม่เคยแม้แต่จะเหลือบแลมา... ดวงตากลมโตประหนึ่งลูกกวางน้อย ตอนนี้ไร้ซึ่งความสดใส แต่มันเต็มไปด้วยความว่างเปล่า เลื่อนลอย หญิงสาวกอดเข่าตนเองบนเตียง ใบหน้างามระคนน่ารักราวกับหมดอาลัยตายอยาก สามปีแล้วที่นางพยายามเพื่อความรัก ทำทุกวิถีทางเพื่อให้เขามองเห็นสักเศษเสี้ยว แต่เหมือนมันจะไม่มีความหมาย ทำอย่างไรก็ยังคงเป็นแค่คนนอกสายตา เวลานี้...นางควรยอมแพ้ ควรพอแล้วจริง ๆ “องค์หญิงเพคะ” พลันเสียงนางกำนัลคนสนิทก็ดังขึ้น