นางร้ายหอบลูกหนี เมื่อพระเอกธงแดงเลือกน้องสาว のすべてのチャプター: チャプター 171 - チャプター 180

เซียวหยางหันไปสบสายตากลมโตของหลี่ซูเม่ย เขากล่าวโดยไม่ลังเล “กระหม่อมรับนางเข้ามาเป็นอนุภรรยา” หลี่ซูเม่ยพลันเม้มปาก กลืนความเจ็บปวดลงคอ เพราะพูดสิ่งใดไม่ออก ในที่สุดเขาก็ทนไม่ไหวแล้ว ถึงขั้นรับอนุภรรยาเข้ามาอยู่ในจวน ทำร้ายหัวใจของหญิงสาวผู้หนึ่งให้แหลกสลายไม่เหลือชิ้นดี “ท่านอ๋อง ข้ากับท่านเป็นสามีภรรยา แต่ห่างเหินถึงเพียงนี้ ข้าเข้าใจทุกอย่าง...” หลี่ซูเม่ยพยักหน้าช้า ๆ ปล่อยให้น้ำตาค่อย ๆ ไหลอาบแก้มเนียนสวย นางแต่งงานกับเขา ทว่าเซียวอ๋องยังคงเรียกขานว่าองค์หญิง ไม่ว่าจะอยู่กับผู้อื่นหรือตามลำพัง การเรียกห่างเหินเช่นนี้ ก็พอบอกอะไรได้แล้ว ‘เขาไม่รักนาง’ คำนี้ควรจดจำให้ขึ้นใจ... “องค์หญิงทรงทราบดีว่าเราสองคนไม่ได้แต่งงานด้วยความรัก” ถ้อยคำใจร้ายเช่นนี้ เมื่อออกมาจากปากบุรุษในดวงใจ หลี่ซูเม่ยฟังแล้วเจ็บลึกจนยากจะลบเลือน หญิงสาวผงกศีรษะช้า ๆ อย่างปลงตก “ข้าจะไม่รักท่านแล้ว” กล่าวจบหลี่ซูเม่ยก็จับจูงมือปินปินออกจากบริเวณนี้ เพราะหากนางยังเห็นใบหน้าเขาอยู่ ในไม่ช้าสิ้น

ครั้นหลี่ซูเม่ยกลับมาถึงเรือนนอน นางก็เริ่มปรุงยาที่เตรียมไว้มาโดยตลอด อันที่จริงอยากทำมานานแล้ว แต่พยายามบอกตนเองว่าต้องสู้ต่อ ยามนี้นางไม่อาจทนเห็นสามีมีความสุขกับอนุภรรยา เพราะยิ่งเห็น ความเจ็บปวดภายในหัวใจก็จะยิ่งเท่าทวี ภายในเรือนนอน หลี่ซูเม่ยนั่งต้มยาแววตาเลื่อนลอย ข้างกายนางมีปินปินคอยเคียงข้างไม่ห่าง “องค์หญิง ต้มยาอะไรหรือเพคะ” ปินปินไม่มีความรู้ด้านยา นางจึงเอ่ยถามผู้เป็นนาย แน่นอนว่าหลี่ซูเม่ยไม่อยากให้คนข้างกายรับรู้ หญิงสาวจึงเผยรอยยิ้มงาม สบสายตาปินปิน “เป็นยาช่วยสงบจิตใจ ทำให้ข้านอนหลับ...” ขณะเอ่ย น้ำเสียงองค์หญิงห้าพลันสั่นเครือ นางเว้นช่วงชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยต่อ “ปินปิน ข้ารักเจ้ามาก ขอบคุณที่อยู่กับข้า ติดตามมาตั้งแต่วังหลวง กระทั่งดินแดนเหนือ เจ้าก็ยังไม่ทิ้งข้า...ฮึก” นางเป็นองค์หญิงที่ไม่ได้รับความรักจากบิดาแท้ ๆ ทว่าปินปินกลับไม่เคยเปิดโปงเรื่องนี้ ให้เกียรตินางและรักนางจากใจจริง เพราะปินปินปฏิบัติกับนางเหมือนองค์หญิง ผู้คนในดินแดนเหนือจึงเห็นความสำคัญกับพระชายาเซียวอ๋องมากทีเดียว

คนที่นางเรียกว่า ‘พี่หญิงใหญ่’ คือองค์หญิงพระองค์โตของแคว้นฉีนามว่าหลี่ซูจิ่ว องค์หญิงที่เกิดจากพระครรภ์ของกุ้ยเฟย พี่สาวของนางเดินทางไกลไปถึงแคว้นซีเหลียง ซึ่งมีลักษณะเป็นเกาะอันอุดมสมบูรณ์ และแคว้นแห่งนี้เลือกพึ่งบารมีแคว้นฉีเพื่อมิให้ใครกล้าทำสงครามแย่งดินแดน พี่หญิงใหญ่ของนางกลายเป็นฮองเฮาของแคว้นซีเหลียง นับเป็นการให้เกียรติแคว้นฉี และกระชับความสัมพันธ์ระหว่างสองแคว้น “เม่ยเอ๋อร์” “เป็นพี่หญิงใหญ่จริง ๆ ด้วย ฮึก...” หลี่ซูเม่ยเบะปากเมื่อไม่อาจกลั้นน้ำตาเอาไว้ได้อีกต่อไป นางคิดว่าต้องโดดเดี่ยว แต่ใครจะรู้ว่าตนได้พบพี่หญิงใหญ่ที่นี่... หากแต่สิ่งที่คิดว่าอาจไม่เกิดกลับเกิดขึ้น เมื่อหลี่ซูเม่ยเห็นพี่หญิงรอง พี่หญิงสาม และพี่หญิงสี่อยู่ไม่ไกลนัก หญิงสาวไม่อยากจะเชื่อสายตาว่าองค์หญิงทั้งห้าพระองค์ของแคว้นฉีจะมาพบกันอีกครั้งในปรโลก มิใช่งานเลี้ยงในวังหลวงหรืองานเลี้ยงระหว่างแคว้น ‘พี่หญิงรอง’ หรือองค์หญิงรอง นามหลี่ซูหลิน เกิดจากพระครรภ์ของเหยาเต๋อเฟย รายนี้นั่งรถม้าคันเดียวกับนางเมื่อสามปีก่อน ผ่านลมผ่

“องค์หญิงเคยบอกว่าสามปี แต่นี่เพิ่งสามเดือน...” ปินปินสับสน องค์หญิงห้าเคยกล่าวว่าจะให้เวลากับความสัมพันธ์สามีภรรยาสามปี ทว่าเพิ่งสามเดือนเท่านั้น จะยอมแพ้แล้วหรือ “หากจะรัก เวลาสามเดือนควรรัก ในเมื่อเขาไม่รัก ข้าก็ควรถอย อยู่เงียบ ๆ ดีกว่า” “เช่นนั้นองค์หญิงจะอยู่ในจวนแห่งนี้แบบไหนเพคะ ในเมื่อหย่าไม่ได้ ตัดขาดกันไม่ได้” คนเราพบหน้ากันตลอด จะสามารถหลงลืมอีกฝ่ายได้จริงหรือ “ข้าจะเข้มแข็งให้ได้” น้ำเสียงหลี่ซูเม่ยเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น ปินปินเอื้อมมือไปวางบนหลังมือองค์หญิงห้า “เช่นนั้นปินปินจะอยู่เคียงข้างองค์หญิงเองเพคะ” “ขอบใจมากนะ อย่างน้อยข้างกายข้าก็มีเจ้าอยู่ ไม่ต้องกังวลเหมือนอย่างเคย” สองนายบ่าวส่งยิ้มให้กัน เป็นรอยยิ้มที่จริงใจ ออกมาจากภายใน ซึ่งทั้งคู่สัมผัสมันได้ในทันที หลังชำระกายเสร็จ หลี่ซูเม่ยแต่งกายด้วยอาภรณ์ผ้าไหมสีแดงสด บนเสื้อผ้าประดับด้วยลวดลายด้ายสีทอง ยามแสงแดดส่องกระทบก็ส่องประกายระยิบระยับ ปินปินช่วยพระชายาเซียวอ๋องเกล้าผมขึ้นทั้งหัว พอเรียบร้อยก็หยิบปิ่นปักผมเงินประดั

“หม่อมฉันเพิ่งมาวันนี้เพคะ” ตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “อ้อ เช่นนั้นก็ทำงานดี ๆ” หลี่ซูเม่ยตอบอย่างไม่ใส่ใจนัก ชาตินี้ หากเซียวอ๋องอยากรับอนุภรรยาอีก นางจะไม่ห้าม ไม่รู้สึกเจ็บปวด เขาอยากทำอะไรก็ทำ มีความสุขหรือหัวเราะยิ้มแย้มกับสตรีคนไหนก็ช่าง น่าเสียดายที่หย่ากันไม่ได้ มิเช่นนั้นนางคงยอมหย่ากับเขาให้จบ ๆ ไปแล้ว พูดกับสตรีที่สามีจะรับเป็นอนุภรรยาในภายภาคหน้าแล้วเสร็จ หลี่ซูเม่ยก็สะบัดแขนเสื้อเพื่อตรงไปยังห้องทำงานของหมอสมุนไพร พอได้นั่งทบทวนเรื่องราวต่าง ๆ คนเดียว หญิงสาวพลันนึกได้ว่าตนเองยังไม่ได้ดื่มน้ำแกงเลี่ยงบุตร มือขาวปานหิมะจึงจับพู่กันนำไปจุ่มหมึก แล้วตวัดอักษรเขียนเทียบยา หลังเขียนเสร็จ หญิงสาวถือเทียบยาไว้ในมือ ตรงไปยังคลังเก็บยาทันที พอเจ้าหน้าที่เฝ้าห้องเก็บยาอ่านอักษรบนกระดาษจนละเอียด แล้วเงยหน้าขึ้นมาสบสายตาพระชายาเซียวอ๋อง “องค์หญิงพ่ะย่ะค่ะ ที่นี่ไม่มียาเช่นนี้” เจ้าหน้าที่อ้อมแอ้มตอบ “ที่นี่ควรมีทุกอย่าง” หลี่ซูเม่ยรู้สึกโมโห หากสามีไม่ยึดหีบยาของนางไป ป่านนี้นางคงได้ดื่มน้ำแก