นางร้ายหอบลูกหนี เมื่อพระเอกธงแดงเลือกน้องสาว のすべてのチャプター: チャプター 191 - チャプター 200

และแล้วเมื่อถึงตอนไปร้านเครื่องประดับก็จับจ้องมองปิ่นปักผมที่ทำจากหยกมันแพะลวดลายดอกเหมยไม่ละสายตา แม้นางมีเงินซื้อ ทว่าความฝันของตนคืออยากได้ของงดงามจากสามีสักครั้งหญิงสาวมองเครื่องประดับดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ แต่ไม่ได้บอกเขาว่าตนอยากได้ ด้วยทราบดีว่ายังไม่ได้หัวใจ สักวันหนึ่งหากเขารัก นางจะลองบอกดู ทว่าสามปีผันผ่าน วันนั้นไม่มีจริงชาติก่อนจบชีวิตด้วยความขมขื่น....หากแต่ชาตินี้เขาซื้อปิ่นปักผมมาให้นาง ทั้ง ๆ ที่ชาติใหม่ยังไม่ได้เดินตลาดด้วยกันบัดนี้หลี่ซูเม่ยมั่นใจ เซียวอ๋องก็ย้อนเวลากลับมาเช่นเดียวกันตอนนี้เหลือแค่เพียงเปิดใจคุยกับเขาอย่างตรงไปตรงมา เกิดอะไรขึ้นหลังจากนางตาย แล้วเหตุใดเขาต้องมาสนใจกันในชาตินี้ด้วย?ในหัวหญิงสาวมีความคิดมากมายผสมปนเปกันไปหมด“พระชายาเพคะ” ปินปินจับขาผู้เป็นนายแล้วถามอีกครั้งเพราะเห็นว่าเงียบ ไม่ยอมตอบกลับตนหลี่ซูเม่ยพลันดึงสติกลับมา “เจ้าพูดอะไร ข้ามัวแต่ตกใจที่ได้ปิ่นชิ้นนี้”คำพูดประโยคนี้เมื่อได้ฟัง ปินปินก็เข้าใจโดยไม่ต้องให้พระชายาเซียวอ๋องอธิบายสิ่งใดเพิ่มเติมองค์หญิงของตนรักเซียวอ๋อง เมื่อได้รับของขวัญจากคนที่เรารัก มีสตรีคนใดบ้างไม่

หลี่ซูเม่ยรู้สึกว่าหัวใจตนเองอ่อนแอยิ่งนัก ภาพในอดีตประดังประเดเข้ามา นางสูดลมหายใจเข้าลึก แล้วถามเขา “ท่านอ๋อง อธิบายข้ามาว่าชาติก่อนเหตุใดท่านอ๋องทำเช่นนั้น” บัดนี้นางทนไม่ไหวแล้ว หากยังมิได้ปลดผนึกสิ่งค้างคา ตนก็คงไม่อาจเปิดใจให้คนเป็นสามีได้ เซียวหยางไม่ได้ตกใจที่หลี่ซูเม่ยทราบว่าตนเองย้อนเวลากลับมาเช่นเดียวกันกับนาง เขาค่อย ๆ สูดลมหายใจเข้าลึก แล้วตอบนาง “ที่ข้าไม่อาจตอบรักเจ้าได้ นั่นเป็นเพราะชาติก่อนข้าไม่อาจรักใคร หากข้ามีความรักก็จะค่อย ๆ อ่อนแอลงและตายในที่สุด หลังจากเจ้าเลือกจบชีวิตของตนเอง อีกหนึ่งปีให้หลัง ข้าก็ตายตามเจ้า” น้ำเสียงเซียวหยางสั่นเครือ หนึ่งปีที่ทรมาน ข้างกายไร้ภรรยา ช่วงเวลานั้นช่างยาวนาน ราวกับอยู่บนโลกใบนี้หมื่นปีอย่างไรอย่างนั้น หลี่ซูเม่ยอ้าปากค้างด้วยความตื่นตระหนกตกใจ เมื่อทราบว่าหนึ่งปีให้หลังจากนางสิ้นชีพ เขาก็หมดลมหายใจ... “แล้วเหตุใดท่านอ๋องต้องรับเหอฮวนเป็นอนุภรรยา ในเมื่อใจมีข้าแล้ว เหตุใดยังมีคนอื่นอีก” หลี่ซูเม่ยขบกราม นางรู้สึกโมโหยิ่งนัก จริงอยู่ที่ขุนนางตำแหน่งใหญ่มักมี

สายตาหลายคู่ที่ลอบมองมา เหตุใดเซียวหยางจะมองไม่ออก เขารู้สึกหงุดหงิดมากเหลือเกิน ไม่นานเซียวหยางก็ทนไม่ไหวแล้ว เขาก้าวขาออกจากห้องโถงในจวน ปลีกตัวไปยังเรือนของตนเอง พอมาถึงเรือน ชายหนุ่มก็ตรงไปยังห้องปีกซ้ายสุด แค่เพียงก้าวขาเข้าด้านใน เหอฮวนก็ลุกจากตั่งนิ่ม ตรงเข้ามาคล้องแขนสามี “ท่านอ๋อง เป็นเช่นไรบ้างเจ้าคะ” เหอฮวนใช้น้ำเสียงออดอ้อน พร้อมกับใบหน้าที่ค่อย ๆ ขึ้นสีแดงระเรื่อ เซียวหยางลอบยิ้มมุมปาก “ข้าปกติ แค่ปั้นใบหน้าโศกเศร้าในงานศพ และขอบใจเจ้ามากที่เชื่อฟัง” เหอฮวนยิ้ม “ก็ท่านอ๋องบอกว่าหวงข้า ไม่อยากให้บุรุษอื่นที่มาจวนเห็น ข้าเขินอายยิ่งนัก” “เจ้างดงาม ข้าไม่อยากให้ใครเห็นเจ้าเลย” เซียวหยางใช้น้ำเสียงหวาน ทั้ง ๆ ที่ในใจไม่ได้รู้สึกดีกับเหอฮวนสักนิด เขาทำไปก็เพื่อแผนการทั้งนั้น และจะเล่นละครเช่นนี้จนกว่านางจะยอมรับสารภาพ “ท่านอ๋อง” ใบหน้าเหอฮวนยิ่งขึ้นสีแดงระเรื่อมากกว่าเดิม คำพูดของเขาประโยคเมื่อครู่ทำให้นางเขินอายมากจริง ๆ “เช่นนั้น...เจ้าบอกข้าได้หรือไม่ ทุกสิ่งทุกอย่างที่เก็บไว้ในใ

“ท่านอ๋อง ข้าขอตัวก่อน” กล่าวจบ หญิงสาวก็รีบลุกขึ้นยืนแล้วหันหลังให้เขา ก่อนจะเดินออกจากห้องหนังสือด้วยความเร่งรีบ คล้อยหลังหลี่ซูเม่ย เซียวอ๋องกำมือจนแน่น เมื่อครู่เขาเผลอทำร้ายจิตใจภรรยา แววตานางเหนื่อยล้ายิ่งนัก แต่จะทำเช่นใดได้เล่า ชาตินี้เขาไม่อาจรักใคร และตนไม่อยากดึงหลี่ซูเม่ยเข้ามาเกี่ยวข้อง ไม่สนใจนางตั้งแต่วันนี้ ดีกว่าปล่อยให้ถลำลึก ทว่าเซียวหยางที่พยายามเมินเฉยภรรยา ผ่านไปชั่วครู่ เขาก็เรียกองครักษ์คนสนิทมาหา “ท่านอ๋อง” ผู้ใต้บังคับบัญชาประสานหมัดทำความเคารพนายตน ท่านอ๋องเรียกมาหาในห้องหนังสือ เกรงว่าจะมีเรื่องด่วน “เจ้ารู้จักขนมกุ้ยฮวาร้านดังหรือไม่” เซียวหยางพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมพร้อมกับปั้นใบหน้าเรียบเฉย ครั้นท่านอ๋องแห่งดินแดนเหนือกล่าวเช่นนี้ องครักษ์ก็ตาโต ด้วยปกตินายตนมิเคยถามเรื่องขนมหวาน “รู้จักขอรับ ยามที่ท่านอ๋องให้ข้าตระเวนตรวจเมือง ก็เห็นคนต่อแถวมากมาย ร้านนี้ซื้อยาก หากไปช้าก็อาจหมด” ชายหนุ่มตั้งใจรายงานมาก แม้แปลกใจที่ท่านอ๋องเอ่ยถามเรื่องของหวานก็ตาม “เช่นนั้น

เซียวหยางมองภรรยา เขารู้สึกว่านางงดงามมาก ชายหนุ่มอดใจไม่ไหวอีกแล้ว เขาจับหญิงสาวให้นอนหงาย ส่วนตนเองขยับลงเบื้องล่าง จับเรียวขาแยกออกจากกัน ชั่วขณะนั้น หลี่ซูเม่ยรู้สึกทรมาน นางอยากได้บางอย่างเข้ามาเติมเต็มกลางกายสาว แววตาคมกริบของเซียวหยางจับจ้องมองบุปผางามไม่ละสายตา ก่อนจะจุมพิตบริเวณนั้นแผ่วเบา ภรรยาสะดุ้งเล็กน้อย แต่เพียงไม่นาน นางก็นอนนิ่งให้เขากระทำตามใจ เซียวหยางใช้ลิ้นเลียร่องสวย ปาดขึ้นปาดลง จากเนิบช้าก็ถี่รัวขึ้น หลี่ซูเม่ยรู้สึกซ่านเสียวมาก ยามถูกลิ้นร้อนปรนเปรอ หัวสมองนางพลันขาวโพลน มือเล็กเลื่อนต่ำลง กดศีรษะสามีให้ทำยิ่งกว่าเดิม “อ๊ะ....” นางมิอาจสะกดกลั้นเสียงครางหวาน เพราะสิ่งที่สามีทำให้ กระตุ้นอารมณ์พลุ่งพล่านขีดสุด เมื่อลิ้นของเขาหมุนวนบริเวณติ่งอ่อนไหว โฉมงามก็ยิ่งร้องเสียงหลง นางชมชอบยามที่สามีทำให้เช่นนี้มากเหลือเกิน เซียวหยางใช้ลิ้นเลียร่องสวยจนฉ่ำแฉะ มือของเขาก็จัดการเตรียมพร้อมแท่งเนื้ออุ่นไปด้วย กระทั่งมันแข็งขืนเต็มที่ “ได้โปรด....” หลี่ซูเม่ยวิงวอนขอร้องสามี บัดนี้นางมิได้ต้