นางร้ายหอบลูกหนี เมื่อพระเอกธงแดงเลือกน้องสาว のすべてのチャプター: チャプター 181 - チャプター 190

“เจ้าไม่ต้องคุกเข่า ไปทำงานตามปกติเถิด” เซียวหยางเอ่ยกับเหอฮวน คำพูดประโยคนี้ทำให้หลี่ซูเม่ยชาวาบไปทั่วร่าง ชาติก่อนสามีรับเหอฮวนเป็นอนุภรรยา พอมาชาตินี้ ยังไม่ทันถึงช่วงเวลาที่เขาจะรับสตรีตรงหน้าเข้าจวนด้วยซ้ำ แต่การแสดงออกช่างแจ่มแจ้งนัก คนเป็นภรรยาเอกรู้สึกโมโห นางอยากหย่ากับเซียวอ๋อง แยกกันไปใช้ชีวิต ต่างฝ่ายต่างมีความสุข ดีกว่าอยู่ร่วมกันเช่นนี้ ทว่าสมรสพระราชทานของเสด็จพ่อไม่อาจหย่าได้ นางต้องใช้ชีวิตกับบุรุษใจร้ายด้วยความทรมาน แม้ปณิธานของหลี่ซูเม่ยคือเลิกสนใจเซียวอ๋อง แต่เมื่อเรารักใครสักคนแล้ว มิอาจเลิกรักได้อย่างง่ายดาย นางรู้สึกเจ็บปวดบริเวณอกด้านซ้าย กระนั้นหญิงสาวก็พยายามปั้นใบหน้าเรียบเฉย ไม่แสดงอาการ ด้านเหอฮวนยิ้มออก นางรีบยอบกายลง เอ่ยคำขอบคุณเซียวอ๋องด้วยน้ำเสียงหวาน “ขอบคุณท่านอ๋องเจ้าค่ะ” เอ่ยจบแม่ครัวสาวก็ปลีกตัวออกไป ทำให้ในห้องเหลือเพียงหลี่ซูเม่ยและเซียวอ๋อง “ปกป้องกันขนาดนี้ หรือท่านอ๋องมีใจให้นาง” หลี่ซูเม่ยผินหน้าไปสบสายตาสามี ถามสิ่งค้างคาใจจากเขา “ปก

“เม่ยเอ๋อร์ เม่ยเอ๋อร์” มารดาเซียวอ๋องขานเรียกลูกสะใภ้ไม่หยุด เมื่อสตรีตรงหน้าเป็นลม นางก็ให้หมอประจำจวนมาตรวจอาการ หลังจากนั้นผ่านมาหนึ่งชั่วยาม หลี่ซูเม่ยก็ยังไม่ลืมตาตื่นเสียที ด้านหลี่ซูเม่ยเพิ่งจะได้ยินเสียงคนเรียก หญิงสาวค่อย ๆ ลืมตาขึ้น เมื่อปรับสายตาให้รับแสงได้แล้ว ก็เห็นว่ายามนี้แม่สามีเฝ้าตนไม่ห่างไปไหน “ท่านแม่” เอ่ยพลางคิดในใจว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ก่อนหน้านั้น นางจำได้ว่ารับเครื่องรางมาจากแม่สามี เกิดความสงสัยว่าเหตุใดตัวอักษรจึงแตกต่างจากชาติก่อน แล้วจู่ ๆ ภาพตรงหน้าก็พร่ามัว นางหมดสติอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน “หลังจากนี้เจ้าต้องพักผ่อนให้มาก ๆ งานอะไรที่หนักก็ห้ามทำเด็ดขาด” แม้จะกล่าวเช่นนี้ ทว่าแม่สามีกลับมีรอยยิ้ม ใบหน้าของแม่สามีทำให้หลี่ซูเม่ยแปลกใจครามครัน นางเป็นลมหมดสติไป เหตุใดมารดาเซียวอ๋องจึงยิ้มแย้ม “ท่านแม่ ข้าเป็นอะไรเจ้าคะ” “เม่ยเอ๋อร์ เจ้ารู้หรือไม่ ยามนี้เจ้าตั้งครรภ์แล้ว” ‘เม่ยเอ๋อร์เจ้ารู้หรือไม่ ยามนี้เจ้าตั้งครรภ์แล้ว’คำนี้วนเวียนในหัวหลี่ซูเม่ยซ้ำ ๆ หญิงสาว

“ลามก” หลี่ซูเม่ยยู่ปาก “ลามกอย่างไร เป็นเรื่องปกติของสามีภรรยา” เซียวหยางยกยิ้มมุมปาก “ฉะนั้นอยู่นิ่ง ๆ ให้ข้าชำระกาย มิเช่นนั้นข้าจะทำมากกว่านี้” แววตาและน้ำเสียงของชายหนุ่มบ่งบอกว่าเขาเอาจริง หลี่ซูเม่ยทราบดีว่าพละกำลังของนางไม่อาจสู้ได้ จึงอยู่นิ่ง ๆ ปล่อยให้เขากระทำตามใจ คนเป็นสามีปลดเปลื้องอาภรณ์ของนางทิ้งทั้งหมด บัดนี้เหลือเพียงร่างเปล่าเปลือย สิ่งที่หวงแหนก็ประจักษ์แก่สายตาเขา ไม่น่าเชื่อว่าเขาทะนุถนอมนางมาก เซียวอ๋องค่อย ๆ วางร่างลงบนอ่างไม้ เมื่อเรียบร้อย เขาก็จับผ้าผืนสะอาดจุ่มน้ำบิดพอหมาด แล้วเช็ดผิวกายนางอย่างเบามือ หลี่ซูเม่ยยอมรับว่าเคลิบเคลิ้ม หญิงสาวหลับตาพริ้มยามที่เขาสัมผัสลูบไล้ตามเรือนกาย เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าใดไม่รู้ กว่าจะได้สติก็ตอนที่เขาอุ้มขึ้นจากอ่างไม้แล้วเช็ดตัวแก่นางจนแห้ง ปิดท้ายด้วยแต่งกายด้วยชุดตัวกลางสีขาว สองสามีภรรยากินอาหารร่วมกันตามปกติ พอใกล้เข้านอน เซียวหยางก็ป้อนยาบำรุงครรภ์ให้หลี่ซูเม่ย ดูเหมือนทุกอย่างจะผ่านพ้นด้วยดี ทว่าเมื่อหญิงสาวขึ้นบนเตียงแล้ว นางกลับหันไปบอกสามีว่า

“ท่านอ๋องยื่นแขนมา” หลี่ซูเม่ยไม่ตอบเขาเรื่องคำพูดใจร้าย ในเมื่อชาติก่อนเขาเคยพูดกับนาง นางจะทำคืนบ้างคงไม่เป็นไรกระมัง เซียวหยางยื่นแขนไปให้หลี่ซูเม่ยตามคำสั่ง เมื่อคนงามตรวจชีพจรให้สามี คิ้วโก่งเรียงตัวสวยย่นเข้าหากัน เพราะชีพจรของเขาปกติทุกอย่าง แต่ตำราบ้านเดิมของมารดาเคยบันทึกอาการที่เซียวอ๋องเป็นไว้ นั่นก็คือแพ้ท้องแทนภรรยา ปกติสตรีตั้งครรภ์มักแพ้ท้อง ทว่านางไม่มีอาการของคนแพ้ท้องสักนิด เพราะเซียวอ๋องเป็นแทนนางหมดแล้ว การรักษาก็ไม่ยาก ใช้ยาที่ช่วยเรื่องอาเจียนก็เพียงพอ “ข้าจะเขียนเทียบยาให้ท่านอ๋อง” ตรวจเสร็จหลี่ซูเม่ยก็ปลีกตัวไปยังโต๊ะทำงานของตนเอง บนโต๊ะมีกระดาษ พู่กัน หมึก แท่นฝนหมึก ทว่าไม่ได้มีน้ำหมึกเตรียมพร้อมไว้ เพราะหญิงสาวหยุดงานไปนานถึงสามเดือน หลี่ซูเม่ยคิดจะจับหมึกฝนกับแท่นหมึกด้วยตนเอง ทว่าขณะนั้นกลับมีมือหนาคว้าข้อมือนางไว้เสียก่อน “ข้าฝนให้เจ้าเอง” เซียวหยางพูดน้ำเสียงนุ่มนวล หลี่ซูเม่ยเผลอปล่อยแท่งหมึกในมือโดยพลัน หญิงสาวแอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของสามีก็รู้สึกว่าเขาหล

ทว่าเมื่อเวลาผ่านไปครู่หนึ่ง... “มองออก แต่ไม่จัดการนาง”ในที่สุดหลี่ซูเม่ยก็ตัดสินใจบอกสิ่งที่คิดภายในใจ เรื่องนี้ฝังลึกมากว่าสามเดือน เพราะหนก่อนเขาก็ปล่อยเหอฮวน พอมาครั้งนี้ยังเลือกปล่อย หมายความเช่นไร “ข้ามีวิธีการของข้า เจ้ารอดูก่อน”เซียวหยางสบสายตาหลี่ซูเม่ย เขามีความจำเป็นบางอย่างที่ไม่อาจบอกนางตอนนี้ นี่ก็คือความลำบากใจของบุรุษผู้ที่เคยทำความผิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตนอยากจบเรื่องทุกอย่างก่อน เมื่อนั้นค่อยสารภาพทุกอย่างกับภรรยา“วิธีการอะไร” หลี่ซูเม่ยไม่เข้าใจนางและเขาเป็นสามีภรรยากัน ไม่ควรมีเรื่องปิดบัง หากวางแผนอยากทำอะไรก็ควรบอกกล่าวให้แน่ชัด“วันข้างหน้าข้าจะบอกเจ้าแน่นอน”“…” หลี่ซูเม่ยเหนื่อยจะพูดตลอดทั้งวัน สองสามีภรรยาทำงานตามปกติ หญิงสาวพยายามสงบจิตใจไม่ให้ตนเองคิดฟุ้งซ่าน แต่สุดท้ายสมองก็สั่งการให้หาเหตุผลที่เซียวอ๋องไม่ยอมบอกแผนการของเขาเสียทีจวบจนเวลาผันผ่าน พระอาทิตย์ใกล้ตกดิน ทั้งสองจึงนั่งรถม้ากลับจวน ตลอดทางหลี่ซูเม่ยไม่พูดไม่จา แม้แต่ตอนที่เดินเข้าจวน ริมฝีปากงามก็ยังแนบสนิทหญิงสาวเดินไปยังเรือนนอน ไม่รอสามีสักนิด แม้เขาเรียกตามหลัง