นางร้ายหอบลูกหนี เมื่อพระเอกธงแดงเลือกน้องสาว のすべてのチャプター: チャプター 61 - チャプター 70

จ้าวเหมยฟังคำตอบของลูกถึงกับหน้าแดง หญิงสาวนั่งลงแล้วเอื้อมมือไปจับแก้มกลมเหมือนซาลาเปา “ไม่ใช่เซินเอ๋อร์ เจ้าตาฝาดแล้ว”“…” โจวหมินเซินเอียงคอด้วยความสงสัย เขาอยากเถียงมารดา แต่ในเมื่อท่านแม่ยืนยันเช่นนั้น ตนก็ไม่อยากพูดให้มากความโจวอ๋องนั่งลงบ้าง เขาดึงบุตรชายเข้ามากอด “ที่ผ่านมา ลำบากเจ้าแล้ว รอพ่อกลับจากเมืองหลวง รายงานราชสำนัก ต่อจากนี้เราจะได้อยู่ด้วยกันเป็นครอบครัว”เดิมทีเขาแค่เพียงสงสารโจวหมินเซินในวัยแบเบาะ จึงเลือกพากลับไปเมืองหลวงให้จ้าวเหมยเลี้ยง ทว่าตนไม่ได้คลุกคลีกับเด็กเท่าใด จึงไม่ได้มีความรู้สึกมากมายนัก ทว่าจ้าวเหมยรักโจวหมินเซินมาก เขาที่รักจ้าวเหมยจึงรักตามไปด้วย และยินดีจะเลี้ยงดูเด็กคนนี้ให้เหมือนลูกแท้ ๆ คนหนึ่งโจวหมินเซินขยับกายออกจากบิดา แม้ตนไม่รู้ว่าพ่อแท้จริงคือใคร และมารดาแท้จริงก็ไม่ได้รัก ทว่าตรงหน้ามีบิดาและมารดาบุญธรรมอยู่ ชีวิตเขาไม่ต้องการสิ่งใดอีกแล้ว“ขอรับ เซินเอ๋อร์จะรอ”จ้าวเหมยยิ้ม นางจะไม่เอาความเลวของพ่อแม่ผู้ให้กำเนิดมาตัดสินเด็กคนหนึ่ง โจวหมินเซินบริสุทธิ์ เขาไม่รู้เรื่องราวของหลี่เหวินและจ้าวโม่แม้แต่น้อย ที่ผ่านมาได้พิสูจน์แล้วว่าลูกคน

โจวเหล่ยเอ่ยน้ำเสียงออดอ้อน “ข้าสละทุกอย่างในเมืองหลวงมาอยู่ที่นี่เพื่อปกป้องเจ้าและเซินเอ๋อร์ เจ้าจะไม่เมตตารับข้าไว้สักคนหรือ”ยังไม่ทันที่จ้าวเหมยจะตอบ เสียงฝีเท้าเล็ก ๆ ก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงตะโกนลั่น “ท่านพ่อ!”โจวหมินเซินวิ่งออกมาจากด้านหลังหอโฉมสะคราญ เด็กชายตัวน้อยโถมเข้ากอดขาของโจวเหล่ยไว้แน่น โจวเหล่ยอุ้มบุตรชายขึ้นมาแนบอก ความรู้สึกผิดในใจเรื่องชาติกำเนิดสลายหาย เมื่อนึกถึงคำพูดของฮ่องเต้ที่ให้โอกาสแก่เด็กบริสุทธิ์“เซินเอ๋อร์ พ่อกลับมาแล้ว ต่อไปนี้พ่อจะไม่ไปไหนอีก พ่อจะอยู่ที่นี่กับเจ้าและท่านแม่เจ้าตลอดไป”จ้าวเหมยมองภาพพ่อลูกกอดกันกลม นางเห็นความอบอุ่นที่โหยหาหามาตลอดชีวิต บทนางร้ายตามเนื้อเรื่องนิยาย ความขมขื่นในจวนสกุลจ้าว หรือความโดดเดี่ยวในจวนอ๋องที่เมืองหลวง ทั้งหมดนั้นถูกชะล้างออกจนหมดแล้วยามเย็นที่เมืองหนานเฉิง แสงของดวงอาทิตย์เริ่มลับขอบฟ้า ทะเลสะท้อนประกายระยิบระยับ โจวเหล่ยอุ้มบุตรชายไว้ในอ้อมแขนข้างหนึ่ง ส่วนมืออีกข้างเอื้อมไปกุมมือเรียวบางของจ้าวเหมยไว้อย่างแผ่วเบาหอโฉมสะคราญยามปิดทำการกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง จ้าวเหมยนำทางทั้งสองไปยังเรือนพักส่วนตัวหลังร้านท

เสียงล้อรถม้าบดไปตามถนนสายหลักของเมืองหลวง จ้าวเหมยเลิกม่านหน้าต่างรถม้าขึ้นเล็กน้อย มองดูความพลุกพล่านที่ยังคงเจริญไม่เปลี่ยน ทว่าในใจของนางกลับสงบนิ่งราวกับผิวน้ำทะเลสาบ“ถึงแล้วหรือท่านแม่”เสียงใสของเด็กชายวัยเจ็ดขวบดังขึ้น โจวหมินเซินในชุดสีน้ำเงินเข้มขลิบทอง เขาประคองร่างของน้องสาววัยหนึ่งขวบไว้ในอ้อมแขนอย่างระมัดระวังโจวหลินหลิน คุณหนูตัวอวบส่งเสียงอ้อแอ้ ดวงตากลมโตสุกใสมองพี่ชายพลางหัวเราะร่า เด็กหญิงคือโซ่ทองคล้องใจที่เกิดจากความรักของพ่อแม่ผู้เป็นที่รัก“ใกล้ถึงแล้วเซินเอ๋อร์ เจ้าดูแลน้องให้ดี อย่าให้นางซนจนหัวกระแทกขอบรถม้านะลูก” จ้าวเหมยกำชับด้วยรอยยิ้ม“ลูกจะดูแลหลินเอ๋อร์ให้ดีขอรับ” เด็กชายยืดอกตอบรถม้าหยุดลงหน้าประตูจวนอ๋องในเมืองหลวง ร่างสูงใหญ่ในชุดทางการสีม่วงเข้มของโจวเหล่ยก้าวลงไปคนแรก เขายื่นมือหนาไปรับภรรยาและลูก ๆ ลงจากรถม้าด้วยความทะนุถนอม“ท่านย่ารอพวกเจ้าอยู่ด้านใน ไปกันเถิด”ที่โถงกลางจวนอ๋อง ฮูหยินผู้เฒ่าโจวนั่งอยู่บนตั่งไม้แกะสลักด้วยอาการกระวนกระวาย มือที่ถือลูกประคำสั่นน้อย ๆ ด้วยความตื่นเต้น จนกระทั่งเสียงฝีเท้าและเสียงหัวเราะของเด็ก ๆ ดังใกล้เข้ามา“

กู้อี้ฟานระบายยิ้ม เขาอุ้มหญิงสาวไว้ในอ้อมกอดแกร่งอย่างง่ายดาย ตัวของนางไม่หนักเลย เขาเดินตามทางอันมืดสลัวเรื่อย ๆ เพียงไม่นานก็เดินไปถึงเรือนนอน เหล่าบรรดาบ่าวไพร่เฝ้าประตูต่างก้มหน้าไม่พูดคำใดอ๋องหนุ่มอุ้มสตรีตัวเล็กเข้ามาด้านในเรือนนอน ด้วยอารมณ์กำหนัดมีมากจึงไม่คิดเสียเวลาจุดเทียนหรือตะเกียง พอวางนางกับเตียงก็จัดการถอดอาภรณ์หญิงสาวทิ้งไปทันทีสายตาเจี้ยนตงอ๋องปรับกับสิ่งรอบข้างได้เพียงเล็กน้อย เห็นว่าหญิงสาวปรือตามอง น่าเสียดายที่เขามิได้มองเห็นความน่ารักอย่างถนัดตา ยามนี้จึงทำได้เพียงจินตนาการว่าหวงเชียนเชียนน่ารักเพียงใดหวงตานตานนอนนิ่ง ๆ ไร้การเคลื่อนไหว วันนี้พี่สาวของนางจู่ ๆ ก็บอกว่าป่วยพร้อมกับนำอาภรณ์สีดอกเหมยปักลวดลายดอกโบตั๋นมาให้ กล่าวว่าควรใส่มาร่วมงานเลี้ยงที่จวนเจี้ยนตงอ๋อง แรก ๆ นางไม่ยอม ทว่าพี่สาวร้องไห้ปานจะขาดใจ สุดท้ายจึงยอมตอบตกลง ครั้นมาถึงงานเลี้ยง บิดาและมารดาต่างปลีกตัวไปพูดกับสหาย ส่วนนางขออนุญาตมาเดินเล่นตามลำพัง นึกไม่ถึงว่าจะบังเอิญพบกับบุรุษหมายปอง เขากล่าวว่ายินดีแต่งงานกับนาง ขอเพียงค่ำคืนนี้ช่วยเขา กู้อี้ฟานมองนางชั่วครู่ ก่อนจะเริ่มจ

ดวงตากลมคู่สวยบัดนี้ไม่สดใสเฉกเช่นเดิม มันกลับเต็มไปด้วยน้ำตาเพราะมิอาจอดกลั้นได้อีกแล้ว นางพยายามแค่นเสียงกล่าวคำว่าไม่เป็นไรทั้ง ๆ ที่ในใจกำลังแตกสลาย หลังจากนี้ต้องทำเช่นไร ใช้ชีวิตแบบไหน ในหัวคิดสิ่งใดไม่ออกเลย “หากข้าหาหลักฐานเอาผิดเจ้าได้แล้ว อย่าคิดว่าจะรอดก็แล้วกัน” กู้อี้ฟานออกแรงจับแขนเล็กหนักหน่วงกว่าเดิม ดวงตาพลันแข็งกร้าว เสี้ยวหนึ่งรู้สึกผิดหวัง ผิดหวังที่นางมิใช่ดรุณีน้อยที่เขาเคยรู้จัก อุตส่าห์เอ็นดูเหมือนน้องสาว คอยสอนวิชาต่าง ๆ อย่างเอาใจใส่ แต่นางกลับตอบแทนด้วยการวางแผนการร้ายจนมิอาจให้อภัย ในจดหมายจากหวงเชียนเชียนกล่าวว่าหวงตานตานมีใจให้เขา... มิน่าเล่า ที่ผ่านมาหวงตานตานมักทำสิ่งของต่าง ๆ มาให้ เอาเรื่องตอบแทนการสอนวรยุทธ์มาอ้าง แท้จริงแล้วทำเพื่อเอาอกเอาใจและต้องการความรักจากเขาต่างหาก หากรู้อนาคตว่าจะเป็นเช่นนี้ จะไม่มีทางสอนนางเด็ดขาด กู้อี้ฟานดึงร่างเล็กมาแนบแผงอกแกร่ง เชยคางนางขึ้นมาดู หวงตานตานกำลังร้องไห้ แต่เขาไม่รู้สึกสงสารหรือเห็นใจนาง เพราะน้ำตานี้คงเป็นการแสดงละครฉากหนึ่งเท่านั้น