جميع فصول : الفصل -الفصل 50

ภายในห้องรับรองพิเศษของหอโฉมสะคราญอบอวลด้วยกลิ่นหอมของดอกกุ้ยฮวาที่จ้าวเหมยปรุงขึ้น ทว่ายามนี้กลิ่นกำยานเย็นเยียบอันเป็นเอกลักษณ์ของโจวอ๋องกลับแผ่ซ่านปกคลุมทั่วห้องแทนจ้าวเหมยนั่งตัวตรง มือเรียวบางพยายามบังคับพู่กันให้บันทึกรายการสินค้าอย่างใจเย็นที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ในใจเต็มไปด้วยความเหนื่อยหน่าย“คุณชายเฉิน ท่านนั่งจิบชาในร้านข้ามาเกือบสองชั่วยามแล้ว สินค้าที่ท่านสั่งห้าพันตลับข้าก็รับปากจะจัดหาให้ ไม่ทราบว่าท่านยังมีธุระใดค้างคาอยู่อีกหรือ” จ้าวเหมยเอ่ยเสียงเรียบ โดยไม่เงยหน้าขึ้นมองบุรุษตัวโตที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามโจวเหล่ยในชุดสีน้ำเงินปักลายพยัคฆ์ไม่ได้แสดงท่าทีรีบร้อน เขาหมุนจอกชาในมือไปมา สายตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่ผ้าคลุมหน้าของนาง เพราะอยากจะกระชากมันออกเพื่อดูใบหน้างามโจวเหล่ยเอ่ยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “สินค้าห้าพันตลับเป็นเรื่องของธุรกิจ แต่เรื่องระหว่างเรา ข้ายังพูดไม่จบ เจ้าคิดว่าการเปลี่ยนชื่อ และการใช้ผ้าผืนบางจะปกปิดความจริงที่ว่าเจ้าคือพระชายาเอกของข้าได้ตลอดไปงั้นหรือ”จ้าวเหมยวางพู่กันลงเสียงดัง นางเงยหน้าสบตาเขา แววตาเต็มไปด้วยเพลิงโทสะ “พระชายาของท่านตายแล้ว ตายไปพร้อ

จ้าวเหมยหลุดหัวเราะ ความไร้เดียงสาของลูกช่วยต่อลมหายใจได้เสมอ นางจูงมือบุตรชายเดินกลับเข้าไปยังห้องพักส่วนตัว ซึ่งจูหงยืนรออยู่ด้วยสีหน้ากระวนกระวาย“นายหญิง ท่านอ๋องไปแล้วหรือเจ้าคะ”“ไปแล้ว แต่เขาจะกลับมาอีก” จ้าวเหมยส่งโจวหมินเซินให้สาวรับใช้ “พาเซินเอ๋อร์ไปล้างหน้าล้างตา แล้วเตรียมข้าวให้เขาเถิด วันนี้ข้ามีเรื่องต้องคิดหนักเสียหน่อย”เมื่ออยู่ลำพังในห้องนอน จ้าวเหมยเดินไปที่หน้าต่าง นางมองออกไปยังขอบฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มทอง ลมพัดโชยเข้ามาปะทะใบหน้า แต่มันกลับไม่ช่วยให้ความรุ่มร้อนในอกลดลงเลยนางนึกถึงสายตาของโจวเหล่ยยามที่โน้มลงมาใกล้ สายตาที่เต็มไปด้วยความโหยหาอย่างบ้าคลั่ง หากเป็นตนเมื่อก่อนคงโผเข้าหาเขาแล้วแต่สำหรับจ้าวเหมยคนใหม่ที่มีโอกาสได้ไปใช้ชีวิตในโลกอนาคตมาก่อน จะไม่ทำเช่นนั้นแน่เขาต้องการชัยชนะและภรรยาที่ยอมอยู่ในโอวาทต่างหาก“ท่านอยากเล่นสงครามประสาทกับข้านักใช่ไหมโจวเหล่ย ในเมื่อท่านอยากเป็นปีศาจ ข้าก็จะปล่อยให้ท่านเป็น” จ้าวเหมยพึมพำกับสายลม แววตาของนางเปลี่ยนจากความเศร้าสร้อยเป็นความเด็ดเดี่ยวหญิงสาวเดินกลับไปที่โต๊ะเขียนหนังสือ หยิบกระดาษแผ่นเล็กออกมาบรรจง

จ้าวเหมยนั่งนิ่งอยู่นอกชานกระท่อมไม้ไผ่ สายลมทะเลพัดเอาเส้นผมสลวยของนางให้ระใบหน้า ทว่าดวงตาคู่สวยกลับจดจ้องไปยังเส้นทางชายป่าไม่วางตาผ่านมาหนึ่งคืนแล้ว มิรู้ว่าสถานการณ์ทางด้านหอสะคราญโฉมยามนี้เป็นเช่นไรยามนั้นเสียงฝีเท้าหนักที่เหยียบลงบนผืนทรายดังขึ้นท่ามกลางเสียงคลื่น จ้าวเหมยสะดุ้งสุดตัว นางลุกขึ้นยืนด้วยสัญชาตญาณ แล้วมองไปทางต้นเสียงร่างสูงใหญ่ของโจวเหล่ยปรากฏกายขึ้น แม้จะดูเหนื่อยล้าจากการตรากตรำสู้มาทั้งคืน ทว่าท่วงท่าการเดินของแม่ทัพใหญ่ยังคงสง่างามและน่าเกรงขาม ชุดของเขาขาดวิ่นหลายแห่ง มีคราบเลือดสีเข้มปนเปกับเขม่าควันไฟจนดูน่าหดหู่ทันทีที่เขาสบตานาง ฝีเท้าที่เคยมั่นคงกลับชะงักไปครู่หนึ่งเขาโล่งใจนักที่เห็นนางปลอดภัย“ท่านมาทำไม” จ้าวเหมยเอ่ยเสียงสั่น แม้พยายามบังคับไม่ให้เสียงตนเองสั่นเครือ แต่ทำได้ยากยิ่งนัก เมื่อเห็นบาดแผลของเขาที่เลือดยังคงซึมผ่านเนื้อผ้าออกมาโจวเหล่ยไม่ตอบในทันที เขาเดินเข้าไปหยุดอยู่หน้าบันไดกระท่อม ระยะห่างเพียงไม่กี่ก้าวแต่กลับรู้สึกเหมือนมีกำแพงสูงชัน “จะไม่มีใครแตะต้องเจ้าได้ตราบเท่าที่ข้ายังมีลมหายใจ”เขากล่าวพลางขยับยิ้มบางอ่อนแรง ก่อนจะแสร้

จ้าวเหมยแข็งค้าง นางค่อย ๆ หันกลับไปมองสามีแล้วเม้มปาก ความเงียบในกระท่อมไม้ไผ่หลังเล็กหนักอึ้ง แววตาของนางจดจ้องไปยังใบหน้าซีดเซียวของโจวเหล่ยที่นอนซมด้วยพิษไข้ที่ผ่านมาแม้นางสงสัยแต่ก็เลือกไม่ถาม เพราะกลัวคำตอบว่าแท้จริงแล้วโจวหมินเซินอาจเป็นลูกของจ้าวโม่กับโจวอ๋องหากเป็นเช่นนั้นจริง สตรีผู้นี้คงเจ็บปวดเจียนจะขาดใจตายทว่าความจริงอย่างไรก็คือความจริง มีเพียงต้องยอมรับเท่านั้น“ท่านบอกข้ามาเสียที บิดาของเซินเอ๋อร์คือใคร และเหตุใดท่านต้องปิดบังข้ามาตลอด” จ้าวเหมยเอ่ยเสียงแหบพร่า น้ำตาคลอหน่วยด้วยความหวาดกลัวโจวเหล่ยหลับตาลงช้า ๆ พยายามรวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่เพื่อเอ่ยความจริงที่เขาแบกไว้เพียงลำพังมาเนิ่นนาน “เหมยเอ๋อร์ เจ้าจำช่วงเวลาที่ข้าเดินทัพไปปราบกบฏที่ดินแดนใต้ก่อนจะพาโจวหมินเซินกลับมาในวัยแบเบาะได้หรือไม่ ยามนั้นพรรคบัวดำรุ่งเรืองถึงขีดสุด ผู้นำของพวกมันคือหลี่เหวิน บุรุษที่เก่งกาจและเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมเพทุบาย”เขาสูดลมหายใจเข้าลึกอย่างยากลำบาก “น้องสาวของเจ้า นางถูกหลี่เหวินล่อลวงด้วยคำรักจอมปลอม ชายผู้นั้นแฝงตัวเข้าหาคุณหนูในห้องหอ ใช้คารมคมคายทำให้จ้าวโม่หลงเชื่อจนย

“ข้าเตรียมคนไว้แล้ว หากเกิดอะไรขึ้นกับข้า องครักษ์เงาจะพาเจ้ากับเซินเอ๋อร์หนีออกทางลับหลังหุบเขา ข้าได้เตรียมฐานะใหม่และที่อยู่ใหม่ให้พวกเจ้าในดินแดนตะวันออก ที่นั่นหลี่เหวินจะหาพวกเจ้าไม่พบ และพวกเจ้าจะได้ใช้ชีวิตอย่างสามัญชนที่สงบสุข”จ้าวเหมยส่ายหน้าเบา ๆ “แผนการของท่านอีกแล้ว ท่านยังคงวางแผนให้ข้าหนี ให้ข้ามีชีวิตอยู่โดยไม่มีท่าน ท่านเคยถามข้าสักคำหรือไม่ว่าข้าต้องการชีวิตสงบสุขที่แลกมาด้วยการสูญเสียท่านหรือไม่”หญิงสาวก้มลงมองใบหน้าซีดเซียวของสามีด้วยความรักผสมความแค้น “ท่านฟังข้าให้ดีนะโจวเหล่ย ในเมื่อท่านกล้าเสี่ยงชีวิตเพื่อเก็บความลับนี้มาเพื่อข้า ข้าก็จะขอเสี่ยงชีวิตเพื่ออยู่เคียงข้างท่านที่นี่ ไม่ใช่เพราะข้าให้อภัยท่าน แต่เพราะข้าจะไม่ยอมให้ท่านเป็นวีรบุรุษเพียงคนเดียวในเรื่องนี้”จ้าวเหมยกล่าวจบก็หันไปหยิบผ้าชุบน้ำบิดพอหมาด เพราะเห็นสีหน้าเขาไม่สู้ดีสักเท่าใด ก่อนจะนำไปเช็ดใบหน้าหล่อเหลาเบา ๆ “ถ้าเราจะตาย ก็ตายด้วยกันที่นี่ ทั้งท่าน ข้า และลูก ไม่ต้องมีใครหนีไปไหน ไม่ต้องมีคำลวงอีกต่อไป ต่อให้ต้องกลายเป็นผีหัวขาดเพราะเลี้ยงทายาทกบฏ ข้าก็จะขอเป็นผีที่อยู่เคียงข้างท่าน ไม่ใช่