นางร้ายหอบลูกหนี เมื่อพระเอกธงแดงเลือกน้องสาว のすべてのチャプター: チャプター 71 - チャプター 80

‘ขอแสดงความยินดีกับตำแหน่งเจี้ยนตงอ๋องเจ้าค่ะ ขออภัยที่ข้ามิอาจบอกแก่ท่านด้วยตนเอง หากท่านอ่านจดหมายฉบับนี้ ย่อมหมายความว่าข้ามิได้อยู่ในเมืองเจี้ยนตงอีกแล้ว ข้าคงจากไปที่ไกลแสนไกล ขอบคุณเรื่องดี ๆ ทั้งหมดที่ท่านเคยทำให้ข้า ข้าเป็นพี่สาวของหวงตานตาน ย่อมมองออกว่านางมีใจให้ท่าน มิเช่นนั้นตามนิสัยแบบฉบับคุณหนูคงไม่คิดเรียนวรยุทธหรอก เดิมทีข้าแค่คิด แต่เมื่อท่านส่งอาภรณ์สีดอกเหมยมาให้ข้า หวงตานตานขอร้องและวิงวอนขออาภรณ์ชุดนี้ไปเป็นของตน ยามนั้นข้ากระจ่างในทันทีว่านางมีใจให้ท่านจริง ๆ ข้าทราบดีว่าท่านอาจมีใจให้ข้าจึงส่งอาภรณ์ชุดนี้มาให้ พอรู้ว่าน้องสาวพึงใจท่าน ในหัวข้าก็ครุ่นคิดแล้ว ข้าต้องทำเช่นไร...ในฐานะพี่สาวมีเพียงยอมมอบอาภรณ์สีดอกเหมยปักลวดลายดอกโบตั๋นให้น้องสาวและยอมถอยไปไกล ๆ อย่างเงียบ ๆ ข้ารักหวงตานตานมาก อยากทำความปรารถนาของนางให้เป็นจริง ดังนั้นอย่าตามหาข้าเลยเจ้าค่ะ’ กู้อี้ฟานอ่านจดหมายของหวงเชียนเชียนชัดถ้อยชัดคำทุกประโยค สิ่งนี้คอยย้ำเตือนว่าหวงตานตานอยากได้เขามากเพียงใด ทั้ง ๆ ที่รู้แก่ใจว่าอาภรณ์นั้นมิใช่ของตนแต่

หยาดน้ำตากลมเกลี้ยงใสพลันหยดจากหางตาสวยตกสู่กระดาษ แค่เพียงประโยคแรกจากจดหมายของเจี้ยนตงอ๋องก็สร้างแรงสั่นสะเทือนให้นางแล้ว เขาไม่อยากแต่งงาน นางทราบดี แต่ถึงขั้นตอกย้ำบาดแผลเช่นนี้ บ่งบอกว่าความรู้สึกของเขามีแต่ความโกรธเกลียดนางใช่หรือไม่ ดรุณีน้อยกลืนก้อนแข็ง ๆ ลงคอ กลั้นใจอ่านถ้อยคำในจดหมายต่อ ‘ข้าไม่อยากแต่งงานกับเจ้า อย่าคิดฝันไกล สตรีที่ข้าปักใจคือหวงเชียนเชียน ส่วนสตรีเช่นเจ้า ไม่เคยเห็นอยู่ในสายตา ตอนนี้ข้าระดมคนออกตามหานางรวมถึงไต่สวนบ่าวรับใช้ในจวนเรื่องผู้อยู่เบื้องหลังวางยาปลุกกำหนัด ข้าจะต้องหาหลักฐานมาเอาผิดเจ้าให้ได้ ข้าขอเตือนเจ้า อย่าคิดแผนการร้าย ๆ ออกมาอีก’ สตรีที่ข้าปักใจรักคือหวงเชียนเชียน... ส่วนสตรีเช่นเจ้า ไม่เคยเห็นอยู่ในสายตา... หวงตานตานทวนคำซ้ำแล้วซ้ำเล่า วางจดหมายลงข้างกายอย่างไร้เรี่ยวแรง ฟุบหน้ากับเข่าแล้วกอดตนเองพร้อมกับเปล่งเสียงร้องไห้สะอื้น เพราะรักเขา รักมากจนชอกช้ำ เสียใจที่เจี้ยนตงอ๋องยังคงมองนางในแง่ร้าย จนเช้าวันใหม่ก็ยังปักใจเชื่อว่านางเป็นคนวางยาปลุกกำหนัด ทั้ง ๆ ที่นางบริสุทธิ์ใจ

หวงตานตานตัวแข็งทื่อแม้ทราบดีว่าเขาไม่มีทางตัดศีรษะทิ้ง เพราะลึก ๆ แล้วอีกฝ่ายยังเมตตากันอยู่ ทว่าการขอแต่งงานเฉกเช่นนี้ไม่เคยอยู่ในความฝันนางแม้แต่น้อย ตามจริงแล้วบุรุษควรพูดคำหวาน ขอแต่งงานด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ใช้สายตารักใคร่มองยังหญิงสาวมิใช่หรือ ดูสถานการณ์ตอนนี้เถิด เจี้ยนตงอ๋องช่างคล้ายโจรปล้นสวาท วิธีการที่เขานำมาใช้กับนางค่อนข้างโหดร้ายป่าเถื่อนทีเดียว “ปล่อยเจ้าค่ะ” หวงตานตานยกมือข้างที่ไม่ได้ถืออาภรณ์พยายายามผลักดาบที่กำลังจดจ่อบริเวณคอให้ออกจากตน หากของมีคมยังอยู่ใกล้คงยังมิอาจหายใจสะดวก “เจ้าตอบมาก่อนว่าแต่งหรือไม่แต่ง” น้ำเสียงแข็งเมื่อครู่บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบ ดวงตาคมแฝงความข่มขู่ หากหวงตานตานไม่ยอมตกลง มารดาของเขาก็คงประท้วงอดข้าวจนร่างกายอ่อนแอลงกว่าเดิม เขาเป็นลูก ย่อมทราบนิสัยท่านหญิงจ้าวเสวียน หากลั่นวาจาออกมาแล้วย่อมไม่คืนคำ มีเพียงวิธีเดียวคือยอมแต่งงานกับลูกสะใภ้คนโปรดของนาง หวงตานตานเงยหน้าสบสายตาเจี้ยนตงอ๋อง นางพยายามมองหาแววตาแห่งความรักสักเศษเสี้ยวหนึ่ง ทว่ามองลึกเท่าใดก็ไม่เห็น มันมีเพียงความ

สิ้นสุดคำกล่าวของคนสนิทเจี้ยนตงอ๋อง สตรีตัวเล็กพลันทรุดกายลงนั่งบนเตียงเฉกเช่นเดิม เสียงฝีเท้าคนจากด้านนอกดังขึ้นแล้วเงียบลง บ่งบอกว่าแจ้งเรื่องแก่นางแล้วเสร็จก็จากไปในทันทีโดยไม่รอฟังคำขานรับ อาจเพราะพระสวามีมิต้องการทราบว่านางจะเห็นด้วยหรือไม่เห็นด้วย มือเล็กอันสั่นเทาค่อย ๆ ขยับยกขึ้นถอดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงมงคลออกจากศีรษะก่อนจะบรรจงวางเอาไว้บนเตียง เดิมทีผ้าคลุมหน้าเจ้าสาว สามีต้องเป็นคนเปิดให้ภรรยา แต่เขามีงานสำคัญต้องจัดการที่ด่านซีเฉวียน นางไม่ควรเก็บเอามาน้อยใจ ตอนนี้เมืองเจี้ยนตงกลับมาสงบสุขแล้ว หากเกิดเรื่องอาจเป็นเพียงกลุ่ม ก่อการร้ายเล็ก ๆ หรือโจรออกอาละวาด ผู้บัญชาการทหารสามารถมอบหมายผู้ใต้บังคับบัญชาไปจัดการได้ เจี้ยนตงอ๋องไม่ผิดที่เลือกงานและความปลอดภัยของประชาชนในเมืองเจี้ยนตงก่อนภรรยา หากแต่ค่ำคืนเข้าหอเป็นหวงเชียนเชียน เขาคงไม่ทำเช่นนี้หรอก กู้อี้ฟานมีใจรักพี่สาวของนาง หากเจ้าสาวคือหวงเชียนเชียน เขาย่อมรีบเข้าหอ เปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวด้วยความอ่อนโยน พร่ำบอกรักแผ่วเบาข้างหู ร่างกายหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวทั้งค่ำคืนจนถึงเช้า

กู้อี้ฟานครุ่นคิดพิจารณาอย่างถี่ถ้วนอีกครั้ง สตรีเบื้องหน้าเขาย่อมเป็นหวงเชียนเชียนอย่างแน่นอน หากเป็นคุณหนูสกุลหวงคนเล็กคงไม่มีทางเดินเล่นในตลาดตามลำพังกระมัง หวงตานตานเคยบอกว่าเพราะนางยังไม่ได้ปักปิ่น ท่านพ่อและท่านแม่จึงห้ามออกจากบ้านหลังพระอาทิตย์ตกดิน มิหน้ำซ้ำชายหนุ่มยังสะกดจิตพร่ำบอกตนเองว่าคงมิได้ตกหลุมรักสตรียังไม่ถึงวัยปักปิ่น ดังนั้นสตรีผู้นี้อาจเป็นหวงเชียนเชียน... เขาใช้ฝีเท้าเบาเดินตามหลังนางประมาณสามสิบก้าวเพื่อคอยรักษาความปลอดภัย หากมีบุรุษใดจ้องฉวยโอกาส คมกระบี่คู่ใจข้างกายเขาจะตัดศีรษะมันผู้นั้นทิ้งทันที จู่ ๆ สตรีงดงามเปล่งรัศมีเจิดจ้าก็หยุดเดิน เขาจึงไปหลบซ่อนตัวหลังกำแพงในตรอกซอยหนึ่ง ดวงตาดุจเหยี่ยวจับจ้องมองการกระทำของโฉมสะคราญเงียบ ๆ ยามนี้นางนั่งยองลงพร้อมกับดึงเด็กประมาณสามปีซึ่งน่าจะพลัดหลงกับพ่อแม่เข้ามากอด เนื่องจากยืนค่อนข้างไกลจึงไม่ได้ยินว่านางพูดสิ่งใด หากแต่พอคาดเดาได้ว่ากำลังปลอบโยนอย่างอบอุ่น ภาพตรงหน้าทำให้หัวใจที่มีกำแพงหนาเต้นรัวขึ้นอีกอย่างไม่ทันตั้งตัว จะดีสักเพียงใดหากนางแต่งให้เขา ยามมีลูกด้วยกั