All Chapters of นางร้ายหอบลูกหนี เมื่อพระเอกธงแดงเลือกน้องสาว: Chapter 91 - Chapter 100

หวงตานตานรีบปิดกระโปรงแล้วหันไปมองเจี้ยนตงอ๋อง ดวงหน้างามขึ้นสีแดงระเรื่อ คำพูดของเขาที่กล่าวออกมา ‘ข้าจะเบาหน่อย’ หมายความว่าคืนนี้คิดจะเคี่ยวกรำนางบนเตียงอีกหรือไร บุรุษมีความต้องการจนคว้าสตรีนอกหัวใจมาทำเรื่องแบบนั้นได้หมดจริง ๆ สินะ เขาเห็นนางเป็นสิ่งระบายอารมณ์กำหนัด พอเช้าวันใหม่คงออกคำสั่งแม่นมเซี่ยงยกยาห้ามครรภ์มาอีก คิดเช่นนี้ขอบตาจึงร้อนผ่าวขึ้นมา “ข้าเจ็บอยู่ ท่านอ๋องได้โปรดเมตตา” เอ่ยพลางเดินขึ้นไปนอนบนเตียง จมูกเชิดรั้นขึ้นอย่างคนเอาแต่ใจ กู้อี้ฟานยิ้มมุมปาก ถอดเสื้อตัวนอกออกจากตนแล้วเตรียมขึ้นไปนอนบนเตียงเช่นกัน แต่ต้องชะงักเท้าเมื่อถูกนางห้ามปราม “ข้าเหม็น” เห็นได้ชัดว่าเขายังไม่ชำระร่างกาย ปกติหากอากาศหนาวไม่จำเป็นต้องอาบน้ำ ทว่านางคือสตรีรักความสะอาด ต่อให้หนาวมากเพียงใดก็ต้องกลั้นใจ ครั้นเห็นเจี้ยนตงอ๋องเตรียมจะเข้านอนทั้ง ๆ ที่เนื้อตัวสกปรกมีเหงื่อตลอดทั้งวันก็อดพูดไม่ได้ “เหม็นหรือ” กู้อี้ฟานก้มใบหน้าลง จมูกโด่งเป็นสันพยายามสูดดมกลิ่นกายตนเอง เขาไม่ใช่บุรุษมีกลิ่นตัวแต่เมื่อถูกนางทักท้วงก็เสียความมั่นใจไม่

คำพูดนั้นช่างบาดลึกถึงขั้วหัวใจ แม้คอยพยายามย้ำเตือนตนเสมอว่าหวงเชียนเชียนคือสตรีในดวงใจเจี้ยนตงอ๋อง แต่เมื่อได้ยิน ร่างกายกลับชาวาบทุกส่วน ขาทั้งสองก้าวไม่ออกเลย หวงตานตานหันหลัง เดินไปนั่งชิงช้าตัวหนึ่งใต้ต้นไม้ใหญ่ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากกระโจมประชุม นางจะรอจนกว่าเขาพูดเรื่องพี่สาวจบค่อยกลับไปเข้าร่วมการประชุมเช้า ยามนี้หัวใจกำลังอ่อนแอมากเหลือเกิน เกรงว่าอาจจะมีน้ำตาต่อหน้าทุกคนในที่ประชุม หญิงสาวไกวชิงช้าด้วยตนเอง สายลมพัดเอื่อย ๆ กระทบผิวกาย ดวงตากลมโตมองทิวทัศน์รอบด้านเลื่อนลอย บางครั้ง...หากหวงเชียนเชียนกลับมาอาจเป็นประโยชน์กับนาง อย่างน้อยจะได้ถามพี่สาวว่าเลือกใส่ร้ายป้ายสีกันทำไม เพราะเรื่องนี้ทำให้เจี้ยนตงอ๋องเข้าใจผิดนางมาโดยตลอด หวังเพียงว่าหากความจริงปรากฏ เขาจะกลับมามองนางในแง่ดีเฉกเช่นวันวาน จู่ ๆ ชิงช้าพลันเคลื่อนไหวมากขึ้น หวงตานตานหันไปมองว่าผู้ใดใจดี ไกวชิงช้าให้นาง “หวางชง” ที่แท้ก็เป็นรองผู้บัญชาการทหารเมืองเจี้ยนตงนั่นเอง ในใจของนางเกิดความสงสัย เขาไม่ได้เข้าร่วมการประชุมกับเจี้ยนตงอ๋องหรืออย่างไ

เพล้ง! เสียงถ้วยตกกระทบพื้นพลันดังขึ้นมาจากนอกกระโจมประชุม เจี้ยนตงอ๋องปรายตามององค์หญิงสามแวบหนึ่งก่อนจะเดินออกไปด้านนอก ต้องรีบกำชับคนผู้นั้นแล้วว่าระหว่างเขากับเชื้อพระวงศ์หญิงยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น หากเรื่องแพร่สะพัดทั่วด่านซีเฉวียนย่อมไม่ดีแน่ บุรุษร่างสูงในอาภรณ์สีดำตัดลวดลายสีเงินก้าวขาเพียงไม่นานก็เดินมาถึงด้านนอกแล้ว นัยน์ตาคมกริบพลันวูบไหวเมื่อเห็นว่าคนที่อยู่หน้ากระโจมคือหวงตานตาน “เจ้ามาตั้งแต่เมื่อใด” น้ำเสียงกู้อี้ฟานแผ่วเบาลง “มะ...เมื่อครู่เจ้าค่ะ” หวงตานตานหลุบตามองพื้น เนื้อตัวสั่นระริก ยามนี้ในมือเหลือเพียงถาดใส่อาหาร ส่วนถ้วยน้ำแกงโสมเผลอทำหล่นไปแล้ว เพราะคำพูดขององค์หญิงสาม...พระนางกำลังเชื้อเชิญเจี้ยนตงอ๋องให้ทำเรื่องใต้สะดืออย่างไม่คิดเขินอาย หัวใจของนางคล้ายถูกบีบรัด หวาดกลัวเหลือเกินว่าเจี้ยนตงอ๋องจะยินยอม หากเป็นเช่นนั้นจริง...ตนคงเจ็บปวดรวดร้าวมากทีเดียว “กลับไปรอข้าที่กระโจมก่อน” กู้อี้ฟานเหลือบเห็นถ้วยน้ำแกงตกที่พื้นพลันกระจ่างว่าหวงตานตานตั้งใจยกม

กู้อี้ฟานจับแท่งเนื้อที่มีเส้นเลือดปูดโปนล้อมรอบค่อย ๆ ผลักดันเข้าไปในช่องทางรักอันคับแน่นจากทางด้านหลัง เขาสูดปากเข้าหากันเมื่อถูกตอดรัดจนปวดหนึบ แผ่นหลังเย้ายวนของหวงตานตานยามนี้ทำให้ตนแทบคลั่ง มือใหญ่จับสะโพกภรรยาอย่างมั่นคงพยายามตอกย้ำเข้าไปจนสุดทาง “อา ผ่อนคลายหน่อย เจ้ารัดข้าแน่นเกินไป” เสียงกระเส่าของสามีทำให้หวงตานตานเขินอาย ดวงหน้างามผสมผสานความน่ารักขึ้นสีแดงระเรื่อ “ข้าไม่ได้ตั้งใจเจ้าค่ะ” นางกล่าวความจริงทุกประการ รัดแน่นอะไรกัน ตนไม่ได้ทำเสียหน่อย “เจ้าตอดรัดข้า จนแทบจะไม่ไหวแล้ว อา” อ๋องหนุ่มเปล่งเสียงคราง พยายามส่งแท่งเนื้อเข้าไป โชคดีที่ช่องทางรักของหวงตานตานชื้นแฉะจึงสามารถเริ่มขยับเข้าออกได้แล้ว กู้อี้ฟานเริ่มจากขยับเข้าออกอย่างเนิบช้า เข้าสุดทางและออกสุดทางทว่าหนักหน่วง เกิดเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่นทั่วทั้งกระโจม หวงตานตานรู้สึกซ่านเสียวจนเผลอระบายเสียงเล็กแหลมเรียกชื่ออี้ฟานซ้ำแล้วซ้ำเล่า กระทั่งจากจังหวะกระแทกกระทั้นแปรเปลี่ยนเป็นรุนแรงขึ้น หัวสมองพลันขาวโพลน ดวงตาคมกริบมองสะโพกที่ตนจับเอาไ

แม้หวงตานตานไม่อยากไปเห็นภาพอันบาดตายามนี้ ทว่านางยังมีเรื่องราวมากมายอยากเอ่ยถามพี่สาว ทั้งจดหมายที่เต็มไปด้วยคำโกหก เหตุผลในการเลือกหนีไปรวมถึงกลับมายังด่านซีเฉวียนได้อย่างไรยังคงค้างคาใจจึงดีดตัวลุกขึ้นยืน หญิงสาวหยิบเสื้อคลุมกันลมสีขาวตัวหนึ่งในหีบไม้สวมทับอาภรณ์ที่ไม่หนานักเพราะด้านนอกค่อนข้างลมแรง “พระชายา...” “ไม่เป็นไร ข้าไปเองได้” หวงตานตานโบกมือปฏิเสธเลื่อนลอย จิตใจนางยามนี้ไม่อยู่กับตัวเลยสักนิด เป็นช่วงเวลาที่เซี่ยงเจินกับซูเหลียนเดินกลับมายังกระโจมพอดี สาวรับใช้ทั้งสองต่างมีท่าทีประหวั่นพรั่นพรึง ละล่ำละลักเอ่ยออกมาว่า “พระชายา พี่สาวของพระชายากลับมาแล้ว ตอนนี้ท่านอ๋องสั่งให้ตั้งกระโจมขึ้นมาใหม่ด้านโน้น พวกเราได้ยินทหารพูดกันเจ้าค่ะ” “อืม พวกเจ้าอยู่กับแม่นมเถิด ข้าจะไปดูพี่ใหญ่สักหน่อย” เอ่ยจบค่อยเดินออกจากกระโจม ทุกย่างก้าวพยายามสะกดกลั้นน้ำตาแห่งความเจ็บปวด ทำใจแข็งเดินไปยังกระโจมของพี่สาว แต่เมื่อเปิดเข้าไปในกระโจมของหวงเชียนเชียน โลกทั้งใบก็คล้ายว่ากำลังจะถล่มลงมา ภาพตรงหน้าทำให้ร่างช