Semua Bab My Crazy Life as the CEO's Wife: Bab 111 - Bab 120

Caroline’s POV Napatingin ako kay Tobias na ngayon ay ngiting ngiti. Marami pa ang bumabati sa amin at hindi ko na mapasalamatan halos lahat dahil hinihila niya na ako papunta sa executive elevator niya. "See?" bulong niya habang pinipindot ang button ng top floor. "I told you there was nothing to worry about." "Binayaran mo yata sila eh!" biro ko, May kung anong kakaibang pakiramdam sa dibdib ko. Parang umiikot ang tiyan ko sa sobrang tuwa. "I didn't bribe them, sweetheart," nakangiting sagot ni Toby habang dahan-dahang ipinulupot ang kanyang braso sa bewang ko para kabigin palapit sa kanya. "Sadyang bagay na bagay lang talaga ang ganda mo sa kagwapuhan ko kaya ganon– aww!” Kinurot ko siya sa tagiliran, “Yumayabang ka na ha? Hahaha!” Natawa ako nang mahina at isinandal ang ulo ko sa matipuno niyang dibdib habang mabilis na umaakyat ang elevator. Heto na naman iyong kaba ko. Para akong matatae sa nerbyos. Iba pa rin kasi ang lobby sa mismong top floor kung saan nakabase ang mg

Caroline’s POVNANG makaupo ang lahat sa mahabang lamesa ay lalong naging suffocating ang atmosphere para kay Caroline, Tobias, at sa mga Monte Carlo. Nasa dulo si Shiela, habang nasa magkabilang tabi nito sina Raegan at Rhea. Si Tobias naman ay nasa tapat ni Caroline, habang nasa tabi ng dalaga si Mara at nasa kabisera naman si Carlo.Inihain ng mga kasambahay ang mga pagkain. Mula sa artisan soups hanggang sa prime ribeye steaks at imported seafoods. Talagang sinikap ni Mara na walang magiging kahit anong kapintasan lahat ng ihahain nila ngayong gabi.Tahimik silang lahat habang kumakain. Nagpapakiramdaman at walang nagkakamaling manguna sa usapan. Hanggang sa magsalita ang taong hindi naman dapat kasama sa mga bisita."Is this a local steak?" maarteng tanong ni Rhea habang nakatingin sa kanyang plato na parang may lason iyon. "Tita Shiela, I told you we should have brought our personal chef. I don't think my stomach can process ingredients that aren't air-flown from Japan or Wagyu

3rd Person’s POV “Magbabanyo lang ho ako,” paalam ni Caroline. Sumunod ang mga titig ni Tobias sa pagtayo niya sa mesa. Pero bago pa man siya makalayo ay nagsalita din si Rhea. “Can I go with you? Auntie? I need to check my make up.” “Auntie?!” protesta niya sa kanyang isip. Alam naman ni Caroline na walang mali sa itinawag sa kaniya ni Rhea. Lalo pa kapag ikinasal sila ni Tobias ay talagang iyon ang dapat na itawag sa kaniya nila Raegan. But she can’t help but feel insulted. Lahat ng lumalabas sa bibig ng babaeng ito ay talagang ikinapipikon niya, at hindi niya alam kung kaya niya pang mapalagpas ang gabing ito nang hindi pinapatulan si Rhea. Walang sumagot sa tanong ng bisita pero sumunod siya kay Caroline. Pagdating nila sa banyo ay kaagad na naghilamos ng mukha si Caroline. Pilit siyang umaasa na mapapakalma siya ng malamig na tubig na dumadampi sa mukha niya. Pero paano niya iyon magagawa kung ang mismong demonyong nagpapainit ng ulo niya ay nakatayo sa mismong p***o ng ban

Caroline’s POV"Carol!" Mabilis siyang lumapit sa desk ko, halos matapilok pa sa bilis ng paglalakad. Inilagay niya ang tray sa ibabaw ng desk ko. Ingat na ingat na parang babasaging ginto ang inihahain niya. "I made your coffee Flat white with oat milk, two pumps of vanilla, exactly how you like it. I also warmed up the cookies Jeff brought."Nakatitig lang ako sa kape bago ako tumingin sa mga kamay niya, may maliit na pulang marka sa may hintuturo niya."Puno ng pasa at paso ang kamay niyan, Caroline!" bulong ni Victor sa likod ko pero rinig na rinig ng lahat. "Nabasag niya 'yung unang tatlong espresso cup kanina sa pantry dahil hindi niya alam gamitin 'yung commercial coffee maker! Akala ko nga sasabog ang buong pantry, eh! Haahaha!"Ibig sabihin kanina pa siya rito? Paano siya nakarating ng ganon kabilis?"Victor, shut up," saway niya sa kaibigan pero nang humarap ulit sa akin, mabilis na bumalik ang maamo niyang mga tingin. "Don't listen to him. It's fine. Sinubukan ko lang ga

3rd Person’s POV Tirik ang araw pero hindi nagpapigil ang mga tao sa ginagawa nilang paglilingkod sa Diyos. Kakatapos pa lang ng Misa para sa mga kilalang alta sociedad ng siyudad. Habang ang ibang nagsisimba ay tahimik na nagdarasal o kaya’y lumalabas nang pormal, si Rhea naman ay busy sa sarili niyang personal photo shoot. Panay ang take ng selfie sa loob o sa labas man ng simbahan. May dala pang tripod para kuhaan ang pag-iyak iyak niya habang nagdadasal. Naka-white lace Chanel dress ang dalaga, may hawak na mamahaling rosaryo, at pilit na itinataas ang baba para sa "candid" shots ng sarili niyang hired PR team.. "Rhea, darling, tilt your head a bit to the left. Masyadong matalas ang anggulo ng jawline mo, hindi mukhang holy," utos ng kanyang personal photographer habang nakatago ang lens ng camera sa likod ng isang malaking haligi. "Make sure the lighting captures my soft expressions, okay?" maarteng utos ni Rhea habang nagpapakawala ng isang napakapeke at mala-anghel na ngiti