All Chapters of My Crazy Life as the CEO's Wife: Chapter 31 - Chapter 40

Caroline’s POV “Ma, I told you I did. Iniinom ko po lahat ng mga ipinadala ninyong vitamins. Yes, I ate fruits this morning. Opo, I’ll see you after this meeting.” Pinatay niya ang tawag at saka napabuntong hininga. “Alagang alaga ka ng Mama mo ‘no?” puna ko habang kumakain ng fries na binili namin sa drive thru. “Yeah, minsan nasosobrahan na rin. Lagpas na sa kalendaryon ang edad ko but she still thinks of me as her little boy.” “Ganon talaga siguro, bunso ka eh.” Nakafocus ako sa mukha niya habang nag-uusap kami. Bagay na bagay talaga sa kanya ang itim na itim niyang buhok. Iyong mukha ni Tobias iyong tipong nakaka intimidate pero hindi mayabang tignan. Matangos ang ilong, pabilog ang mga mata niya pero matalas kung makatingin. He has thick eyelashes na akala mo sa babae. At may kanipisan ang mapupula niyang labi na bumagay sa maliit niyang mukha. Kung tutuusin ang soft ng features niya pero dahil sa personalidad niya ay nababalanse niya iyon. “Hey, sabi ko pahingi.”

Caroline’s POV “His head is bleeding, simulan niyo na mag CT scan. Tawagan niyo relatives nilang dalawa, malala ito. We need consent to operate.” “Yes, Doc.” “Siguruhin niyo ring walang makakapasok na media dito. If I’m not mistaken, this is Tobias Del Fierro. Malalagot ang hospital natin kapag may ibang nakaalam nito.” Napakarami kong naririnig, napakagulo ng paligid. Sinubukan kong imulat ang mga mata ko pero sobrang labo ng lahat at tanging mga tao na naglalakad ng pabalik balik ang naaaninag ko. Gusto kong bumangon pero ni hindi ko magawang igalaw kahit ang isang daliri ko. Si Toby, kailangan ko siyang makita. Kailangan kong masigurong ayos lang siya. “Doc! She’s losing a lot of blood! Sino po ang uunahin natin sa operating room? Papunta pa lang po si Doctora Suarez, they both need to be operated on, now.” 3rd Person’s POV BEFORE THE ACCIDENT He’s looking at her with full admiration. Hindi niya maikakailang gustong gusto niyang nakikita kapag nagiging palaban a

Caroline’s POV Isang linggo akong nakaratay sa hospital bago pa ako pinayagang makauwi ng Doctor. Siyam na araw nang hindi gumigising si Tobias, inuubos ko ang oras ko sa pagbabantay sa kanya. Wala pa ring malinaw na sagot ang doktor kung kailan siya posibleng gumising kaya wala kaming ibang magawa kung hindi ang ipanalangin siya at magtiwala sa lakas niya. Sa bawat araw ng pagpunta ko ron ay siya ring pagtitiis ko sa mga masasakit na salitang natatanggap ko sa mga magulang niya. “Wala kang kwenta, you don’t deserve my child.” “Sana nam*tay ka na lang.” “You will ruin him. Hindi ka mabuti para sa anak ko.” Iilan lang iyan sa masasakit na pilit kong sinisikmura sa tuwing makakaharap ko sila. Pero wala na sigurong mas sasakit pa sa sinabi sa akin ng Tatay niya. “Ikaw ang sisira sa mga pinagtrabahuhan niya. Kung may natitira kang hiya sa sarili mo at may kahit katiting kang concern sa anak ko, you will leave him. Libo libong tao, mga empleyado ang umaasa sa kanya. Hindi niya pweden

Caroline’s POV “Umamin ka na kung ayaw mong ipaputol ko iyang dila mo at hindi ka na makapag salita kahit kailan!” Lumapit ako kay Lola Rina. Nanginginig ang mga kamay at nanlalambot ang mga tuhod. “Lola, ano pong nangyayari? Ano po ang itinurok niya kay Tobias?” “Thank God you’re here Hija. Hindi ko na alam ang gagawin ko sa babaeng ito! Guards! Damputin niyo ito at dalhin ninyo sa mansyon!” Parang pipe pa rin ang babae na nakangisi pa at walang kabahid bahid ng takot sa kabila ng lahat ng pananakot sa kanya ni Lola Rina. “Ano po ba ang nangyari? Lola, natatakot ako? Bakit napakaraming Doctor dito?” “Tinurukan niya ng kung anong lason si Tobias, nag flatline kanina ang apo ko. Mabuti na lang at mabilis kong narinig iyon kaya naagapan pa nung tumawag ako ng mga doktor.” “Ano po?! Paano na po si Tobias? Magiging ayos lang po ba siya? Lola… paano kung…” Nanlabo na naman ang mga mata ko. “Huwag kang mag-alala, magiging ayos din siya.” Tumango ako, “Kailangan, kailangan niyang

Caroline’s POV “Seryoso ka ba dito? Baka hindi nga nila ako mamukhaan pero mapagkamalan naman nila akong kriminal.” “Pfft! HAHAHA! Ibig sabihin lang niyan, perfect ang disguise ano ka ba? Cute mo nga eh.” Wala yata talaga siyang balak tumigil dahil patuloy pa rin siya sa pagdodrawing ng balbas sa mukha ko. “Sobrang cute, mukha akong magnanakaw ng sardinas. Baka naman matakot si Tobias pag nakita ako.” “Hahahaha! I-video mo reaction niya mamaya ha?” “G*ga ka talaga, tawang tawa ka pa.” Kung dati ay puro life threatening ang suggestions niya, ngayon mukhang disnidad ko naman ang gusto niyang isabotahe. Pinagbihis ba naman ako ng pang lalake, nilagyan ako ng wig na pang lalake din at nilagyan ako ng balbas gamit ang permanent marker. “Paano kapag hindi na naalis ang balbas na ‘to? Ang pangit ko!” reklamo ko. Mukha akong arabo na nagpapautang ng aparador. “Ano bang goal mo ngayon? Maging maganda o makausap yung bebe loves mo? Huwag ka nang mareklamo dyan!” “Hay… ano pa bang maga