Semua Bab ถังต้าเหล่ยพ่อค้าข้ามภพ: Bab 11 - Bab 20

บนโต๊ะไม้ตัวยาวที่ตั้งอยู่กลางโถงเรือน บัดนี้มีเพียงพ่อถัง แม่ถัง กับลูกชายทั้งสี่คน ท่ามกลางแสงเทียนที่ริบหรี่ลงเรื่อย ๆ บรรยากาศกลับดูจริงจังยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ เสียงน้ำไหลกระทบจานชามจากด้านหลังเรือนและเสียงหัวเราะใส ๆ ของโต้วโต้วที่กำลังถูกพากลับเข้าห้องนอนค่อย ๆ เงียบหายไป เหลือเพียงเสียงถอนหายใจยาวของชายชราพ่อถังขยับตัววางมือลงบนเข่า ดวงตาที่ผ่านโลกมามากจ้องมองไปยังลูกชายคนเล็กที่วันนี้ดูแปลกตาไปราวกับเป็นคนละคน"เจ้าสี่... ในเมื่อเรื่องอัศจรรย์นี้เกิดขึ้นกับเจ้า และเจ้าก็รับปากว่าจะกลับตัวกลับใจ พ่อก็ขอถามเจ้าตรง ๆ ต่อไปนี้เจ้าคิดจะทำอย่างไรต่อ? ของล้ำค่าเหล่านั้นหากนำออกมาใช้โดยไม่ระวัง หรือผลีผลามแสดงความร่ำรวยเกินไป พ่อเกรงว่าเราอาจจะเป็นเป้าสายตาของคนอื่น ไม่แน่อาจจะมีโทษฐานซุกซ่อนเสบียงก็เป็นได้"ต้าเหล่ยพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ เขาขยับตัวนั่งหลังตรง แววตาที่เคยฉ่ำด้วยฤทธิ์สุราบัดนี้กลับลุ่มลึกและเต็มไปด้วยชั้นเชิง"ท่านพ่อ ข้าไตร่ตรองเรื่องนี้ไว้บ้างแล้ว เดิมทีข้าคิดว่าจะนำของที่ได้จากภพนั้นไปเดินเร่ขายตามจวนใหญ่ในเมืองเพื่อเอาเงินก้อนโต แต่คิดไปคิดมา... วิธีนั้นมันเสี่ยงเกิ

ยามอิ่น (03.00-05.00 น.)ต้าเหล่ยลืมตาขึ้นในความมืด เขาขยับตัวอย่างระวังไม่ให้ภรรยาตื่น ก่อนจะก้าวเข้าสู่มิติส่วนตัวอย่างเงียบเชียบ เสื้อยืดกางเกงยีนถูกหยิบมาผลัดเปลี่ยนอีกครั้ง ก่อนจะก้าวข้ามประตูแก้วไปยังปี 2026 ทันทีวูบ!เขากลับมาปรากฏตัวในซอยโกดังเก่าที่เดิม ตอนนี้ใจของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจ เพราะในกระเป๋ามีเงินสดปึกใหญ่ ต้าเหล่ยเดินออกจากซอยมุ่งหน้าไปยังทางม้าลาย สายตากวาดมองรอบตัวอย่างพินิจ ตอนนี้ผู้คนพลุกพล่านกว่าเมื่อเช้านัก รถยนต์วิ่งขวักไขว่ แสงไฟจากป้ายร้านค้าหลากสีสันช่างละลานตา"มีเงินตราเท่ากับมีความกล้าสินะ ช่างน่าขัน บัณฑิตมากมายมองว่าพวกพ่อค้าต่ำต้อย ดูถูกว่าตามร่างกายมีแต่กลิ่นเงินตรา ช่างโง่เขลาหรือกล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือทะนงตนเกินไป มีอาหารชิ้นไหน มีอาภรณ์ผืนใดที่ไม่ได้แลกมาด้วยเงินตรา คอยดูเถอะว่าข้าจะเป็นทั้งบัณฑิตเป็นทั้งพ่อค้าได้หรือไม่"เมื่อสัญญาณไฟคนข้ามเปลี่ยนเป็นสีเขียว เขาเร่งฝีเท้าข้ามฟากไปฝั่งตลาด บรรยากาศรอบข้างเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง รถเข็นขายอาหารตั้งเรียงราย กลิ่นหอมของอาหารสำเร็จรูปนานาชนิดลอยมาแตะจมูก เขาต้องเตือนตัวเองว่ามีงานสำคัญต้องทำก่อนต้าเหล่

เมื่อจัดการทางครัวเสร็จ ต้าเหล่ยก็อุ้มลูกสาวเดินไปหาพี่ชายทั้งสามที่ลานบ้าน พี่ใหญ่ที่กำลังวางท่อนฟืนหันมาเห็นน้องชายก็ทักขึ้นด้วยเสียงไม่ดังนัก "กลับมาแล้วหรือเจ้าสี่?""เพิ่งกลับมาขอรับพี่ใหญ่" ต้าเหล่ยขยับเข้าไปใกล้แล้วลดเสียงลง"...""ข้าซื้อข้าวสารกับเนื้อหมูแล้วก็ผักสดมาจำนวนหนึ่ง เช้านี้ข้าตั้งใจจะเอาเข้าไปขายให้จวนสกุลเวินที่เป็นเจ้าของโรงเตี๊ยมใหญ่กลางเมือง เราต้องมีทุนรอนไว้ก่อน อีกอย่าง...ข้าต้องหาเงินซื้อของข้ามภพไปทางนู้นแล้วค่อยเอาไปขายแปลงเป็นเงินเพื่อเช่าห้องหรือโกดังไว้เก็บของ เวลาสั่งของจำนวนมากข้าจะได้ไม่ต้องหอบพะรุงพะรังเดินในตลาดแบบนี้ มันสะดุดตาเกินไป"พี่ชายทั้งสามพยักหน้าเห็นด้วยทันที ต้าซานตอบกลับด้วยท่าทีเอาการเอางาน "ได้! กินข้าวเสร็จเราจะออกเดินทางเข้าเมืองทันที ป่านนี้พี่สะใภ้ของเจ้าคงต้มข้าวเสร็จแล้วกระมัง""เสร็จแล้วขอรับ ข้าเพิ่งแวะไปบอกพี่สะใภ้เมื่อครู่ ตอนนี้ข้ายังไม่อยากให้พวกเราปรุงกับข้าวที่นี่ กลิ่นน้ำมันกลิ่นเนื้อเวลามันโชยไปตามลมในยามที่ชาวบ้านยังอดอยาก มันจะชักนำภัยมาหาเรา รอให้ข้าเอาอาหารกระจายเข้าสู่ท้องตลาดผ่านคนอื่นก่อน ถึงตอนนั้นเราถึงจะ

"ไป! เรียกคนมาขนของทั้งหมดเข้าคลัง ชั่งน้ำหนัก คิดราคาให้เต็มจำนวน ห้ามขาดแม้แต่อีแปะเดียว""ขอรับนายท่าน!"เหล่าคนงานรีบวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว จากนั้นนายท่านเวินจึงหันกลับมามองถังต้าเหล่ย คราวนี้สายตาของเขาไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ก่อนหน้านี้เขามองอีกฝ่ายเป็นเพียงชาวบ้านผู้หนึ่ง บัดนี้กลับมองราวกับกำลังเผชิญหน้าพ่อค้าผู้มีเบื้องลึกเบื้องหลัง"น้องชายถัง ข้าไม่สนใจว่าเสบียงเหล่านี้มาจากที่ใด ข้าสนใจเพียงอย่างเดียว..."นายท่านเวินหยุดไปครู่หนึ่งพลอยทำให้สี่พี่น้องสกุลหวังลุ้นจนเหงื่อซึม"...""ครั้งหน้า... ยังหามาได้อีกหรือไม่"ถังต้าเหล่ยยิ้มบาง ๆ ก่อนจะตอบกลับ"หากราคายุติธรรม ก็น่าจะหามาได้ขอรับ"นายท่านเวินหัวเราะลั่น"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ดี! เช่นนั้นหอหย่งซานจะรับไว้ทั้งหมด! ไม่ว่าเจ้านำมาเท่าใด ข้ารับทั้งหมด หากเงินสดไม่พอ ข้าจะใช้โฉนดที่ดิน ใช้ร้านค้า หรือใช้ทรัพย์สินอื่นแลกเปลี่ยนก็ยังได้""..."เขาก้าวเข้ามาใกล้ถังต้าเหล่ยอีกเล็กน้อย แล้วลดเสียงลง"ขอให้วางใจ ปากของเวินผู้นี้ปิดแน่นยิ่งกว่าฝาโอ่งเก็บสุรา เรื่องวันนี้จะไม่มีวันหลุดออกจากหอหย่งซานแม้แต่คำเดียว""ขอบคุณนายท่านเวินขอรับ นี่เป

"รับไปเถอะ... การเงินในเรือนตอนนี้ก็แยกเป็นครอบครัวของใครของมันแล้ว เงินที่เหลือเจ้าก็เก็บไว้เถอะเจ้าสี่ เจ้าเองก็มีเมียมีลูกที่ต้องดูแล อาหารการกินตอนนี้เจ้าก็เป็นคนหามา พวกเราไม่มีอะไรต้องจับจ่ายใช้สอยหรอก"พี่ชายทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย ต้าเหล่ยมองดูพี่ ๆ แล้วก็นึกถึงวันวาน... วันที่เขาเคยโง่งมหลงผิด ผลาญเงินทองจนครอบครัวแทบล่มจม แต่พี่ชายและพ่อแม่กลับต้องออกไปรับจ้างหาเงินมาประเคนให้เขา ช่างน่าละอายนัก!"จากนี้ไปทุกครั้งที่ข้าหาเงินได้ ข้าจะแบ่งส่วนหนึ่งให้ทุกคนถือเป็นค่าแรง""เอาแบบนั้น ในเมื่อพี่น้องต่างก็มีครอบครัว ทำอะไรต้องนึกถึงจิตใจลูกเมียด้วย คิดคำนวณให้ชัดเจนเป็นเรื่องดี ต่อไปใครจะมายุแยงก็ทำอะไรพวกเจ้าไม่ได้"หลังจากแยกย้าย ต้าเหล่ยก็เดินไปหาหมิงจูที่หลังเรือน เมื่อไปถึงก็พบว่างานแปลงผักเสร็จพอดี เขาจึงพานางกับโต้วโต้วกลับเข้าห้องนอน ต้าเหล่ยหยิบเงินที่เหลืออีก 265 ตำลึงส่งให้ภรรยา หมิงจูเห็นเงินก้อนโตก็ตกใจจนเผลอถกมือกลับ "ท่านพี่! เงินมากมายเพียงนี้ข้าจะดูแลได้อย่างไรกัน ท่านเก็บไว้เองเถอะเจ้าค่ะ""เจ้าเป็นเมียข้า ต้องเป็นคนดูแลกระเป๋าเงินถึงจะถูก เงินก้อนนี้หากเจ้าอยากแ