ถังต้าเหล่ยพ่อค้าข้ามภพ의 모든 챕터: 챕터 21 - 챕터 30

"รับไปเถอะ... การเงินในเรือนตอนนี้ก็แยกเป็นครอบครัวของใครของมันแล้ว เงินที่เหลือเจ้าก็เก็บไว้เถอะเจ้าสี่ เจ้าเองก็มีเมียมีลูกที่ต้องดูแล อาหารการกินตอนนี้เจ้าก็เป็นคนหามา พวกเราไม่มีอะไรต้องจับจ่ายใช้สอยหรอก"พี่ชายทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย ต้าเหล่ยมองดูพี่ ๆ แล้วก็นึกถึงวันวาน... วันที่เขาเคยโง่งมหลงผิด ผลาญเงินทองจนครอบครัวแทบล่มจม แต่พี่ชายและพ่อแม่กลับต้องออกไปรับจ้างหาเงินมาประเคนให้เขา ช่างน่าละอายนัก!"จากนี้ไปทุกครั้งที่ข้าหาเงินได้ ข้าจะแบ่งส่วนหนึ่งให้ทุกคนถือเป็นค่าแรง""เอาแบบนั้น ในเมื่อพี่น้องต่างก็มีครอบครัว ทำอะไรต้องนึกถึงจิตใจลูกเมียด้วย คิดคำนวณให้ชัดเจนเป็นเรื่องดี ต่อไปใครจะมายุแยงก็ทำอะไรพวกเจ้าไม่ได้"หลังจากแยกย้าย ต้าเหล่ยก็เดินไปหาหมิงจูที่หลังเรือน เมื่อไปถึงก็พบว่างานแปลงผักเสร็จพอดี เขาจึงพานางกับโต้วโต้วกลับเข้าห้องนอน ต้าเหล่ยหยิบเงินที่เหลืออีก 265 ตำลึงส่งให้ภรรยา หมิงจูเห็นเงินก้อนโตก็ตกใจจนเผลอถกมือกลับ "ท่านพี่! เงินมากมายเพียงนี้ข้าจะดูแลได้อย่างไรกัน ท่านเก็บไว้เองเถอะเจ้าค่ะ""เจ้าเป็นเมียข้า ต้องเป็นคนดูแลกระเป๋าเงินถึงจะถูก เงินก้อนนี้หากเจ้าอยากแ

แม่ค้ารีบตอบกลับทันที"ขายเป็นกิโลจ้ะ แต่ละตัวหนักประมาณ 2-3 กิโล ไก่บ้านตอนนี้กิโลละประมาณ 20 หยวน"ต้าเหล่ยพยักหน้า สายตาไล่มองไก่ที่วางเรียงรายอยู่อย่างสวยงาม"ผมเอา 10 ตัวครับ"ป้าหลี่ชะงักเล็กน้อย แต่ไม่ได้ถามอะไร"10 ตัวเลยเหรอพ่อหนุ่ม!""ครับ"แม่ค้าหัวเราะอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะเริ่มจับไก่ไปขึ้นเครื่องชั่งรวดเดียว แต่ละตัวขนาดไล่เลี่ยกัน"ไก่ 10 ตัว 450 หยวนจ้ะ"ป้าหลี่จึงเอ่ยเสริมขึ้น"ลองดูไส้กรอกพวกนี้สิ อร่อยนะ เด็ก ๆ ชอบกินกัน"ต้าเหล่ยมองตามไส้กรอกสีแดงมันวาวเรียงรายหลายขนาด ทั้งลูกชิ้นที่มีสลากและสีต่างกัน"เอาไส้กรอกสีแดงอันใหญ่ ลูกชิ้นหมู ลูกชิ้นเนื้อ ลูกชิ้นปลา อย่างละ 2 กิโลครับ""ได้จ้ะ ไส้กรอกกิโลละ 30 หยวน ลูกชิ้นพวกนี้กิโลละ 25 หยวน รวม 8 กิโล…คิดเป็น 210 หยวน""รวมทั้งหมด 660 หยวนจ้ะ"ต้าเหล่ยหยิบเงินออกมาจ่าย การซื้อในปริมาณมากพลอยทำให้เขาได้ของแถมมาด้วย"เอ้า แถมไส้กรอกใกล้หมดอายุให้อีกหน่อยนะ ล้าง ๆ ลวกน้ำร้อนหรือปิ้งก็กินได้""ขอบคุณครับ"เสร็จธุระจากร้านลูกชิ้น ต้าเหล่ยก็เดินไปสมทบกับป้าหลี่ที่อยู่ร้านหมูติดกัน"เสี่ยวเหล่ย มาอีกแล้ว!""ครับเถ้าแก่ วันนี้ผมเอ

ทางด้านทิศตะวันออกเป็นแปลงผักบุ้งจีนสีเขียวอ่อนขนานไปกับแปลงกวางตุ้งฮ่องเต้ใบหนา ทางเดินถัดมามีค้างไม้ไผ่ที่ถั่วฝักยาวและแตงกวากำลังเลื้อยพันจนดกอิ่มน้ำ ริมรั้วด้านหลังมีต้นมะเขือเทศที่ออกผลสีแดงสดใสประหนึ่งอัญมณีแขวนอยู่บนกิ่งไม้ แม้แต่ริมรั้วที่เป็นพื้นที่ว่าง ลุงหลี่ยังปลูกไม้เลื้อยอย่างตำลึงและฟักทอง ฟัก เอาไว้เก็บกินได้ตลอดปี"มานี่เสี่ยวเหล่ย ลุงจะพาไปดูโรงปุ๋ยของลุง" ลุงหลี่กวักมือเรียกพลางชี้ไปที่ท้ายสวนที่มีพื้นที่กว้างขวางเกือบ 2 ไร่ต้าเหล่ยเดินตามลุงหลี่ไปจนสุดขอบพื้นที่ แววตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นบ่อน้ำขนาดใหญ่ที่ขุดไว้อย่างดี เหนือผิวน้ำมีเล้าเป็ด เล้าไก่ ตั้งตระหง่านอยู่ เสียงเป็ดก้าบ ๆ และเสียงไก่ขันดังระงมดูมีชีวิตชีวา ข้าง ๆ กันนั้นยังมีเล้าหมูที่กั้นเป็นสัดส่วนอย่างสะอาดสะอ้าน"นี่เรียกว่าเกษตรผสมผสาน" ลุงหลี่อธิบายพลางหยิบกระสอบใบผักที่เก็บรวบรวมมาจากตลาดส่งให้ต้าเหล่ย "...""เอาใบผักพวกนี้ไปโปรยให้พวกมันสิ ขี้เป็ดขี้ไก่ที่ตกลงไปในน้ำก็เป็นอาหารปลา ส่วนขี้หมูเราก็เอามาทำปุ๋ยหมักใส่แปลงผัก วนเวียนกันไปแบบนี้ ไม่ต้องพึ่งพาสารเคมีเลยสักนิด"ต้าเหล่ยรับถุงใบผักม

"นาย... นายคิดว่าราคามันต่ำไปเหรอเสี่ยวเหล่ย? พี่รู้ว่าของมันล้ำค่า แต่ร้านพี่เป็นแค่ร้านเล็ก ๆ พี่เสนอได้เท่านี้จริง ๆ แต่ถ้ามันน้อยไป พี่จะลองคุยกับพี่สะใภ้ของนายดูว่าพอจะเพิ่มให้ได้อีกสักนิดไหม...""ไม่ใช่ครับพี่! ไม่ใช่! ราคาก็เอาตามที่พี่บอกเถอะครับ ผมแค่ไม่คิดว่ามันจะมีมูลค่ามากมายขนาดนี้"หลินเฟิงถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก "ได้ 230,000 หยวนนี้เป็นค่าของนะ ว่าแต่นายพกเงินสดติดตัวเยอะขนาดนี้มันอันตรายนะเสี่ยวเหล่ย นายมีอะไรป้องกันตัวบ้างไหม?"ต้าเหล่ยได้ยินแบบนั้นก็หูผึ่งทันที "พี่พอจะมีอะไรแนะนำไหมครับ? ผมอยากหาอะไรให้ภรรยาไว้ป้องกันตัวด้วยเหมือนกัน""เอาพวกนี้ไปดีกว่า" หลินเฟิงหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาเปิดคลิปวิดีโอให้ต้าเหล่ยดู"นี่คืออะไรครับพี่ใหญ่" "นี่คือกระบองช็อตไฟฟ้า แค่กดปุ่มตรงนี้ไฟก็ช็อตจนศัตรูหมดสติได้ ส่วนนี่สเปรย์พริกไทย ฉีดใส่ตาให้แสบจนมองไม่เห็น แล้วก็มีมีดพับขนาดพกพา"ต้าเหล่ยดูคลิปสาธิตการต่อสู้ด้วยตาที่เบิกกว้าง เขาเริ่มลองทำไม้ทำมือตามในคลิปอย่างตั้งใจจนหลินเฟิงนึกเอ็นดู เขาพอจะได้ยินเรื่องราวแปลก ๆ ของเด็กหนุ่มคนนี้จากปากแม่มาบ้าง แม้จะไม่อยากเชื่อว่าเรื

ต้าเหล่ยหิ้วของพะรุงพะรังไปทางโกดังอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกลับมาด้วยมือเปล่า ลุงหลี่จึงพาเขาเดินไปที่รถยนต์เตรียมจะไปร้านเกษตร พอเห็นต้าเหล่ยยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่หน้าประตูรถ ลงหลี่จึงสอนวิธีเปิดประตู พอเข้าไปนั่งในรถ แอร์เย็นฉ่ำก็พุ่งออกมาจากช่องลมจนต้าเหล่ยสะดุ้งสุดตัว"ลุงครับ! นี่คือลมอะไร ทำไมเย็นราวกกับน้ำแข็งในถ้ำฤดูหนาวแบบนี้?" ต้าเหล่ยถามอย่างตกใจลุงหลี่ได้ยินก็ขำจนตาหยี "เขาเรียกว่า แอร์ หรือเครื่องปรับอากาศน่ะเสี่ยวเหล่ย ในบ้านก็มีนะ มันช่วยให้เราไม่ร้อน เวลาออกมาข้างนอกตอนบ่ายโมงแบบนี้ถ้าใช้สามล้อเครื่องตากแดดนาน ๆ ไม่ใช่เรื่องดี"ต้าเหล่ยซักถามลุงหลี่ตลอดทางด้วยความสงสัย ซึ่งลุงหลี่ก็ตอบด้วยความเต็มใจโดยไม่มีทีท่ารำคาญใจแม้แต่น้อยเมื่อรถจอดสนิทที่ร้าน "ซ่งนงเยี่ย" (ร้านเกษตรซ่ง) ต้าเหล่ยเดินตามลุงหลี่เข้าไปในร้านที่ดูเหมือนคลังสมบัติเกษตรกรรม ภายในกว้างขวางและอัดแน่นไปด้วยอุปกรณ์ที่เขาไม่เคยเห็น ทั้งมีดพร้าเหล็กกล้าด้ามยาว จอบเหล็กน้ำหนักเบา คราดห้าซี่ที่ดูทนทาน ปุ๋ยเคมีและอินทรีย์กองพะเนิน เมล็ดพันธุ์หลากสีในซองพลาสติก และเครื่องจักรที่ส่งเสียงคำรามเบา ๆ ในมุมร้าน"เหล่าซ่ง!