جميع فصول : الفصل -الفصل 60

ผู้เฒ่าเสิ่นทักทายพลางลอบสังเกต แววตาที่เคยแข็งกร้าวของเด็กหนุ่มบัดนี้ดูสุขุมนุ่มลึก ข่าวที่เขาจัดการนักเลงซุนรุ่ยผิง ทั้งยังเอาใบผักมาแจกชาวบ้านทำให้ความน่าเชื่อถือของเขาสูงขึ้น"ข้าไปทำงานให้เศรษฐีหยูในเมืองมาขอรับ งานไม่เป็นเวลา บางครั้งก็อยู่เรือน บางครั้งก็ออกไปทำงานจึงไม่ค่อยมีใครเห็นขอรับ" ต้าเหล่ยตอบเลี่ยง ๆ ไม่ให้ผู้ใดสงสัย"ดีแล้ว... มีโอกาสก็ทำให้ดี สงสารโต้วโต้วกับหมิงจูเถอะ แล้วก็ขอบใจเจ้ามากสำหรับใบผักพวกนั้น มันต่อชีวิตชาวบ้านได้หลายวันเลย""ยินดีขอรับท่านลุง ไหน ๆ ก็มาแล้ว เชิญไปนั่งที่เรือนก่อนเถอะ""เอาสิ!"ทันทีที่เห็นผู้เฒ่าเสิ่นเดินเข้าลานเรือน พ่อถังก็รีบวางมือแล้วเดินมาต้อนรับ "ท่านผู้เฒ่า เหตุใดวันนี้ถึงมาเยือนถึงเรือนเลยหรือขอรับ มีอะไรให้คนมาเรียกข้าไปหาก็ได้" พ่อถังกล่าวพลางเทน้ำใส่ถ้วยให้แขก"หลายวันไม่เห็นพวกเจ้าไปตักน้ำใบบ่อส่วนกลางของหมู่บ้าน ก็เลยมาดูว่าน้ำในบ่อที่เรือนของพวกเจ้าก็ผุดขึ้นมาเหมือนบ่ออื่น ๆ ใช่หรือไม่?""ผุดขอรับ ผุดพร้อมกับบ่อน้ำกลางหมู่บ้านเลยขอรับ หลายวันนี้พวกเราเลยเริ่มปลูกผักบ้างแล้ว เมล็ดพันธุ์เจ้าสี่หามาให้ เห็นว่าเป็นพันธุ์ที่ทน

ต้าเหล่ยอุ้มลูกสาวขึ้นแล้วจับมือน้อยนำพาให้จับด้ามทัพพีไม้ไผ่ ค่อย ๆ บรรจงตักลูกชิ้นใส่ลงในชามทีละใบ ช่วงแรกหนูน้อยก็ส่งเสียงเจื้อยแจ้วตื่นเต้น จมูกเล็กฟุดฟิดไม่หยุดทว่าอยู่ดี ๆ ต้าเหล่ยก็สัมผัสได้ถึงหยดน้ำสีใส ๆ ที่หยดลงบนแขนของเขา เขาชะงักแล้วก้มมองหน้าลูกสาว ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเสียงดัง "ฮ่า ฮ่า ฮ่า! เจ้าแมวจอมตะกละ น้ำลายไหลหมดแล้ว อยากกินเหตุใดไม่บอกพ่อ"เขารีบใช้มือหนาเช็ดมุมปากให้บุตรสาวด้วยความเอ็นดู โต้วโต้วที่เพิ่งรู้ตัวว่าทำขายหน้า ใบหน้าของนางก็แดงก่ำด้วยความอาย นางม้วนตัวซุกเข้าหาอกบิดาทันที "งืออออ... ท่านพ่ออย่าพูด!"สองพ่อลูกหัวเราะต่อกระซิกกันอย่างมีความสุข โดยไม่รู้เลยว่าที่ประตูห้องครัวมีสายตานับสิบคู่กำลังแอบมองอยู่ แม่ถัง หมิงจู และบรรดาสะใภ้ที่เพิ่งกลับจากแปลงนาต่างยืนนิ่งอึ้ง หมิงจูเห็นภาพลูกสาวยิ้มหัวร่าเริงเช่นนั้น ขอบตาของนางก็ร้อนผ่าวขึ้นมาทันที หยดน้ำตาแห่งความตื้นตันไหลอาบแก้มโดยไม่รู้ตัว แม่ถังลูบหลังสะใภ้เบา ๆ ก่อนจะพากันเดินเลี่ยงออกไปที่ลานเรือนเงียบ ๆ ปล่อยให้สองพ่อลูกใช้เวลาด้วยกันต่อครู่ต่อมา ชามลูกชิ้น 14 ใบที่ราดด้วยน้ำจิ้มรสเปรี้ยวหวานเค็ม

เขานำจักรยานพ่วงข้างออกมาจอดคู่กับรถเข็น ทำความสะอาดจัดโกดังนิดหน่อยให้มีร่องรอยของคนอาศัยอยู่ ก่อนจะเดินไปที่หน้าร้านป้าหลี่ในเวลา 06.00 น. ตรงเป๊ะ ขณะเดียวกัน บรรยากาศยามเช้าที่หน้าร้านของป้าหลี่วันนี้ดูจะวุ่นวายกว่าปกติ แสงแดดรำไรทอดลงมาอาบไล้สิ่งของ 4 ชิ้นที่วางเด่นหราอยู่หน้าร้าน ลุงหลี่กับป้าหลี่ที่ตั้งใจจะมาเปิดร้านตามปกติถึงกับยืนตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป ทั้งคู่มองชั้นวางของ 2 หลังกับเก้าอี้เอนหลังอีก 2 ตัวสลับกันไปมาด้วยแววตาที่สั่นระริก"เหล่าหลี่... นี่มัน... กลิ่นแบบนี้มัน..." ป้าหลี่พึมพำ มือสั่นจนเกือบจะทำกุญแจร้านหล่น"ไม้กฤษณา! ไม่ผิดแน่ กลิ่นหอมเย็นแบบนี้ ลายด่างสีเข้มจัดแบบนี้มันของล้ำค่าชัด ๆ!" ลุงหลี่ที่พอจะมีความรู้เรื่องไม้บ้างถึงกับหน้าถอดสี เขาไม่เป็นอันเปิดร้าน รีบสั่งให้ป้าหลี่โทรปลุกลูกชายให้บึ่งรถมาที่นี่เดี๋ยวนี้ ส่วนตัวเองก็นั่งเฝ้าของ เดินวนเวียนลูบไล้เนื้อไม้ราวกะกลัวว่ามันจะหายวับไปกับตาเมื่อหลินเฟิงมาถึง เขาก็ตกอยู่ในอาการไม่ต่างจากพ่อแม่เท่าไหร่นัก ชายหนุ่มทรุดตัวลงคุกเข่าลูบไล้เก้าอี้ไม้ตัวนั้นราวกับกำลังสัมผัสของล้ำค่าระดับพิพิธภัณฑ์ จังหวะเดียวก

คำพูดไร้เดียงสาของเด็กหญิงทำเอาทุกคนในร้านระเบิดหัวเราะออกมา ต้าเหล่ยได้แต่เกาหัวแก้เขิน ส่วนหลินเฟิงก็ตบไหล่น้องชายเบา ๆ ก่อนจะถามขึ้น "เสี่ยวเหล่ย ลูกสาวนายโตแค่ไหนแล้วนะ?""อายุน้อยกว่าซูซูประมาณ 1 ปีครับ" ต้าเหล่ยตอบ"งั้นสบายเลย วันนี้ถามซูซูได้เลยว่าเด็กผู้หญิงเขาชอบอะไรกัน"ทั้งสามมุ่งหน้าสู่ห้างสรรพสินค้าใจกลางเมืองซูโจว ต้าเหล่ยสูดหายใจเข้าลึกด้วยความมั่นใจ เขามาที่นี่เป็นครั้งที่สองแล้ว เริ่มรู้แล้วว่าอะไรอยู่ตรงไหน ต้องทำตัวยังไง ซูซูเดินนำหน้าเข้าร้านเสื้อผ้าเด็ก ลวดลายการ์ตูนสดใสและกระโปรงสั้นแบบที่ซูซูชอบนั้น ต้าเหล่ยรู้ดีว่าเอาไปให้โต้วโต้วใส่ที่หมู่บ้านเถาหยวนไม่ได้แน่ มันจะดูประหลาดเกินไปทว่าสายตาเขาก็เหลือบไปเห็นชุดนอน เป็นชุดเสื้อกางเกงขายาวเนื้อผ้านิ่มละเอียด มีสีขาว ชมพู ฟ้า และเหลืองอ่อนระเรื่อ เขาจึงเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ "เนื้อผ้านี่มัน... นุ่มยิ่งกว่าผ้าไหมที่ร้านค้าในเมืองนั้นเสียอีก" เขาพึมพำขณะลองสัมผัส"สนใจชุดนอนเซตครอบครัวไหมคะคุณลูกค้า หรือจะแยกแต่ของเด็กก็ได้เช่นกันค่ะ รุ่นนี้เป็นผ้าคอตตอนใยไผ่ 100% ครับ นุ่มลื่น ระบายอากาศดีมาก ใส่พร้อมกันน่ารักมากเลย

ต้าเหล่ยใจหายวาบรีบก้าวเท้าเข้าไปที่ใต้หน้าต่างอย่างไว เขาชูแขนขึ้นรับร่างเล็กของลูกสาวที่โถมลงมาอย่างมั่นคง หนูน้อยหัวเราะคิกคักพลางซุกหน้าลงกับไหล่หนาของบิดา "ฮะ ฮะ ฮะ ท่านพ่อรับโต้วโต้วได้ด้วย"กลิ่นเหงื่อจาง ๆ และกลิ่นดินจากตัวของต้าเหล่ยไม่ได้ทำให้นางรังเกียจเลยแม้แต่นิดเดียว กลับกันมันคือกลิ่นของความปลอดภัยที่หนูน้อยโหยหามาตลอด"เจ้าเด็กจอมซน... พ่อเกือบหัวใจวายตาย" ต้าเหล่ยหอมแก้มลูกสาวฟอดใหญ่ท่ามกลางสายตาเอ็นดูของปู่กับลุง ๆ"โต้วโต้วรู้ว่าท่านพ่อต้องรับได้... ท่านพ่อของโต้วโต้วเก่งที่สุดเลย!" หนูน้อยกระซิบข้างหูพลางกอดคอผู้เป็นพ่อแน่นขึ้น รอยยิ้มที่ใสเหมือนน้ำค้างยามเช้าของนาง ทำเอาความเหนื่อยล้าของทุกคนหายเป็นปลิดทิ้งต้นยามเหม่าที่อากาศกำลังเย็นสบาย ภายในโถงเรือนสกุลถังกลับอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของน้ำเต้าหู้กับซาลาเปานึ่งใหม่ ๆ อาหารเช้าวันนี้ดูแปลกตาและโอ่อ่ายิ่งกว่าเหลาอาหารในตัวเมืองเสียอีก ทุกคนในบ้านต่างก็ได้ชุดนอนเนื้อหนุ่มที่ต้าเหล่ยเตรียมไว้ให้คนละ 3 ชุด บรรดาสะใภ้ต่างลูบไล้เนื้อผ้าด้วยความดีใจ"น้องสี่ ขอบใจเจ้ามากนะที่นึกถึงพวกเรา ผ้าผืนนี้ช่างนุ่มลื่นมือเหลือเกิน