All Chapters of ถังต้าเหล่ยพ่อค้าข้ามภพ: Chapter 81 - Chapter 90

"ข้อแรกเลยคือต้องลวกก่อน การลวกในน้ำเดือดจัดจะช่วยลดความขมและทำให้หนามเล็ก ๆ ที่ยอดผักนิ่มจนหายไป กินแล้วไม่ระคายคอ"นางหยิบขวดน้ำมันสีทองอำพันขึ้นมา"จำไว้นะ เวลาผัดต้องใช้ไฟแรง ให้ผักปะทะความร้อนเร็ว ๆ ผักจะไม่เหนียวและยังคงความกรอบไว้ได้ ที่สำคัญ... ป้าจะหยอดน้ำมันงาลงไปนิดหนึ่ง กลิ่นมันจะช่วยยกระดับอาหารจานนี้ขึ้นมาทันที ยิ่งถ้าเราจับคู่ผักหนามกินกับของที่มีความมันอย่างหมูสับติดมัน รสชาติจะทวีความดีงามขึ้นไปอีกมาก!"ต้าเหล่ยตั้งใจฟังและจดจำทุกรายละเอียด เขาหยิบจับขวดเครื่องปรุงตามที่ป้าหลี่บอก ฝึกกะปริมาณด้วยสายตาตามสัดส่วนของวัตถุดิบ ไม่นานนักกลิ่นหอมฟุ้งของผักหนามผัดน้ำมันหอยและเมนูอื่น ๆ ก็ลอยอบอวลไปทั่วครัว"กลิ่นหอมจังเลยครับแม่! ผมหิ้วท้องมาเพื่อกินของอร่อยฝีมือแม่โดยเฉพาะเลยนะครับเนี่ย"เสียงหนึ่งดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของหลินเฟิงที่เดินเข้ามาในครัวพร้อมรอยยิ้ม"เสร็จพอดีเลยเจ้าลูกชาย ว่าแต่ซูซูกับหร๋านอี๋ไม่มาด้วยเหรอ?" ป้าหลี่ถามถึงหลานสาวกับลูกสะใภ้"ไม่มาครับแม่ ซูซูกับหร๋านอี๋เฝ้าร้าน ผมไปเอาของให้เสี่ยวเหล่ยเสร็จก็เลยบึ่งมาที่นี่เลย ไงเสี่ยวเหล่ย สบายดีนะ?" หลินเฟิ

เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย ต้าเหล่ยจึงรีบเดินไปหาลุงหลี่ที่ร้านของชำ"เสี่ยวเหล่ย เมื่อกี้อาจวงโทรมาบอกว่าวันนี้จะทยอยขนมันกับเถามันมาส่งที่โกดังนะ" ลุงหลี่ที่กำลังเติมของขึ้นชั้นวางเงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าที่คุ้นเคย"ได้ครับลุง ผมไม่ได้ลงกลอนประตูไว้ ให้พวกเขาขนเข้าไปวางได้เลยครับ" ต้าเหล่ยตอบพลางปาดเหงื่อ"ถ้าอย่างนั้นเราก็ออกเดินทางกันเถอะ เดี๋ยวลุงจะพาแวะไปดูผานไถที่ร้านตีเหล็กด้วย""ครับ"ลุงหลี่เปิดแอร์ในรถยนต์ให้เย็นฉ่ำก่อนจะเคลื่อนตัวออกจากตัวเมือง มุ่งหน้าสู่ตลาดค้าสัตว์ที่ตั้งอยู่ห่างออกไปประมาณ 20 กิโลเมตร ยิ่งรถแล่นห่างจากชุมชน บรรยากาศสองข้างทางก็เริ่มเปลี่ยนเป็นทุ่งกว้าง กลิ่นอายของธรรมชาติเริ่มถูกแทนที่ด้วยกลิ่นมูลสัตว์ที่โชยมาตามลมเป็นระยะ ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมตลาดแบบนี้ถึงต้องอยู่ไกลจากเขตที่พักอาศัยไม่นานนัก รถก็เลี้ยวเข้าสู่พื้นที่เขตปศุสัตว์ขนาดใหญ่ที่มีหลังคาสังกะสีสูงลิ่ว ตลาดแห่งนี้กว้างขวางและมีการจัดการที่เป็นระเบียบอย่างน่าทึ่ง"ที่นี่แยกโซนชัดเจน ฝั่งโน้นเป็นพวกสัตว์ปีก ส่วนฝั่งซ้ายมือจะเป็นพวกสัตว์ใหญ่" ลุงหลี่อธิบายขณะที่ขับรถไปที่ลานจอดรถลงรถได้ทั้

เขาจงใจเรียกด้วยน้ำเสียงที่ไม่ดังจนเกินไปเพื่อไม่ให้คนบ้านอื่นตื่นตกใจ แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้คนในเรือนตื่นตัว เพียงครู่เดียว ประตูเรือนก็ถูกเปิดออก พ่อถังในชุดนอนเนื้อดีรีบก้าวออกมาเป็นคนแรก ตามมาด้วยต้าซาน ต้าเหอ และต้าเจียง ที่อยู่ในสภาพพร้อมลุยงาน"เจ้าสี่! นั่นมัน..." ต้าเจียงอุทานออกมาเสียงหลง แววตาของเขาเบิกกว้างเมื่อเห็นวัวหนุ่มร่างกำยำ 2 ตัวยืนอยู่กลางลานบ้าน"วัวหรือนั่น! แล้วในชะลอมนั่นมันคืออะไรกัน ตัวมันแน่นปั๋ง ขนสวยเป็นเงาเชียวเจ้าสี่!"ต้าซานรีบวิ่งเข้ามาดูใกล้ ๆ ด้วยความตื่นเต้นจัด เขาเอามือลูบแผ่นหลังวัวอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา "นี่เจ้าเอาสัตว์พวกนี้มาจากภพนู้นจริง ๆ หรือเจ้าสี่ มัน... มันดูดีกว่าวัวที่ตลาดในเมืองเสียอีกนะ"พ่อถังเดินเข้ามาสมทบพลางมองลูกชายคนเล็กด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม "ขอรับท่านพ่อ ข้าคัดตัวที่แข็งแรงที่สุดมาให้พวกเราใช้ลากเกวียน ใช้ไถนา ส่วนในชะลอมนั้นเป็นเป็ดกับไก่ มีทั้งรุ่นที่พร้อมออกไข่และพวกลูกเจี๊ยบตัวเล็ก ๆ ข้าฝากพวกท่านจัดการด้วยนะขอรับ ข้าต้องรีบกลับไปจัดการธุระทางโน้นต่อให้เสร็จ" ต้าเหล่ยพยักหน้าพลางยิ้มบาง ๆ"เจ้าไม่ต้องห่วงทางนี้

บรรดาสะใภ้แยกย้ายกันไปปลุกลูกชายของตนอย่างเงียบเชียบ ส่วนต้าเหล่ยก็เดินกลับเข้าห้องไปปลุกหมิงจูกับโต้วโต้ว หนูน้อยขยี้ตางัวเงียขณะถูกบิดาอุ้มขึ้นพาดบ่า"ท่านพ่อ... ทำไมตื่นแต่เช้าจังเลยเจ้าคะ" เสียงใสถามด้วยความสงสัยต้าเหล่ยกระชับอ้อมกอดลูกสาวพลางลูบหลังเบา ๆ "วันนี้ที่เรือนมีเรื่องสำคัญต้องจัดการลูก แต่ที่สำคัญกว่าคือ พ่อซื้อวัวตัวใหญ่มาให้เจ้าถึง 2 ตัวแน่ะ มีลูกเป็ดลูกไก่ด้วยนะ แต่ถ้าเราเอาไว้ที่นี่ คนไม่ดีจะมาแย่งของโต้วโต้วไป พ่อเลยต้องให้โต้วโต้วกับพี่ ๆ พาสัตว์เลี้ยงของเราออกไปซ่อนก่อน พอเสร็จธุระแล้วเราค่อยไล่ต้อนวัวกลับบ้านกันนะลูก"พอได้ยินคำว่าวัวตัวใหญ่กับลูกเป็ดลูกไก่ ดวงตาของหนูน้อยก็สว่างวาบขึ้นมาทันที ความงัวเงียหายไปเป็นปลิดทิ้งเหลือเพียงความตื่นเต้น "ไปเจ้าค่ะ! โต้วโต้วจะช่วยพี่จื่อห่าวเฝ้าวัวเอง ใครจะมาแย่งไม่ได้นะ!"ต้าเหล่ยยิ้มเอ็นดู ก่อนจะหยิบเอาเซาปิ่งเนื้อร้อน ๆ ปาท่องโก๋ ในมิติออกมาให้ทุกคนกินรองท้อง กลิ่นหอมของแป้งทอดทำให้บรรยากาศที่ตึงเครียดผ่อนคลายลงบ้างไม่นานนัก ขบวนการย้ายสัตว์สำราญก็เริ่มขึ้น สะใภ้สามเดินนำหน้าตามด้วยหลาน ๆ หมิงจูอุ้มโต้วโต้วไว้แนบอก

หลังจากขบวนคนบ้านจางลับตาไป แสงตะวันเริ่มสาดส่องลงกลางลานเรือนสกุลถัง ต้าเหล่ยไม่รอช้า เขาสะบัดมือเบา ๆ ผานไถเหล็กกล้า 5 อันก็ปรากฏขึ้นกลางเรือน ความเงางามของเนื้อเหล็กที่ผ่านการตีอย่างประณีตทำให้พ่อถังและพี่ชายทั้งสองถึงกับตาค้าง"นี่หรือเจ้าสี่... สิ่งที่เจ้าเรียกว่าผานไถ มันดูแข็งแกร่งกว่าจอบที่พวกเราใช้เสียอีก" ต้าซานลูบคลำใบเหล็กที่คมปลาบด้วยความทึ่ง "ขอรับพี่ใหญ่ ด้วยสิ่งนี้... ต่อไปพวกเราไม่ต้องใช้แรงคนขุดดินอีก พวกเราช่วยกันยกไปที่แปลงนา 2 อันก่อนเถอะ ส่วนเถามันในตะกร้าพวกนี้ข้าเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว" ต้าซานกับต้าเหอช่วยกันแบกผานไถไว้บนบ่า ส่วนพ่อถัง แม่ถังกับสะใภ้ทั้งสองต่างก็สะพายตะกร้าสานที่บรรจุเถามันเขียวชอุ่มไว้บนหลัง ขบวนเล็ก ๆ ของสกุลถังมุ่งหน้าสู่แปลงนาอย่างเงียบเชียบ ตลอดทางไร้ซึ่งผู้คน เพราะชาวบ้านที่เหลืออยู่ต่างก็กระจัดกระจายไปแปลงนาของตน บ้างก็ขึ้นเขาไปหาของป่า บ้างก็หมดอาลัยตายอยากอยู่แต่ในเรือน ทุ่งนาแต่ละบ้านอยู่ห่างกันจนแทบมองไม่เห็นกันในระยะสายตาเมื่อถึงแปลงนา บรรยากาศก็น่ารักสดใสขึ้นทันทีที่ได้ยินเสียงหัวเราะใส ๆ ของโต้วโต้ว หนูน้อยกำลังนั่งยอง ๆ อยู่