Semua Bab ถังต้าเหล่ยพ่อค้าข้ามภพ: Bab 71 - Bab 80

ต้าเหล่ยฟังแล้วนิ่งอึ้งไป คำพูดของลุงหลี่เหมือนค้อนที่ทุบลงกลางใจ ข้อมูลเหล่านี้ช่างตรงกับสิ่งที่หมู่บ้านเถาหยวนกำลังเผชิญและต้องการอยู่พอดี ชายหนุ่มเม้มปากแน่นก่อนจะเอ่ยขึ้น..."ที่ลุงทุ่มเทสอนเด็ก ๆ พวกนี้... ไม่ใช่แค่สอนให้พวกเขาปลูกผักเป็น แต่ลุงกำลังสอนวิธีให้พวกเขาเอาชนะโชคชะตาและเลี้ยงชีวิตตนเองได้อย่างยั่งยืนสินะครับ"อาจารย์จวงที่เดินฟังอยู่ข้าง ๆ ยิ้มรับพลางพยักหน้าเห็นด้วย ก่อนจะเดินนำลึกเข้ามาจนถึงโซนพืชไร่ทดลองที่เขียวชอุ่ม "นี่ครับพี่หลี่ แปลงผลิตมันที่เราคุยกันในสาย มีมันเทศ มันหวาน แล้วก็มันฝรั่ง อย่างละ 3 ไร่พอดี""ผลผลิตแปลงนี้เป็นยังไงบ้างอาจวง?" ลุงหลี่เอ่ยถามเพื่อความมั่นใจ"มันเทศกับมันหวานให้ผลผลิตเฉลี่ยถึง 3,000 กิโลกรัมต่อไร่ครับพี่ ส่วนมันฝรั่งเนื้อแน่นนี่ได้ราว 2,500 กิโลกรัม ยอดรวมทั้งหมด 3 อย่างบนพื้นที่ 9 ไร่นี้ เราสามารถขุดส่งให้พี่ได้ถึง 25,500 กิโลกรัมเลยครับ" อาจารย์จวงอธิบายแจกแจงตัวเลขอย่างคล่องแคล่ว "ดี ๆ""ถ้าราคาตลาดเฉลี่ยตอนนี้อยู่ที่กิโลกรัมละ 4 หยวน ยอดรวมของมันทั้งหมดในแปลงนี้ก็น่าจะแตะแสนหยวนได้สบาย ๆ ครับ"ต้าเหล่ยตาลุกวาวเมื่อเห็นความอุ

ต้าเหล่ยพยักหน้า ก่อนจะเหลือบไปเห็นชั้นวางของใช้ในร้านป้าหลี่ เขาเดินเข้าไปหาป้าหลี่ที่กำลังนั่งเช็กของอยู่ "ป้าครับ ของใช้ในชั้นพวกนี้ อันไหนที่ผู้หญิงเขาชอบใช้กันเหรอครับ?"ป้าหลี่เงยหน้าขึ้นมามองแล้วยิ้มกริ่ม แววตาล้อเลียน "จะซื้อไปภรรยาสินะ มา ๆ ป้าจะแนะนำให้ ของพวกนี้ผู้หญิงขาดไม่ได้เลยนะ"ป้าหลี่เริ่มหยิบของใส่ตะกร้าพลางอธิบาย "นี่ยาสระผมกับครีมนวดผมกลิ่นหอมเหมือนดอกไม้ ใช้แล้วผมหอมฟุ้งนุ่มสลวย สบู่หอมทำให้ผิวสะอาดเรียบเนียน ยาสีฟันกับแปรงสีฟันขนนุ่มนี่ก็สำคัญ แล้วก็มีครีมทาผิว ลิปบาล์มทาปาก ช่วยให้ริมฝีปากชุ่มชื่น..."จนกระทั่งป้าหลี่หยิบห่อพลาสติกทรงสี่เหลี่ยมสีสันสดใสขึ้นมา "แล้วก็นี่... ผ้าอนามัย สิ่งนี้สำคัญที่สุดสำหรับผู้หญิงทุกเดือน"ต้าเหล่ยยืนงงกะพริบตาปริบ ๆ "มันคือ... อะไรเหรอครับป้า?"ป้าหลี่หัวเราะคิกคักแล้วขยับเข้ามากระซิบอธิบายอย่างละเอียดถึงวิธีใช้และความสะดวกสบายที่ต่างจากผ้าแถบแบบเดิม ๆ "มีทั้งแบบกลางวันยาวพอดี ๆ กับแบบกลางคืนที่ซึมซับได้เยอะ นอนท่าไหนก็ไม่เลอะเทอะ เชื่อป้าเถอะ ซื้อไปฝากภรรยา เธอจะรักหลานขึ้นอีกเป็นกอง"ต้าเหล่ยหน้าแดงวาบแต่ก็พยักหน้ารับ

"20 ตำลึง... ข้าให้ได้ขอรับ"ขณะที่พ่อถังกำลังถูกรุมทึ้ง เสียงของต้าเหล่ยก็ดังขึ้นจากด้านหลัง ก่อนที่บรรดาพี่ชายพี่สะใภ้จะหลีกทางให้เขาเดินออกมาด้านหน้า คำพูดของต้าเหล่ยทำให้บรรยากาศเงียบกริบลงทันที คนสกุลจางตาลุกวาวด้วยความโลภ มุมปากเผยยิ้มร้ายที่คิดว่าตนเองชนะแน่แล้ว"เจ้าพูดจริงรึ!" แม่เฒ่าจางถามย้ำ"จริงขอรับ แต่หลังจากนี้บุญคุณระหว่างสองฝ่าย ถือว่าชำระกันหมดสิ้น นับแต่นี้ไปจะไม่มีการส่งเงิน ไม่มีการไปมาหาสู่ หากพวกท่านยอมรับ ก็รับเงินนี้ไป แต่หากยังคิดจะมารังควานอีก... ข้าก็จะไม่เกรงใจอีกต่อไป""..." ใบหน้าของแม่เฒ่าจางยับย่นอย่างแค้นใจ สำหรับการตัดขาดแลกกับเงิน 20 ตำลึง อย่างไรนางก็ยังมองว่ามันน้อยไป"20 ตำลึงตัดขาดไม่ได้! เงินแค่นี้เป็นค่าเลี้ยงดูท่านปู่ท่านย่าได้แค่ 4 ปีเท่านั้น หรือท่านลุงใหญ่คิดสาปแช่งให้ท่านทั้งสองอายุสั้น?"จางเฉิงเห็นท่าทางยอมง่าย ๆ ก็คิดว่าบ้านถังคงมีเงินมหาศาล เขาจึงเริ่มสุมไฟให้พ่อถังร้อนรน จุดอ่อนของพ่อถังพวกเขารู้ดีที่สุด รู้ว่าต้องพูดยังไงถึงจะได้เงินของลุงใหญ่คนนี้"ไม่ใช่เช่นนั้นนะอาเฉิง!" พ่อถังรีบปฏิเสธ ยิ่งพ่อถังแสดงสีหน้าอ่อนแอเช่นนั้นอีกฝ่ายก

บรรยากาศช่วงหัวค่ำเริ่มปกคลุมไปทั่วทั้งหมู่บ้าน แสงสลัวที่หลงเหลืออยู่ตรงเส้นขอบฟ้าค่อย ๆ เลือนหายกลายเป็นความมืดมิด ท่ามกลางความเงียบนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ของคนสองคนก็ดังแว่วมาจากหน้าเรือนต้าเหอกับต้าเจียงเดินกลับมาด้วยสภาพเหงื่อโทรมกาย บนหลังของแต่ละคนมีตะกร้าสานใบใหญ่ที่อัดแน่นไปด้วยผักหนามสดใหม่จนพูนตะกร้า ยอดของมันยังดูอวบอิ่มน่ากินทันทีที่เข้าเขตเรือน พวกเขาเห็นต้าเหล่ยกำลังก้มหน้าก้มตาเก็บกองไม้ เศษไม้ ที่เหลือจากการทำเก้าอี้กับคอกยืนเมื่อช่วงบ่าย"เจ้าสี่! มา ๆ พวกพี่ช่วยเอง"ต้าเหอรีบวางตะกร้าลงแล้วถลันเข้าไปช่วยน้องชายยกท่อนไม้หนัก ๆ ไปวางเรียงใต้เพิงอย่างเป็นระเบียบ ส่วนต้าเจียงก็รีบเข้ามาช่วยกวาดเศษไม้ที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น"ขอบคุณพี่รองขอรับ พวกท่านเพิ่งลงจากเขามาเหนื่อย ๆ ไปพักผ่อนก่อนเถอะขอรับ งานที่เหลือข้าจัดการเองได้" ต้าเหล่ยเอ่ยด้วยความเกรงใจ"เหนื่อยแค่นี้เล็กน้อยนักเจ้าสี่ ดูนี่สิ วันนี้พวกพี่โชคดีนัก ได้ผักหนามมาถึง 2 ตะกร้าใหญ่ ๆ เลยนะ ยอดอวบ ๆ ทั้งนั้น เจ้าอย่าลืมคัดส่วนที่สวยที่สุดไปฝากบ้านท่านลุงหลี่กับท่านป้าหลี่ผู้มีคุณของพวกเราด้วยล่ะ"ต้าเจียงปา

"ข้าโหยหาเสียงครางหวาน ๆ ของเจ้า รู้ไหมเวลาเจ้าบิดกายอยู่ใต้ร่างข้า มันทำให้อารมณ์ข้าปะทุจนแทบคลั่ง คิดดูสิเมียรัก หากข้ากระแทกกระทั้นความรักของข้า เข้าไปฝังลึกในตัวเจ้าครั้งแล้วครั้งเล่า ความรู้สึกนั้นมันจะทำให้เจ้ากับข้าสุขสมมากเพียงใด"เขาพูดช้า ๆ ก่อนจะโน้มตัวลงอีกครั้ง ครั้งนี้ไม่ใช่เพียงสัมผัส แต่เป็นการครอบครองในแบบที่มั่นคงที่สุด ใบหน้าของหมิงจูแดงระเรื่อด้วยความอายผสมความอยาก หลังจากได้ฟังถ้อยคำหยาบโลนที่เร่งเร้ากระตุ้นเข้ามาเพียงวูบเดียวที่แสงเทียนดับลง หมิงจูหันไปมองลูกสาวที่นอนหลับหันหน้าเข้ากำแพงห้อง ความเร็วของต้าเหล่ยจัดการกับเสื้อผ้าของนางไปตั้งแต่เมื่อไหร่ นางเองยังไม่รู้ตัวอกอิ่มถูกครอบดูดด้วยปากหยักที่ร้อนผ่าว ต้าเหล่ยจ้องมองปลายยอดถันสีหวานอย่างหลงใหล ไม่รู้ว่าเป็นเพราะน้ำพุตาเทพที่ใช้ดื่มกินทุกวันหรือไม่ ตอนนี้ผิวพรรณของหมิงจูเรียบเนียนมีน้ำมีนวลน่าสัมผัสไม่น้อยมือหนาเค้นคลึงบัวตูมข้างที่ว่างอยู่อย่างเอาแต่ใจ ก่อนจะสลับข้างแล้วทำซ้ำ ๆ ราวกับพยายามดูดเพื่อเรียกน้ำสีขาวขุ่นให้ไหลออกมา การกระทำใช่ ทว่าสิ่งที่ต้องการกลับต่างออกไป....ต้าเหล่ยลากปลายลิ้นร้อนผ่านจากเ