Semua Bab ถังต้าเหล่ยพ่อค้าข้ามภพ: Bab 61 - Bab 70

กลางยามเฉิน เสียงเคาะประตูดังขึ้นพร้อมเสียงของพ่อบ้านเหยียน ต้าเหอรีบไปเปิดประตูอย่างรวดเร็วเมื่อส่องดูแล้วว่าผู้มาคือใคร ทันทีที่พ่อบ้านเหยียนก้าวเท้าเข้ามาเห็นกองเสบียงกับเนื้อสัตว์ที่ยังดูสดใหม่ราวกับเพิ่งเชือด เขาก็ถึงกับตาเบิกโพลง"นี่... พวกเจ้าไปหาเสบียงมากมายขนาดนี้มาได้อย่างไรกัน!" พ่อบ้านเหยียนเดินวนสำรวจด้วยความฉงน ตลอดทางที่เขามาที่นี่ เขาไม่เห็นรอยล้อเกวียนที่ควรจะมีจากการขนเสบียงนับหมื่นจินเลยแม้แต่น้อย"คารวะท่านลุงเหยียนขอรับ ของพวกนี้อยู่นอกเหนือคำสั่งซื้อ ไม่ทราบว่าท่านจะรับไปด้วยหรือไม่ขอรับ" ต้าเหล่ยยิ้มถามพลางชี้ไปที่เกลือกับสัตว์ปีกรวมไปถึงปลาสด ๆ"รับ! จะไม่รับได้อย่างไร ของดีขนาดนี้ข้ารับหมด!" "เช่นนั้น นี่คือใบรายการขอรับ"พ่อบ้านเหยียนรับใบรายการไปดู ก่อนจะส่งให้คนงานรับไปตรวจนับ ก่อนจะรีบควักตั๋วเงินออกมาจ่ายทันที "ยอดเงินถูกต้อง นี่คือเงินค่าสินค้า ครั้งหน้าก็จัดหามาตามปริมาณนี้นะ""ขอรับ" ต้าเหล่ยรับเงินมาเก็บไว้"ว่าแต่เจ้า... หาพวกธัญพืช ข้าวฟ่าง ข้าวสาลี ลูกเดือย ถั่วเหลือง ถั่วแดง ถั่วเขียว ถั่วลิสง และงาพวกนี้ได้หรือไม่?" พ่อบ้านเหยียนถามต่ออย่างม

กลับถึงเรือนในช่วงต้นยามเว่ยพอดี อาหารเที่ยงวันนี้แม่ถังให้สะใภ้ทำข้าวต้มกับผัดผักง่าย ๆ ผักที่เก็บมาจากแปลงหลังเรือนโรยด้วยกากหมูเจียวสีเหลืองทองส่งกลิ่นหอมกรุ่น หลังกินข้าวเสร็จ ต้าเหล่ยลอบขยับกายเล็กน้อยก่อนจะเอาขนมปังอบก้อนโตออกมาจากมิติหลายก้อน ทันทีที่ขนมปังปรากฏขึ้น กลิ่นหอมละมุนของเนยแท้ผสมผสานกับกลิ่นแป้งที่เพิ่งอบใหม่ ๆ ก็ฟุ้งกระจายอบอวลไปทั่วห้องโถง ดึงดูดความสนใจของทุกคนในทันที"นี่คืออะไรหรือเจ้าสี่ หมั่นโถวหรือ? เหตุใดกลิ่นมันหอมยวนใจนัก ไส้พวกนี้!" พี่สะใภ้ใหญ่เอ่ยพลางรับขนมปังไปบิออกอย่างเบามือ จนกระทั่งเนื้อแป้งแยกออกจากกัน เผยให้เห็นไส้หมูหยองสีน้ำตาลนวลที่อัดแน่นอยู่ข้างในจนแทบทะลัก"ลองชิมดูขอรับพี่สะใภ้ อันนี้ไส้หมูหยอง อันนั้นไส้กรอก ส่วนก้อนนี้ไส้สังขยากับไส้รวมมิตรขอรับ นี่เรียกว่าขนมปังอบ มีไส้หลากหลายให้เลือก" ต้าเหล่ยอธิบายด้วยรอยยิ้มพลางแจกจ่ายก้อนขนมปังอุ่น ๆ ให้ทุกคนในมือ"โอ้! อร่อยยิ่งนัก เนื้อแป้งนุ่มราวกับปุยเมฆ รสชาติหวานมันกำลังดี กินเพียงไม่กี่คำก็รู้สึกอิ่มท้องแล้ว" พี่สะใภ้รองอุทานหลังจากกัดเข้าเต็มคำ เคี้ยวพลางทำตาโตด้วยความประหลาดใจ ขณะที่ส

เมื่อเห็นทุกคนเริ่มสงบลง ต้าเหล่ยจึงเอ่ยสำทับเรื่องสำคัญเกี่ยวกับ 'ขีดจำกัด' ของพลังสายฟ้าในกระบองให้พวกพี่ ๆ และหลาน ๆ ฟังอย่างละเอียด"พลังสายฟ้าในแท่งเหล็กนี้มีวันหมดไปได้นะขอรับ วิธีการใช้ที่ถูกต้องคือ หลังจากกดปุ่มปล่อยกระแสไฟสว่างวาบออกมาแล้ว ให้พวกท่านนับในใจหนึ่งถึงสิบ 1-10 แล้วรีบปล่อยมือออกทันที""...""หากกดปล่อยกระแสไฟตามระยะเวลาเท่านี้ ของชิ้นนี้จะสามารถใช้งานได้ถึง 200 - 300 ครั้งเลยทีเดียว ทว่าหากพลังสายฟ้าอ่อนแรงลงจนสิ้นเสียงเปรี๊ยะ ๆ เมื่อใด ข้าจะเป็นผู้นำมันไปประจุพลังสายฟ้ากลับมาให้เอง""นับหนึ่งถึงสิบงั้นรึ... ข้าจำได้แล้วขอรับท่านอาสี่!" จื่อห่าวเอ่ยรับคำด้วยแววตามุ่งมั่น เด็กหนุ่มก้าวเข้าหาบิดาเพื่อรับกระบองไฟฟ้ามาถือไว้ด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย ทว่าแฝงไปด้วยความฮึกเหิม เขาทำตามคำสอนเด็กหนุ่มเรียนรู้วิธีเปิดประจุไฟจนคล่องแคล่ว โดยมีจื่อเซวียนกับจื่อรุ่ยยืนจด ๆ จ้อง ๆ ขยับเข้ามาเรียนรู้ด้วยความตื่นเต้นระคนนับถือในตัวท่านอาสี่กับพี่ชายจับจิตฝั่งต้าเหล่ยเองก็กุมมือเรียวบางของหมิงจู ให้นางได้ลองสัมผัสกระบองไฟฟ้า ค่อย ๆ สอนให้นางรู้จักตำแหน่งปุ่มกดอย่างใจเย็น "หาก

เมืองซูโจว ปี 2026แสงแดดยามเช้าในเมืองซูโจวยังคงสดใสและเต็มไปด้วยความเร่งรีบ ต้าเหล่ยเริ่มจะคุ้นชินกับสิ่งรอบข้าง กิจวัตรประจำวันของเขายังคงเรียบง่ายแต่เปี่ยมไปด้วยเป้าหมาย เขาเริ่มจากการเดินสำรวจตลาดซื้ออาหารเช้าและทยอยสั่งเสบียงชุดใหญ่ไปเก็บไว้ในมิติ อาหารใหม่ ๆ ที่เขาไม่เคยเห็นในต้าเยี่ย ต้าเหล่ยจะใช้เวลาสอบถามพ่อค้าแม่ค้าอย่างละเอียดถึงวิธีปรุงและขั้นตอนการทำ ก่อนจะตัดสินใจสั่งซื้อในปริมาณมากหลังจากจัดการเรื่องเสบียงเสร็จ เขาไม่ลืมที่จะเดินไปเก็บใบผักเหมือนอย่างที่ทำทุกวัน ส่วนหนึ่งเขาเก็บเข้ามิติ อีกส่วนเขาหิ้วกลับมาที่ร้านของป้าหลี่แล้วช่วยทำความสะอาดกวาดถูจัดเตรียมร้านเหมือนเช่นเคยเมื่อจัดร้านเสร็จ ลุงหลี่ก็ชวนต้าเหล่ยออกไปที่สวนในทันที ทั้งคู่ใช้เวลาช่วงสายช่วยกันตัดแต่งกิ่งไม้และเก็บผลผลิตที่เติบโตเต็มที่ ทั้งแตงกวา ถั่วฝักยาว คะน้า ผักกาดหอม ขณะที่กำลังพรวนดินเตรียมพื้นที่ใหม่ ต้าเหล่ยที่ครุ่นคิดเรื่องการขยายการเพาะปลูกก็เอ่ยถามขึ้น"ลุงครับ วิธีเพาะปลูกพวกมันหวาน มันเทศ เราต้องปลูกจากเถาของมันอย่างเดียวเหรอครับ? เราสามารถใช้หัวมันปลูกเหมือนพวกมันฝรั่งได้ไหม?"ลุงหลี่หยุ

รถตู้สีดำคันหรูแล่นมาจอดสนิทที่หน้าโกดัง หลินเฟิงรีบกุลีกุจอเปิดประตูลงจากรถเพื่ออำนวยความสะดวกให้กับรุ่นพี่คนสนิท ทันทีที่เรียวขาแกร่งก้าวลงมา ท่วงท่าอันสงบราบเรียบหากแต่เต็มไปด้วยความมั่นคงก็ตรึงสายตาทั้งหมดไว้ในพริบตาเขาคือฉินฉือพ่อค้าของหายากผู้ทรงอิทธิพลที่คนในโลกใต้ดินต่างรู้จักดี ร่างสูงโปร่งของเขาไม่ได้สวมสูทสากลเต็มยศ หากแต่สวมเพียงเสื้อโปโลเข้ารูป ขับเน้นช่วงไหล่กว้างและแผงอกแกร่ง กางเกงสแล็กสีเข้มทิ้งตัวสวยรับกับรองเท้าหนังแท้ขัดเงาวับระยับ ทุกอย่างบนเรือนร่างดูเรียบง่ายทว่าเนี้ยบกริบตั้งแต่หัวจรดเท้า นัยน์ตาเรียวยาวคู่คมปลาบฉายแววนิ่งลึก บ่งบอกถึงนิสัยที่ชอบใช้สายตาประเมินผู้คนมากกว่าการเอ่ยปากพูด รัศมีคุกคามรอบตัวที่แผ่ออกมาอย่างเงียบเชียบนั้น ชวนให้ผู้ที่อยู่ใกล้ชิดรู้สึกยำเกรงและกดดันโดยไม่รู้ตัว"เสี่ยวเหล่ยมานี่เร็วเข้า พี่จะแนะนำให้นายรู้จักกับพี่ฉิน พี่ชายที่พี่นับถือ" หลินเฟิงรีบแนะนำเมื่อต้าเหล่ยเดินออกไปรับ"สวัสดีครับพี่ฉิน ผมชื่อต้าเหล่ย แซ่ถัง พี่เรียกผมว่าเสี่ยวเหล่ยเหมือนพี่หลินเฟิงก็ได้ครับ"ฉินฉือพยักหน้าเล็กน้อย พลางเดินเข้าไปภายในโกดัง ทันทีที่เห็นกอง