《คุณหมอปะป๊า》全部章節：第 11 章 - 第 20 章

บทที่ 11: รอยประทับแห่งกรรมสิทธิ์แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านรอยแยกของผ้าม่านทึบแสง ลำแสงสีทองทาบทับลงบนเตียงกว้างที่ยับย่น ร่องรอยของพายุอารมณ์เมื่อคืนยังคงหลงเหลืออยู่ประปราย ทั้งกลิ่นอายความรักที่ลอยอบอวล และเสื้อผ้าที่ตกเกลื่อนกลาดอยู่บนพื้นห้องลลิตาค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างเชื่องช้า ความรู้สึกแรกที่โจมตีระบบประสาทคือความปวดร้าวที่แล่นริ้วไปทั่วทุกสัดส่วนของร่างกาย ราวกับเพิ่งผ่านการวิ่งมาราธอนมาทั้งคืนเธอขยับตัวเล็กน้อย แต่กลับพบว่าตัวเองถูกพันธนาการไว้ด้วยอ้อมแขนแกร่งที่รัดแน่นราวกับคีมเหล็ก แผ่นหลังบางแนบชิดกับแผงอกกว้างที่เปลือยเปล่า ลมหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอเป่ารดอยู่ที่ท้ายทอย บ่งบอกว่าเจ้าของอ้อมกอดนี้ยังคงหลับสนิทภาพเหตุการณ์เมื่อคืนไหลบ่าเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ รสจูบที่หิวกระหาย สัมผัสที่ดุดันเอาแต่ใจ และเสียงครวญครางของเธอเองที่ร้องเรียกชื่อเขานับครั้งไม่ถ้วน...ใบหน้าของลลิตาร้อนฉ่าขึ้นมาทันที เธอเพิ่งจะละทิ้งข้อตกลงและกำแพงทุกอย่าง ยอมปล่อยให้เขาครอบครองทั้งร่างกายและหัวใจอย่างสมบูรณ์แบบ หญิงสาวพยายามขยับแขนเพื่อแกะท่อนแขนแกร่งที่พาดทับอยู่บนเอวคอดออก หวังจะลุกขึ้นไปอาบน้ำช

บทที่ 13: บทลงทัณฑ์ที่แสนหวานท่อนแขนแกร่งรัดรึงท่อนขาเรียวไว้บนบ่ากว้าง ภวินท์ก้าวเดินดุ่มๆ เข้ามาในตัวบ้านด้วยจังหวะฝีเท้าที่หนักหน่วงและเร่งรีบ รังสีความโกรธเกรี้ยวและหึงหวงแผ่กระจายออกมารอบตัวจนบรรยากาศในบ้านเย็นเยียบ"พี่วิน ปล่อยลิตาลงเดี๋ยวนี้นะ" ลลิตาร้องประท้วงเสียงสั่น สองมือบางระดมทุบลงบนแผ่นหลังกว้างเพื่อหาทางรอด แต่แรงของเธอไม่อาจทำให้ชายหนุ่มสะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย"พี่วิน! ลิตาบอกให้ปล่อยไง เดี๋ยวลูกตื่น" เธอพยายามลดเสียงลงเมื่อนึกขึ้นได้ว่าน้องพีทนอนหลับอยู่บนชั้นสอง"ลูกไม่ตื่นหรอก" น้ำเสียงทุ้มต่ำตอกกลับอย่างดุดัน "แต่ถ้าหนูยังดิ้นแล้วส่งเสียงดังไม่เลิก... พี่จะไม่รับประกัน"ลลิตาเม้มริมฝีปากแน่น ยอมหยุดดิ้นรนเพราะกลัวลูกจะตื่นมาเห็นสภาพน่าอายของพ่อแม่ ภวินท์สาวเท้าขึ้นบันได มุ่งตรงไปยังห้องนอนมาสเตอร์ปีกขวาของเขา เขาใช้ส้นเท้ากระแทกบานประตูไม้ให้เปิดออก ก้าวเข้าไปด้านใน ก่อนจะใช้เท้าเตะประตูปิดและกดล็อกลูกบิดอย่างแน่นหนาร่างบางถูกโยนลงบนเตียงคิงไซส์สีเข้มอย่างไม่ออมแรง ลลิตาจุกจนต้องนิ่วหน้า เธอรีบยันตัวลุกขึ้นนั่ง แต่ยังไม่ทันจะได้ขยับหนี ร่างสูงใหญ่ของศัลยแพทย์หน

บทที่ 15: รอยยิ้มของลูกคือคำตอบบรรยากาศในเช้าวันจันทร์ที่ควรจะสดใสกลับเต็มไปด้วยความตึงเครียดลลิตานั่งคุกเข่าอยู่หน้าประตูบ้าน พยายามจัดคอเสื้อนักเรียนตัวจิ๋วของลูกชายให้เข้าที่ แต่มือของเธอกลับสั่นเล็กน้อยจนติดกระดุมเม็ดบนสุดพลาดไปสองครั้ง วันนี้คือวันเปิดเทอมวันแรกของเด็กชายพีรวิชญ์ในชั้นอนุบาลหนึ่ง และมันก็เป็นบททดสอบความอดทนครั้งใหญ่สำหรับคนเป็นแม่"หม่าม้า... พีทไม่อยากไปโรงเรียน พีทอยากอยู่บ้านกับหม่าม้า" เด็กน้อยเบาะปาก น้ำใสๆ เริ่มคลอหน่วยตา สองมือเล็กกำชายเสื้อของแม่ไว้แน่น"ไม่ได้ครับคนเก่ง พีทโตแล้ว ต้องไปโรงเรียนไปเจอเพื่อนๆ เยอะแยะเลยนะ" ลลิตาพยายามปรับน้ำเสียงให้ดูร่าเริงที่สุด แม้ในใจจะเริ่มรู้สึกหน่วงตามลูกชาย "ที่โรงเรียนมีของเล่นเพียบเลย มีสไลเดอร์อันใหญ่ด้วย""ไม่เอา... พีทไม่เล่นสไลเดอร์ พีทจะอยู่กับหม่าม้า!" คราวนี้น้ำตาเม็ดโตร่วงเผาะลงมาอาบแก้ม เสียงสะอื้นเริ่มดังขึ้นจนลลิตาใจคอไม่ดีตลอดสี่ปีที่ผ่านมา เธอเลี้ยงลูกมาด้วยตัวคนเดียวตลอด ไม่เคยห่างกันไปไหนไกล การต้องส่งลูกไปอยู่ในสภาพแวดล้อมใหม่ที่มีแต่คนแปลกหน้า ทำให้สัญชาตญาณความเป็นแม่เกิดความหวงแหนและกังวลจนแท

บทที่ 17: กำแพงสุดท้ายที่พังทลายความเงียบสงบโรยตัวลงมาครอบคลุมพื้นที่ห้องนั่งเล่น มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างสม่ำเสมอและเสียงหอบหายใจของคนสองคนที่นอนกอดก่ายกันอยู่บนโซฟาตัวยาวแผ่นหลังบางของลลิตาแนบชิดอยู่กับแผงอกกว้างที่ชื้นเหงื่อ ภวินท์ตระกองกอดร่างของเธอไว้แน่น ท่อนแขนแกร่งพาดทับอยู่บนเอวคอด ฝ่ามืออุ่นร้อนลูบไล้ไปตามเรือนผมที่เปียกชื้นของเธออย่างทะนุถนอมคำถามของเขาเมื่อครู่ยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาทของลลิตา'ร่างกายหนูเป็นของพี่แล้ว... เมื่อไหร่จะยอมยกหัวใจให้พี่สักที ลิตา'มันไม่ใช่คำถามที่ต้องการการบีบบังคับ แต่มันคือคำขอร้องที่แฝงไปด้วยความหวังและความรอคอยจากผู้ชายที่เพียบพร้อมไปเสียทุกอย่าง ทว่ากลับยอมลดตัวลงมาง้อและทำทุกวิถีทางเพื่อพังทลายกำแพงในใจของเธอลลิตาซุกใบหน้าลงกับลาดไหล่กว้าง สูดดมกลิ่นกายบุรุษเพศที่ผสมผสานกับกลิ่นอายความรักของพวกเขาทั้งคู่ เธอหลับตาลง ปล่อยให้จังหวะการเต้นของหัวใจสองดวงที่แนบชิดกันทำหน้าที่สื่อสารความรู้สึก"พี่วิน..." น้ำเสียงของเธอแผ่วเบาและสั่นเครือเล็กน้อย"พี่รอฟังอยู่" ภวินท์กระซิบตอบ กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นอีกนิด บ่งบอกว่าเข

บทที่ 19: บาดแผลของหมอวินเข็มนาฬิกาบนผนังห้องนอนบ่งบอกเวลาเกือบเที่ยงคืนภายในห้องนอนเล็กที่ถูกดัดแปลงเป็นห้องของเด็กชายวัยสี่ขวบ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างสม่ำเสมอ ลลิตาดึงผ้าห่มผืนนุ่มขึ้นมาคลุมหน้าอกให้ลูกชายตัวน้อยที่กำลังหลับสนิท ลมหายใจเข้าออกเป็นจังหวะของพีรวิชญ์ช่วยเยียวยาความเหนื่อยล้าในจิตใจของคนเป็นแม่ได้เสมอหญิงสาวก้มลงกดจูบที่หน้าผากมนของลูกชายอย่างแผ่วเบา ก่อนจะค่อยๆ หยัดตัวลุกขึ้นและเดินออกจากห้องไปอย่างเงียบเชียบที่สุดลลิตาเดินกลับเข้ามาในห้องนอนมาสเตอร์ปีกขวา ไฟในห้องถูกปิดมืดสนิท มีเพียงแสงสว่างจากโคมไฟระย้าตรงระเบียงด้านนอกที่สาดส่องลอดผ่านผ้าม่านโปร่งเข้ามาสายตาของเธอปะทะเข้ากับแผ่นหลังกว้างของภวินท์ศัลยแพทย์หนุ่มนั่งอยู่บนเก้าอี้หวายบุนวมตรงระเบียง ท่อนบนของเขายังคงเปลือยเปล่ารับลมเย็นยามค่ำคืน กางเกงสแล็กสีเข้มยับย่นเล็กน้อยจากการนั่งท่าเดิมเป็นเวลานาน ในมือหนามีแก้วทรงเตี้ยบรรจุของเหลวสีอำพัน เขานั่งเหม่อมองออกไปในความมืดเบื้องหน้า ไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ นอกจากการยกแก้วขึ้นจิบเป็นระยะบรรยากาศรอบตัวของเขาเต็มไปด้วยความโดดเดี่ยวและเปราะบางอย่าง