Lahat ng Kabanata ng คุณหมอปะป๊า: Kabanata 1 - Kabanata 10

แสงสว่างจากหน้าจอคอมพิวเตอร์เป็นเพียงสิ่งเดียวที่ส่องสว่างในห้องนั่งเล่นแคบๆ ลลิตากดบันทึกไฟล์งานกราฟิกชิ้นสุดท้ายของวัน ยกมือขึ้นนวดขมับที่เต้นตุบจากความเหนื่อยล้า นาฬิกาดิจิทัลบนโต๊ะทำงานบอกเวลาตีสองกว่า เธอตั้งใจจะพับหน้าจอลงและกลับไปล้มตัวลงนอนข้างลูกชายตัวน้อยที่หลับไปตั้งแต่หัวค่ำแต่ความเงียบสงบกลับถูกฉีกกระชากด้วยเสียงร้องไห้จ้าดังมาจากในห้องนอนลลิตาสะดุ้งสุดตัว ผุดลุกจากเก้าอี้จนมันเลื่อนครูดกับพื้นห้อง เธอวิ่งถลันเข้าไปในห้องนอน ภาพที่เห็นทำให้ก้อนเนื้อในอกซ้ายกระตุกวูบเด็กชายพีรวิชญ์วัยสี่ขวบนอนขดตัวคู้เป็นกุ้ง สองมือกุมหน้าท้องแน่น ใบหน้าจิ้มลิ้มบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด หยาดน้ำตาไหลอาบแก้มแดงจัด"น้องพีท! เป็นอะไรลูก" ลลิตาถลาเข้าไปประคองร่างเล็กขึ้นมาแนบอก ทันทีที่ผิวหนังสัมผัสกัน ความร้อนจัดจากตัวลูกก็แผ่ซ่านมาถึงมือเธอ "ตัวร้อนจี๋เลย พีทเจ็บตรงไหนบอกแม่สิครับ""หม่าม้า... พีทเจ็บ เจ็บตรงนี้" เด็กน้อยสะอื้นฮัก ชี้มือสะเปะสะปะไปทางหน้าท้องด้านขวาล่างลลิตาลองแตะมือลงไปเบาๆ ตรงตำแหน่งนั้น พีรวิชญ์ก็กรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดและดิ้นหนีสัญชาตญาณความเป็นแม่ร้องเตือนว่านี

สามวันผ่านไปนับตั้งแต่การผ่าตัด พีรวิชญ์ฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็วตามประสาเด็ก อาการไข้ลดลงจนเป็นปกติ รอยยิ้มสดใสและเสียงเจื้อยแจ้วกลับมาดังคับห้องพักฟื้นอีกครั้งแต่สำหรับลลิตา เวลาสามวันที่ผ่านมาคือการเดินอยู่บนเส้นด้ายที่พร้อมจะขาดผึงได้ทุกวินาทีหญิงสาวนั่งปอกแอปเปิลอยู่บนโซฟาตัวยาว สายตาลอบมองชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อกาวน์สีขาวที่กำลังนั่งอยู่ข้างเตียงผู้ป่วย ภวินท์ไม่ได้ทำตัวเหมือนหมอที่เข้ามาตรวจอาการแล้วจากไป แต่เขาใช้เวลาว่างทุกนาทีที่ปลีกตัวจากตารางเวรแวะเวียนมาที่ห้องนี้เสมอ"หุ่นยนต์ตัวนี้ประกอบยากไหมครับคุณหมอ" พีรวิชญ์ถามเสียงใส มือเล็กๆ พยายามต่อชิ้นส่วนเลโก้ที่หมอหนุ่มซื้อมาฝากเมื่อเช้า"ไม่ยากครับ เดี๋ยวหมอช่วยดูให้" ภวินท์ตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและอ่อนโยนแบบที่ลลิตาไม่เคยคิดว่าจะได้ยินจากผู้ชายที่มีใบหน้าเรียบตึงตลอดเวลา มือหนาที่คุ้นเคยกับการจับมีดผ่าตัดกำลังหยิบจับชิ้นส่วนพลาสติกชิ้นเล็กชิ้นน้อยอย่างใจเย็น เขาสอนเด็กชายต่อหุ่นยนต์ทีละขั้นตอน รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากเมื่อพีรวิชญ์ทำสำเร็จและหัวเราะเอิ๊กอ๊ากลลิตามองภาพนั้นด้วยความรู้สึกชาวาบในอก ก้อนเนื้อด้าน

กลิ่นหอมของเนยและกระเทียมที่ลอยฟุ้งมาจากโซนห้องครัวทำลายสมาธิการทำงานของลลิตาจนหมดสิ้นหญิงสาวละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เต็มไปด้วยเลเยอร์งานกราฟิก หันไปมองภาพความวุ่นวายขนาดย่อมที่กำลังเกิดขึ้นในพื้นที่ส่วนตัวของเธอชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตทำงานที่ถูกพับแขนขึ้นถึงข้อศอกกำลังยืนอยู่หน้าเตาไฟฟ้า มือข้างหนึ่งจับตะหลิวพลิกชิ้นปลาแซลมอนอย่างทะมัดทะแมง ส่วนอีกข้างกำลังรับส่งบทสนทนากับเด็กชายตัวน้อยที่ยืนเกาะเคาน์เตอร์อยู่ไม่ห่าง"หมอวินครับ พีทอยากกินแครอทรูปดาวแบบที่หมอวินทำเมื่อวานอีก" เสียงเจื้อยแจ้วของพีรวิชญ์ร้องขอ"ได้เลยครับคนเก่ง แต่พีทต้องสัญญากับหมอก่อนนะว่าจะกินบรอกโคลีด้วย ตกลงไหม" ภวินท์หันมาต่อรองด้วยรอยยิ้มละมุน นัยน์ตาคมที่เคยมองใครต่อใครด้วยความเยือกเย็นกลับทอประกายอ่อนโยนเมื่อทอดมองเด็กชายตรงหน้า"ตกลงครับ! พีทจะกินผักให้หมดจานเลย จะได้แข็งแรงเหมือนหมอวิน" เด็กน้อยชูนิ้วก้อยขึ้นมาตรงหน้าภวินท์ย่อตัวลง ใช้ปลายนิ้วก้อยของตัวเองเกี่ยวกระหวัดกับนิ้วเล็กจิ๋วนั้นเพื่อทำสัญญา ก่อนจะหันไปจัดการหั่นแครอทเป็นรูปดาวตามคำขออย่างตั้งอกตั้งใจลลิตาลอบถอนหายใจยาว แผ่นหล

บทที่ 7: ข้อตกลงที่ซ่อนเร้นบรรยากาศในเช้าวันอาทิตย์ภายในคอนโดมิเนียมขนาดหนึ่งห้องนอนเต็มไปด้วยความอึดอัดจนแทบจะจับต้องได้ลลิตายืนจับขอบซิงค์ล้างจานแน่น สายตาจดจ่ออยู่กับสายน้ำที่ไหลผ่านมือลงสู่ท่อระบายน้ำ ทว่าจิตใจกลับไม่อยู่กับเนื้อกับตัว สัมผัสร้อนผ่าวที่ริมฝีปากและการรุกล้ำอย่างเอาแต่ใจเมื่อวานยังคงตามหลอกหลอน ทุกครั้งที่เผลอคิดถึง ใบหน้าของเธอจะร้อนฉ่าขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้หญิงสาวปิดก๊อกน้ำ คว้าผ้าขนหนูผืนเล็กมาเช็ดมืออย่างลวกๆ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความกล้า ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากโซนครัวเป้าหมายของเธอคือการหลบหน้าผู้ชายอันตรายคนนั้นให้ได้มากที่สุดแต่เพียงแค่ก้าวพ้นกรอบประตูห้องครัว ร่างบางก็ต้องชะงักฝีเท้าภวินท์นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาตัวยาวกลางห้องนั่งเล่น เขาสวมเสื้อยืดสีพื้นกับกางเกงวอร์มสบายๆ ท่าทางผ่อนคลาย ขัดกับรังสีความกดดันที่แผ่กระจายออกมารอบตัว นัยน์ตาคมกริบละจากหน้าจอไอแพดในมือ ตวัดขึ้นมามองสบตากับเธอทันทีราวกับรอคอยอยู่นานแล้วลลิตารีบหลุบตาลงต่ำ เบือนหน้าหนีไปทางอื่นโดยสัญชาตญาณ เธอทำทีเป็นเดินเลี่ยงไปจัดของเล่นของพีรวิชญ์ที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น พยายาม

บทที่ 9: คืนที่กำแพงสั่นคลอนหยาดฝนเม็ดใหญ่สาดกระหน่ำกระทบบานกระจกหน้าต่างห้องนอน ท้องฟ้าเบื้องนอกมืดมิดไร้แสงดาว มีเพียงประกายสายฟ้าแลบแปลบปลาบที่ส่องสว่างวาบขึ้นมาเป็นระยะลลิตาพลิกตัวไปมาบนเตียงคิงไซส์ ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศผสมผสานกับอุณหภูมิที่ลดต่ำลงจากพายุฝนด้านนอกทำให้เธอรู้สึกหนาวสะท้าน หญิงสาวควานหาผ้าห่มมาคลุมจนถึงปลายคาง พยายามข่มตาหลับมานานกว่าสองชั่วโมง ทว่าสมองกลับตื่นตัวเต็มที่ความกระหายน้ำปลุกให้เธอต้องหยัดตัวลุกขึ้นนั่ง ลลิตาถอนหายใจยาว สะบัดผ้าห่มออกจากตัว คว้าเสื้อคลุมผ้าไหมสีเข้มมาสวมทับชุดนอนสายเดี่ยวตัวบาง สองเท้าเปลือยเปล่าก้าวลงจากเตียงและเดินออกจากห้องนอนปีกซ้ายอย่างเงียบเชียบที่สุดเพื่อไม่ให้รบกวนลูกชายที่หลับสนิทอยู่ในห้องข้างๆภายในบ้านเดี่ยวขนาดใหญ่ตกอยู่ในความมืดสลัว ลลิตาคลำทางเกาะราวบันไดเดินลงมายังชั้นล่าง แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟมุมห้องนั่งเล่นเปิดทิ้งไว้เพียงดวงเดียว ช่วยส่องนำทางให้เธอเดินตรงไปยังโซนห้องครัวแต่เมื่อเดินพ้นช่วงหัวมุมบันได ฝีเท้าของหญิงสาวก็ต้องชะงักกึกร่างสูงใหญ่ของใครบางคนกำลังนั่งเอนหลังอยู่บนโซฟาหนังตัวยาวกลางห้องนั่งเล่น ภว