บททั้งหมดของ คุณหมอปะป๊า: บทที่ 51 - บทที่ 60

บทที่ 15 ร่องรอยความเป็นเจ้าของศูนย์อาหารของโรงพยาบาลในช่วงพักเที่ยงเนืองแน่นไปด้วยบุคลากรทางการแพทย์และญาติผู้ป่วย เสียงพูดคุยจอแจดังสลับกับเสียงช้อนส้อมกระทบจาน เพียงขวัญและพยาบาลแพทเลือกที่นั่งมุมสุดของโซนบุคลากรเพื่อหลีกเลี่ยงความวุ่นวาย วิสัญญีแพทย์สาวใช้ส้อมเขี่ยข้าวในจานไปมา ความเหนื่อยล้าจากการผ่าตัดเมื่อช่วงเช้าผสมปนเปกับความว้าวุ่นในใจทำให้เธอแทบจะกลืนอาหารไม่ลง“หมอขวัญเป็นอะไรหรือเปล่าคะ วันนี้ดูเหม่อๆ ตั้งแต่เช้าแล้ว แถมยังทานข้าวไปได้แค่นิดเดียวเอง” พยาบาลแพทเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง ขณะส่งแก้วน้ำดื่มให้เพื่อนร่วมงานรุ่นน้องเพียงขวัญสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะฝืนยิ้มบางๆ รับแก้วน้ำมาถือไว้ “ขวัญแค่เพลียๆ ค่ะพี่แพท เมื่อคืนนอนไม่ค่อยหลับ แถมเคสเมื่อเช้าก็ลากยาวไปหลายชั่วโมง เลยรู้สึกเบลอๆ นิดหน่อย”“โธ่ พักผ่อนบ้างนะคะหมอขวัญ ทำงานหนักเกินไปเดี๋ยวร่างกายจะประท้วงเอา”บทสนทนาระหว่างหญิงสาวสองคนหยุดชะงักลงเมื่อร่างสูงโปร่งของใครบางคนเดินตรงเข้ามาหา หมอก้องส่งยิ้มกว้างขวางมาให้ตั้งแต่ยังเดินมาไม่ถึงโต๊ะ ในมือของเขามีแก้วน้ำผลไม้ปั่นสีสันน่ารับประทานสองแก้ว“ขอนั่งด้วยคนนะครับ” หมอก

บทที่ 17 สัมมนาต่างจังหวัดสองสัปดาห์ผ่านไปนับตั้งแต่วันที่ข้อตกลงลับระหว่างศิลาและเพียงขวัญเริ่มต้นขึ้นในเวลาทำงานที่โรงพยาบาล ทั้งคู่สวมบทบาทเป็นเพียงเพื่อนร่วมงานและแพทย์ผู้เชี่ยวชาญได้อย่างแนบเนียน ไม่มีสายตาหึงหวง ไม่มีการแสดงความเป็นเจ้าของ มีเพียงการพูดคุยเรื่องอาการของผู้ป่วยตามหน้าที่ ทว่าภายใต้ความราบเรียบนั้น คลื่นความปรารถนาและแรงดึงดูดกลับถูกกดทับเอาไว้จนแทบจะระเบิดออกคืนนั้นที่ลานจอดรถ ศิลาพาเธอไปที่คอนโดของเขาตามที่ลั่นวาจาไว้ แต่ความเหนื่อยล้าจากการตรากตรำทำงานหนักและผ่านการร้องไห้อย่างหนักหน่วง ทำให้เพียงขวัญเผลอหลับไปตั้งแต่ศีรษะยังไม่ทันถึงหมอน ศิลาไม่ได้ปลุกปล้ำหรือฉวยโอกาส เขาเพียงแค่เปลี่ยนเสื้อผ้าให้ เช็ดตัว และดึงร่างบางเข้ามากอดไว้แนบอกตลอดทั้งคืน เป็นการกระทำที่ขัดแย้งกับสถานะคู่นอนอย่างสิ้นเชิงตั้งแต่วันนั้น ตารางการเข้าเวรที่สลับซับซ้อนทำให้ทั้งคู่ยังไม่มีโอกาสได้สานต่อข้อตกลงทางกายอย่างจริงจังเสียที จนกระทั่งวันนี้โรงพยาบาลส่งตัวศิลาและเพียงขวัญมาเป็นตัวแทนเข้าร่วมงานสัมมนาทางการแพทย์ระดับชาติที่โรงแรมหรูริมชายหาดทางภาคใต้ การเดินทางมาทำงานต่างสถานที่แ

บทที่ 19 ความคาดหวังที่ซ่อนเร้นเวลาล่วงเลยผ่านไปเกือบหนึ่งเดือนนับตั้งแต่การเดินทางไปสัมมนาทางการแพทย์ที่ต่างจังหวัด ความสัมพันธ์ที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้ข้อตกลงลับระหว่างศิลาและเพียงขวัญดำเนินไปอย่างแนบเนียนในสายตาของคนนอกในเวลาทำการของโรงพยาบาล ศัลยแพทย์ทรวงอกและวิสัญญีแพทย์สาวยังคงรักษาระยะห่างและสวมบทบาทเพื่อนร่วมงานได้อย่างสมบูรณ์แบบ ไม่มีการแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ ไม่มีการใช้อภิสิทธิ์ใดๆ เหนือหน้าที่การงาน ทว่าเมื่อใดก็ตามที่ประตูห้องพักส่วนตัวถูกปิดลง หรือเมื่อพวกเขาใช้เวลาอยู่ด้วยกันในคอนโดมิเนียมของฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง กฎเกณฑ์ทุกอย่างก็ถูกหลอมละลายกลายเป็นความเร่าร้อนและความผูกพันที่นับวันยิ่งถลำลึกบ่ายวันอังคารที่ศูนย์อาหารของบุคลากรทางการแพทย์ บรรยากาศค่อนข้างคึกคักเนื่องจากเป็นเวลาพักของแพทย์และพยาบาลหลายแผนก เพียงขวัญนั่งทานอาหารกลางวันอยู่กับพยาบาลแพทที่โต๊ะมุมสุดของห้อง หญิงสาวมีใบหน้าที่สดใสขึ้นอย่างเห็นได้ชัด รอยยิ้มบางๆ มักจะปรากฏขึ้นบนมุมปากเสมอโดยที่เจ้าตัวก็ไม่ได้รู้ตัวศิลาเดินถือถาดอาหารเข้ามาพร้อมกับหมอธันวา ชายหนุ่มกวาดสายตามองหาเป้าหมายเพียงเสี้ยววินาทีก็พบร่าง

บทที่ 21 อารมณ์ที่พลุ่งพล่านบรรยากาศภายในห้องรับแขกสลัวราง มีเพียงแสงไฟจากตึกสูงภายนอกที่สาดส่องผ่านบานกระจกหน้าต่างเข้ามา ศิลายังคงคุกเข่าอยู่ตรงหน้าโซฟา สองมือหนากุมมือเล็กของเพียงขวัญเอาไว้แน่น นัยน์ตาคมกริบที่เคยเยือกเย็นและเต็มไปด้วยความมั่นใจ บัดนี้สั่นไหวและเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดอย่างล้นหลามความเงียบที่โรยตัวอยู่ระหว่างคนทั้งสองดังกึกก้องกว่าคำด่าทอใดๆ เพียงขวัญมองสบตาเขาด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ไร้ซึ่งความโกรธ ไร้ซึ่งความน้อยใจ มันคือความชาชินที่เกิดจากการถูกทำร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนความรู้สึกแหลกสลายไม่มีชิ้นดี“ขวัญ... พูดอะไรกับพี่หน่อยเถอะนะ ด่าพี่ก็ได้ ตีพี่แรงๆ ก็ได้ แต่อย่าทำหน้าแบบนี้ อย่ามองพี่ด้วยสายตาแบบนี้” ศิลากระซิบเสียงพร่า พยายามจะดึงมือบางขึ้นมาแนบแก้ม แต่เพียงขวัญกลับขืนแรงเอาไว้และดึงมือกลับมาประสานไว้บนตักของตัวเองอย่างใจเย็นหญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก บังคับน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุด “ดิฉันไม่มีสิทธิ์ไปด่าทอหรือลงโทษอะไรคุณหรอกค่ะ หมอศิลา คุณทำหน้าที่ของแพทย์ได้อย่างสมบูรณ์แบบแล้ว การช่วยเหลือชีวิตคนไข้ฉุกเฉินย่อมสำคัญกว่าการมานั่งกินข้าวกับคู่นอนอยู่แล้ว มันเป็

บทที่ 23 บททดสอบความเชื่อใจบรรยากาศภายในห้องผ่าตัดฉุกเฉินเต็มไปด้วยความตึงเครียดระดับสูงสุด อุบัติเหตุหมู่ที่เกิดขึ้นทำให้บุคลากรทางการแพทย์ทุกคนต้องทำงานแข่งกับเวลา เสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพดังระงมสลับกับเสียงคำสั่งที่เฉียบขาดของทีมแพทย์เพียงขวัญยืนประจำจุดอยู่ที่บริเวณหัวเตียงของผู้ป่วยชายวัยกลางคนซึ่งได้รับบาดเจ็บสาหัสจากแรงกระแทกที่ทรวงอก หญิงสาวสวมชุดผ่าตัดสีเขียวมิดชิด ดวงตากลมโตจดจ่ออยู่กับหน้าจอแสดงผลการทำงานของหัวใจและความดันโลหิตอย่างไม่คลาดสายตา มือเรียวขยับปรับสายน้ำเกลือและเตรียมหลอดยาสำหรับการกู้ชีพฉุกเฉินเอาไว้ล่วงหน้าด้วยความชำนาญที่ฝั่งตรงข้าม ศิลากำลังใช้เครื่องมือเปิดช่องอกของผู้ป่วยเพื่อประเมินความเสียหายและห้ามเลือดที่กำลังไหลซึมออกมาอย่างรวดเร็ว ใบหน้าคมคายภายใต้หน้ากากอนามัยเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดซึมตามไรผม แต่สองมือของเขายังคงทำงานด้วยความรวดเร็วและแม่นยำไร้ที่ติแม้ความสัมพันธ์ส่วนตัวระหว่างวิสัญญีแพทย์สาวและศัลยแพทย์ทรวงอกจะพังทลายลงจนกลายเป็นความหมางเมินและเย็นชาขั้นสุดยอด แต่เมื่อก้าวเข้าสู่พื้นที่แห่งความเป็นความตาย ทั้งคู่ต่างก็สลั