คุณหมอปะป๊า のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

บทที่ 22: ความว่างเปล่าที่ขาดหายแสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านรอยแยกของผ้าม่านทึบแสงเข้ามาภายในห้องนอนใหญ่ ลลิตากะพริบตาถี่ๆ เพื่อขับไล่ความเหนื่อยล้า เธอเผลอฟุบหลับไปข้างเตียงของลูกชายตั้งแต่ตอนไหนก็จำไม่ได้หญิงสาวรีบยืดตัวขึ้น วางมือลงบนหน้าผากของพีรวิชญ์เป็นอันดับแรก อุณหภูมิร่างกายของเด็กน้อยลดลงจนเกือบเป็นปกติแล้ว เสียงลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอและใบหน้าที่กลับมามีสีเลือดฝาดทำให้คนเป็นแม่ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเมื่อลูกปลอดภัย ความคิดของเธอก็หวนกลับไปหาใครอีกคนที่เดินออกจากห้องไปเมื่อคืนลลิตาหันไปมองที่เตียงคิงไซส์กลางห้อง ผ้าห่มฝั่งที่ภวินท์เคยนอนยังคงเรียบกริบ ปราศจากร่องรอยการใช้งาน บ่งบอกชัดเจนว่าเขาไม่ได้กลับเข้ามานอนในห้องนี้เลยตลอดทั้งคืนความรู้สึกผิดและหน่วงหนักตีตื้นขึ้นมาจุกที่ลำคอ ลลิตาลุกขึ้นยืน เดินตรงไปยังประตูห้องนอน หวังจะออกไปตามหาเขาเพื่อเอ่ยคำขอโทษ แต่เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นกระดาษโพสต์อิทสีเหลืองใบเล็กแปะอยู่บนโต๊ะข้างเตียง ฝีเท้าของเธอก็ต้องหยุดชะงักเธอดึงกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาอ่าน ลายมือตวัดเป็นระเบียบอันคุ้นตาเขียนข้อความไว้สั้นๆ‘พี่ทำข้าวต้มไว้ให้พีท ยาลดไข้อยู่บ

บทที่ 24: เคลียร์ใจบนเตียงการขับรถกลับบ้านในคืนนี้เต็มไปด้วยความเร็วและอันตรายยิ่งกว่าครั้งไหนๆภวินท์เหยียบคันเร่งพุ่งทะยานไปตามท้องถนนที่ค่อนข้างโล่งในยามดึก สายตาคมกริบจดจ่ออยู่กับเส้นทางเบื้องหน้า สันกรามแกร่งขบเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน บ่งบอกถึงความพยายามอย่างหนักในการควบคุมสติสัมปชัญญะที่กำลังจะแตกซ่านลลิตานั่งตัวเกร็งอยู่บนเบาะหน้าคู่คนขับ มือบางกำสายเข็มขัดนิรภัยแน่นจนชื้นเหงื่อ บรรยากาศภายในห้องโดยสารอึมครึมและอัดแน่นไปด้วยแรงดึงดูดทางเพศที่รุนแรงจนแทบหายใจไม่ออก เธอรับรู้ได้ถึงรังสีความหิวกระหายที่แผ่กระจายออกมาจากผู้ชายข้างกาย เขาไม่ได้พูดอะไรสักคำตั้งแต่ก้าวออกจากโรงพยาบาล แต่ความเงียบของเขากลับคุกคามยิ่งกว่าคำพูดใดๆรถเอสยูวีคันหรูหักเลี้ยวเข้าจอดในโรงรถของบ้านเดี่ยวอย่างรวดเร็ว ภวินท์ดับเครื่องยนต์ กระชากประตูรถฝั่งตัวเองเปิดออก ก่อนจะเดินอ้อมมาเปิดประตูฝั่งของลลิตาเขาไม่รอให้เธอก้าวลงมาเอง ท่อนแขนแกร่งตวัดรวบร่างบางอุ้มขึ้นพาดบ่าอย่างง่ายดาย ลลิตาร้องอุทานด้วยความตกใจ สองมือระดมทุบแผ่นหลังกว้างเบาๆ"พี่วิน ปล่อยลิตาลงนะคะ ลิตาเดินเองได้" เธอประท้วงเสียงสั่นภวิน

บทที่ 26: เงาจากอดีตแสงแดดยามบ่ายส่องสว่างกระทบกระจกบานใหญ่ของห้างสรรพสินค้าใจกลางเมือง ลลิตาเดินจูงมือน้องพีทที่กำลังดูดไอศกรีมรสช็อกโกแลตอย่างเอร็ดอร่อย วันนี้ภวินท์ติดเคสผ่าตัดด่วนตั้งแต่เช้า เธอจึงตัดสินใจพาลูกชายออกมาเดินเล่นซื้อของใช้เข้าบ้านและตั้งใจจะรอทานมื้อเย็นพร้อมกับคุณหมอที่ห้างแห่งนี้แม้เหตุการณ์ความตึงเครียดเมื่อสองวันก่อนจะคลี่คลายลงบ้างแล้วด้วยการกอดปลอบและการยืนยันคำเดิมซ้ำๆ ของภวินท์ว่าเขาไม่มีวันปล่อยมือเธอ แต่รอยร้าวเล็กๆ แห่งความไม่มั่นใจก็ยังคงซ่อนอยู่ลึกๆ ในใจลลิตา"หม่าม้าครับ พีทอยากไปดูร้านของเล่นตรงนั้นจังเลย" เด็กชายตัวน้อยกระตุกมือแม่ ชี้ชวนให้ดูตู้กระจกที่จัดแสดงหุ่นยนต์รุ่นใหม่ล่าสุดลลิตายิ้มบางๆ พยักหน้ารับ "ได้ครับคนเก่ง แต่ดูเฉยๆ นะ วันนี้เรายังไม่ซื้อ พ่อวินเพิ่งซื้อรถแข่งให้พีทไปเอง""รับทราบครับผม!" พีรวิชญ์ทำวันทยหัตถ์รับคำสั่งอย่างขึงขัง ก่อนจะเดินนำหน้าแม่ไปที่หน้าร้านของเล่นลลิตายืนมองลูกชายเกาะกระจกตู้โชว์ด้วยความเอ็นดู เธอหยิบกระดาษทิชชู่จากกระเป๋าสะพายเตรียมจะเข้าไปเช็ดคราบช็อกโกแลตที่เปื้อนมุมปากของเด็กน้อย แต่จังหวะที่เธอกำลังจะก้าวเ

บทที่ 28: รอยปริร้าวที่มองไม่เห็นเศษกระดาษชิ้นเล็กในมือของภวินท์เปรียบเสมือนหลักฐานมัดตัวที่ทำให้ลลิตาหายใจสะดุดกึก หญิงสาวเบิกตากว้าง ความตื่นตระหนกฉายชัดบนใบหน้า เธอพยายามหลบสายตาคมกริบที่กำลังจ้องจับผิดอย่างเอาเป็นเอาตาย"ลิตา..." ภวินท์เรียกชื่อเธอซ้ำ น้ำเสียงกดต่ำลงกว่าเดิม บ่งบอกถึงความหมดความอดทน "พี่ถามว่าคุณแม่พูดอะไรกับหนู ทำไมถึงมีเศษเช็คของคุณแม่ถูกฉีกทิ้งอยู่บนโต๊ะ!"ลลิตาเม้มริมฝีปากแน่น สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว ถ้าเธอเล่าความจริงทั้งหมดว่าแม่ของเขาข่มขู่จะทำลายอนาคตหน้าที่การงานของเขา ภวินท์จะต้องโกรธจัดและบุกไปทะเลาะกับแม่ของตัวเองอย่างรุนแรงแน่ๆ เธอไม่อยากเป็นต้นเหตุให้แม่ลูกต้องแตกหักกันไปมากกว่านี้ และเหนือสิ่งอื่นใด เธอไม่อยากให้เขาต้องเอาอนาคตมาเสี่ยงเพื่อผู้หญิงอย่างเธอ"ไม่มีอะไรหรอกค่ะพี่วิน..." ลลิตาฝืนยิ้มบางๆ พยายามปรับน้ำเสียงให้ดูเป็นปกติที่สุด "คุณหญิงท่านก็แค่แวะมาดูหลาน แล้วก็... มีปากเสียงกันนิดหน่อยเรื่องทัศนคติการเลี้ยงพีท ท่านคงไม่ค่อยชอบใจลิตาเท่าไหร่ ก็เลยเสนอเงินก้อนนี้มาให้ลิตาออกไปจากชีวิตพี่วิน แต่ลิตาก็ฉีกมันทิ้งไปแล้ว พี่วินไม่ต้องคิดมากนะค

บทที่ 30: สัมผัสแห่งความเชื่อใจแสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟหัวเตียงส่องกระทบใบหน้าหวานที่ยังคงมีคราบน้ำตาหลงเหลืออยู่ประปราย ลลิตานอนแผ่หลาอยู่บนเตียงกว้าง กะพริบตาเชื่องช้า มองดูชายหนุ่มที่เพิ่งประกาศคำมั่นสัญญาอันหนักแน่นเมื่อครู่ภวินท์ไม่ยอมผละไปไหน เขาทิ้งตัวลงนอนตะแคงเคียงข้างเธอ ท่อนแขนแกร่งสอดเข้าใต้ท้ายทอยเพื่อหนุนศีรษะให้เธอ ส่วนมืออีกข้างเลื่อนมาเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากออกให้อย่างอ่อนโยน"หยุดร้องไห้ได้แล้วคนดี ตาบวมหมดแล้วเห็นไหม" เขากระซิบเสียงนุ่ม โน้มใบหน้าลงไปจูบซับที่เปลือกตาทั้งสองข้างอย่างทะนุถนอมที่สุดสัมผัสอ่อนโยนนั้นทำให้ลลิตาหลับตาพริ้ม ยอมรับการปรนเปรอทางความรู้สึกอย่างเต็มใจ ก้อนความอึดอัดที่เคยหนักอึ้งในอกมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นและปลอดภัยที่แผ่ซ่านไปทั่วทุกอณู"พี่วินไม่โกรธลิตาแล้วเหรอคะ..." เธอถามเสียงอู้อี้"พี่ไม่เคยโกรธหนูเลย ลิตา พี่แค่เจ็บ... เจ็บที่หนูเลือกจะแบกทุกอย่างไว้คนเดียว แล้วผลักพี่ออกไป" ภวินท์ไล้ปลายนิ้วโป้งไปตามกรอบหน้าหวาน เลื่อนลงมาแตะที่ริมฝีปากอวบอิ่ม "แต่ตอนนี้พี่เข้าใจแล้ว... เข้าใจว่าหนูทำไปเพราะรักพี่"ลลิตาเผยอริมฝีปาก