All Chapters of คุณหมอปะป๊า: Chapter 41 - Chapter 50

บทที่ 6 พื้นที่อันตรายความเงียบสงัดภายในห้องเก็บอุปกรณ์ทางการแพทย์บีบรัดความรู้สึกจนแทบหายใจไม่ออก แสงไฟสลัวจากหลอดนีออนดวงเล็กเหนือเพดานทอดเงาของคนทั้งสองให้ทาบทับซ้อนกันบนพื้นกระเบื้อง บรรยากาศรอบกายเต็มไปด้วยความกดดันและมวลอารมณ์ที่หนักอึ้งเพียงขวัญยืนเบียดแผ่นหลังเข้ากับชั้นเหล็กเย็นเฉียบที่ตั้งเรียงรายอยู่ด้านหลัง ความเย็นจากโลหะที่ส่งผ่านเนื้อผ้าไม่ได้ช่วยดับความร้อนรุ่มที่กำลังตีตื้นขึ้นมาในอกได้เลย สายตาของเธอจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าคมคายของคนตรงหน้าซึ่งบัดนี้ถูกฉาบทับด้วยความดุดันและเอาแต่ใจ“คุณรู้ตัวไหมว่ากำลังทำเรื่องที่ไร้สาระและไม่เป็นมืออาชีพที่สุด” เธอเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามควบคุมความโกรธไม่ให้ปะทุออกมามากไปกว่านี้ “การเอาเรื่องความเป็นความตายของคนไข้มาล้อเล่นเพื่อสนองความไม่พอใจส่วนตัวของคุณ มันเป็นพฤติกรรมที่ยอมรับไม่ได้เลยนะคะ หมอศิลา”ศิลาไม่ได้สะทกสะท้านกับคำต่อว่านั้น เขากลับก้าวเท้าขยับเข้ามาใกล้เธอมากขึ้นอีกนิด ยกท่อนแขนแข็งแรงขึ้นยันกับเสาเหล็กของชั้นวางของข้างศีรษะของเพียงขวัญ เป็นการปิดกั้นเส้นทางหนีและกักขังเธอไว้ในวงแขนกว้างโดยสมบูรณ์“ความเป็นมืออาชีพงั้นเ

แผนกฉุกเฉินในช่วงบ่ายวันศุกร์เต็มไปด้วยความโกลาหล ผู้ป่วยจากอุบัติเหตุจราจรถูกทยอยส่งตัวเข้ามาอย่างต่อเนื่อง เสียงไซเรนรถพยาบาลดังก้องสลับกับเสียงตะโกนสั่งการของแพทย์และพยาบาล เพียงขวัญถูกเรียกตัวลงมาด่วนเพื่อประเมินความพร้อมของผู้ป่วยชายวัยกลางคนที่มีอาการบาดเจ็บรุนแรงบริเวณช่องท้องและต้องเข้ารับการผ่าตัดอย่างเร่งด่วนหญิงสาวสวมเสื้อกาวน์สีขาวสะอาด ยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์พยาบาล ในมือถือแฟ้มประวัติผู้ป่วยและใบยินยอมรับการผ่าตัดที่ต้องให้ญาติเซ็นรับรอง ตรงหน้าของเธอคือชายร่างท้วมซึ่งเป็นพี่ชายของผู้ป่วย เขาสวมเสื้อยืดสีซีด ใบหน้าแดงก่ำ และมีกลิ่นแอลกอฮอล์คละคลุ้งออกมาทุกลมหายใจ“ดิฉันอธิบายความเสี่ยงของการให้ยาสลบไปแล้วนะคะ อาการของผู้ป่วยตอนนี้เสียเลือดมาก ความดันตก การผ่าตัดมีความเสี่ยงสูง แต่ถ้าไม่ทำ ผู้ป่วยอาจจะเสียชีวิตได้ค่ะ” เพียงขวัญอธิบายด้วยน้ำเสียงใจเย็นและเป็นมืออาชีพ พยายามรักษาระดับสายตาให้เป็นปกติแม้จะรู้สึกอึดอัดกับกลิ่นสุราที่โชยมาชายร่างท้วมทุบกำปั้นลงบนเคาน์เตอร์พยาบาลอย่างแรงจนแฟ้มเอกสารกระดอนขึ้น “ไม่ต้องมาอ้างเรื่องความเสี่ยงเลย พวกหมออย่างพวกคุณก็แค่อยากจะฟันเงินค

โถงทางเดินหน้าลิฟต์โดยสารของโรงพยาบาลในเวลาสองทุ่มค่อนข้างเงียบเหงา แพทย์และเจ้าหน้าที่ส่วนใหญ่ทยอยเดินทางกลับบ้านกันไปหมดแล้ว เหลือเพียงบุคลากรที่ต้องเข้าเวรดึกเท่านั้น เพียงขวัญยืนรอลิฟต์ด้วยสภาพร่างกายที่เหนื่อยล้าเต็มทน วันนี้เธอต้องรับมือกับเคสผ่าตัดใหญ่ติดต่อกันถึงสามเคส ความตึงเครียดสะสมทำให้ขมับเต้นตุบ หญิงสาวอยากจะกลับไปทิ้งตัวลงบนเตียงนอนที่คอนโดให้เร็วที่สุดเสียงฝีเท้าดังขึ้นจากทางด้านหลัง เพียงขวัญไม่ได้หันไปมองจนกระทั่งเงาของใครบางคนทาบทับลงบนพื้นกระเบื้องข้างกาย“น้องขวัญ เพิ่งเลิกงานเหรอครับ”น้ำเสียงนุ่มนวลคุ้นหูทำให้เพียงขวัญต้องหันไปมอง หมอก้องส่งยิ้มกว้างขวางมาให้ เขาสวมชุดลำลองดูสบายตา แตกต่างจากเสื้อกาวน์สีขาวที่ใส่เป็นประจำ ท่าทางของเขาดูผ่อนคลายและกระตือรือร้นอย่างเห็นได้ชัด“ค่ะ พี่ก้องเพิ่งเลิกงานเหมือนกันเหรอคะ” เธอทักทายกลับด้วยรอยยิ้มบางเบาตามมารยาท“พี่เลิกตั้งแต่หกโมงเย็นแล้วครับ แต่พอดีมีเคลียร์เอกสารนิดหน่อยเลยอยู่ดึก” หมอก้องขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด สายตาของเขาจับจ้องใบหน้าสวยเฉี่ยวที่ดูอิดโรยอย่างเห็นอกเห็นใจ “ดูน้องขวัญเหนื่อยๆ นะครับ วันนี้กลับยังไ

สายตาที่ประสานกันในระยะประชิดเต็มไปด้วยแรงดึงดูดที่ไม่อาจต้านทาน เปลวไฟแห่งความปรารถนาที่ถูกเก็บซ่อนและกดทับมาเนิ่นนานตลอดสี่ปีเต็มกำลังลุกโชนและแผดเผาเส้นแบ่งแห่งความถูกต้องจนมอดไหม้ไม่มีชิ้นดีเพียงขวัญพยายามจะเบือนหน้าหนี แต่ฝ่ามือหนาของศิลาที่ประคองปลายคางของเธออยู่กลับออกแรงรั้งเบาๆ บังคับให้เธอต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่ซ่อนอยู่ลึกที่สุดในหัวใจ ความจริงที่ว่าเธอเองก็โหยหาสัมผัสจากผู้ชายตรงหน้ามากเหลือเกินศิลาไม่ปล่อยให้เวลาสูญเปล่า เขาจัดการเสียบกุญแจเข้ากับช่องไขและบิดปลดล็อกประตูอย่างรวดเร็ว มือแข็งแรงดันบานประตูให้เปิดออกกว้าง ก่อนจะดันร่างบอบบางของหญิงสาวเข้าไปภายในห้องพักที่มืดสลิดและใช้เท้าเตะบานประตูให้ปิดลงพร้อมกับกดล็อกกลอนอย่างแน่นหนาทันทีที่ประตูถูกปิดลง ศิลาก็โถมตัวเข้าหาเพียงขวัญ ดันร่างของเธอไปชิดกับบานประตูไม้และทาบทับริมฝีปากลงมาบดขยี้กลีบปากอวบอิ่มอย่างดุดันและหิวกระหายเพียงขวัญเบิกตากว้าง ความตกใจในเสี้ยววินาทีแรกทำให้เธอยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างของเขาเอาไว้ตามสัญชาตญาณ แต่รสจูบที่คุ้นเคยและเต็มไปด้วยความเรียกร้องต้องการของเขากลับหลอมละลายเรี่ยวแรงของเธอไปจนหมด

บทที่ 14 เส้นแบ่งที่พร่าเลือนหน้ากระจกเงาบานใหญ่ภายในห้องน้ำของโรงพยาบาล เพียงขวัญยืนจ้องมองเงาสะท้อนของตัวเองด้วยความรู้สึกหงุดหงิดปนหนักใจ ร่องรอยสีแดงช้ำหลายจุดที่กระจายอยู่บริเวณซอกคอและลาดไหล่เด่นชัดจนไม่อาจปล่อยผ่านได้ หญิงสาวถอนหายใจยาว มือเรียวหยิบครีมรองพื้นและอุปกรณ์แต่งหน้าขึ้นมาค่อยๆ แต้มและเกลี่ยทับรอยเหล่านั้นอย่างระมัดระวังที่สุดแม้จะใช้เครื่องสำอางปกปิดจนรอยช้ำดูจางลงไปมาก แต่ความรู้สึกปวดเมื่อยตามกล้ามเนื้อและอาการเสียดตึงบริเวณใจกลางลำตัวกลับไม่สามารถใช้สิ่งใดปกปิดได้ มันคอยย้ำเตือนถึงความเร่าร้อนและความเอาแต่ใจของผู้ชายคนนั้นในทุกจังหวะที่เธอก้าวเดินช่วงเช้าที่ผ่านมา เพียงขวัญพยายามอย่างหนักที่จะจัดตารางงานของตัวเองไม่ให้เฉียดใกล้หอผู้ป่วยศัลยกรรมทรวงอก เธอเลือกที่จะไปขลุกอยู่ในห้องพักฟื้นผู้ป่วยหลังผ่าตัดและหลบเลี่ยงการเผชิญหน้ากับศิลาทุกวิถีทาง ทว่าความพยายามของเธอก็ไร้ผลเมื่อตารางงานช่วงบ่ายระบุชัดเจนว่าเธอต้องรับหน้าที่เป็นวิสัญญีแพทย์ในเคสผ่าตัดมะเร็งปอด ซึ่งมีศิลาเป็นศัลยแพทย์มือหนึ่งบรรยากาศภายในห้องล้างมือฆ่าเชื้อก่อนเข้าห้องผ่าตัดมีเพียงเสียงน้ำไหลจากก๊