All Chapters of จอมเถื่อนไร้ใจ: Chapter 11 - Chapter 20

ภูพิงค์ตื่นขึ้นมาด้วยอาการมึนและปวดหัวตุบๆ อาจจะเพราะฤทธิ์ยา...ที่ยังตกค้าง ทำให้เธอไม่สบายตัว และวิงเวียนมาก ​ร่างบางค่อยๆ ลุกขึ้นจากเตียง เธอมองไปรอบๆ อย่างจะทบทวนว่า...เธอมาอยู่ที่ไหน? อีกแล้ว...อีกแล้วที่เธอไม่ได้ตื่นในห้องเดิม​เธอนึกอยากจะประชด...ด้วยการอ้วกทิ้งไว้กลางห้องนี่ละ แต่...เพราะความที่ไม่ได้ถูกปลูกฝัง หรือมีนิสัยทำสกปรกไม่เป็นที่ทาง ทำให้เธอมองหาห้องน้ำ ประตูของมันเปิดแง้มไว้ ภูพิงค์เข้าไปแล้วเธอก็อาเจียน มีแต่น้ำออกมาแค่เล็กน้อย เธอใช้น้ำล้างหน้าพบว่ามันทำให้เธอดีขึ้น หญิงสาวจึงตัดสินใจที่จะอาบน้ำ จึงถอดเสื้อผ้าออกทั้งหมด และก้าวเข้าไปใต้ฝักบัวเปิดน้ำอุ่นๆ รินรดร่างกาย และเมื่อเสร็จแล้วเธอก็สวมชุดเดิมที่ชื้นน้อยๆ และเดินออกมาในสภาพที่ดีขึ้นบ้าง ภูพิงค์เห็นเหยือกน้ำดื่มที่วางไว้บนโต๊ะข้างหัวเตียง จึงรินดื่มไปหลายแก้ว เธอไม่ได้กินข้าวกินน้ำมาน่าจะหลายชั่วโมง​ภูพิงค์เม้มปากแน่น ตั้งแต่ขึ้นรถตู้ของไอ้ผัวเด็กของป้าเธอมาวันนั้น ชีวิตเธอไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป เธอถูกพรากพรหมจรรย์ เรียกก็ไม่ได้เท่าไหร่ว่าถูกข่มขืน เพราะเธอรับรู้ถึงกระบวนการเหล่านั้นว่าตัวเองไม่ได้ทรมานมาก อา

ปราชญ์ดับบุหรี่ก่อนจะเข้าไปในบ้าน...​เขาอยากได้อะไรแก้เครียดมากกว่าบุหรี่วันนี้...เพราะไปเจรจากับพ่อเลี้ยงอิทธิ ทางนั้นเรียกข้อเสนอมาแบบเรียกได้ว่าเอาเปรียบกัน ตรงผลประโยชน์อยากหาร แต่พอตอนจ่ายอยากขอไม่อยากจ่ายเต็ม ​ทำงานกับเสือเฒ่าแพรวพราวแบบนั้นต้องระวังหน้าระวังหลังตลอด เขาส่งลูกสาวบุญธรรมของพิทักษ์ราชสีห์ไปเป็นเมียของอิทธิ หวังจะเอาไว้คานอำนาจกัน ไม่ให้ทางนั้นกล้าทำอะไรเขามาก เพราะจะได้เกรงใจกัน พ่อเลี้ยงรักหลงยลดามาก แต่หลงส่วนหลง เกรงใจส่วนเกรงใจ เขาอาจจะประเมินสถานการณ์ผิดไปบ้าง แต่คิดว่ายังไงแล้วสุดท้ายเขาจะเอาทุกอย่างอยู่มือ​เขาส่งข้อความหายลดา ทางนั้นตอบรับมา หยอดคำหวานว่ายังไงก็รักพิทักษ์ราชสีห์มากกว่าผัว เขาเพียงแค่ยิ้มหมิ่น หวังว่ายัยเด็กนี่จะทำตามที่พูด จิราและยลดาอยู่ในฐานะอุปการะของพิทักษ์ราชสีห์ เด็กทั้งสองเป็นลูกบุญธรรมของปารมีน้องชายคนรองของเขาที่เสียชีวิตไปแล้ว จิรานั้นในตอนแรกเขาเกลียดหล่อนมาก เพราะหล่อนคือต้นเหตุแห่งหายนะของพิทักษ์ราชสีห์ ปราชญ์กล่าวโทษเธอในทุกเรื่องที่มีสาเหตุมาจากจิรา..​แต่ตอนนี้ความเกลียดโกรธก็พอจะจางหายลงไปบ้าง เขาเพียงแค่เหลือความรู้สึกไ

อีกราวสามชั่วโมงพวกเขาก็อยู่ในตัวจังหวัดเชียงใหม่​ปราชญ์เลือกที่นี่ แทนที่จะเป็นในตัวเมืองจังหวัดที่เขาอยู่เพราะจากระยะทางมันใกล้กว่าถ้าเขามาจากที่บ้านของตนเอง พ่อเลี้ยงอิทธิเองก็บอกว่าถ้าอยากมาสัมผัสความเจริญ ก็ให้เข้ามาที่เชียงใหม่ เพราะสำหรับภาคเหนือ จังหวัดที่เจริญที่สุดก็ต้องยกให้เชียงใหม่นี่แหละ​กว่าจะถึงก็บ่ายโขแล้ว ภูพิงค์ค่อนข้างหิวโซ ท้องร้องเกือบตลอดทาง แต่เธอก็ได้แต่กลั้นไว้ไม่ขอเขา ปราชญ์ได้ยินเสียงร่ำร้องขออาหารเงียบๆ จากร่างกายนั้น เขาจึงส่งถุงขนมปังให้กับเธอ เพราะให้คนรถแวะซื้อไว้เป็นเสบียง เธอรับไปแล้วกินมันหมดอย่างรวดเร็ว ส่วนเขาที่ชินกับการกินอาหารไม่เป็นเวลา แม้เมื่อคืนจะใช้แรงไปมากโข แค่กินไข่ลวกไปสองใบ กับเครื่องดื่มชูกำลังอีกสองขวด เขาก็หิ้วท้องรอได้จนถึงเวลานี้​“อยากกินอะไร”เสียงทุ้มนั้นถาม ภูพิงค์เม้มปากนิดๆ คิดไม่ออกว่าอยากกินอะไร ตอนนี้เขาพาเธอมาแถวบริเวณร้านอาหารของห้างสรรพสินค้า กลิ่นของอาหารทำให้เธอน้ำลายสอ ​“อะไรก็ได้ค่ะ”​“อะไรก็ได้?”เขาทวน แล้วยิ้มนิดๆ ที่มุมปาก นัยน์ตาดุเป็นนิตย์นั่น แฝงแววขี้เล่นขึ้นมานิดหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงนิ่ง​“อะไรก็ได้ไม่

ปราชญ์เดินทางออกจากบ้านของเขาตั้งแต่เช้า เขาไม่อยากอ้อยอิ่งอยู่บนเตียง...เพราะไม่อยากไว้ใจตัวเองว่าจะห้ามใจได้ไหม​มันช่างน่าตลก กับคนอย่างเขาในวัยขนาดนี้ ที่จะมาคลั่งไคล้เรื่องเซ็กซ์​ขาดมานานนั่นแหละ แถมเจ้าหล่อนใกล้เคียงกับสเปก ยังสะอาด ยังใหม่ เขาถึงไม่อยากลองลิ้มสาวพรหมจรรย์ กลัวว่าจะไปติดต้องใจก็เพราะแบบนี้นั่นแหละ เขาควรจะสนใจเรื่องอื่นได้แล้ว เวลาสามวันที่ใช้ไปกับหล่อนก็มากจนเกินไปแล้วสำหรับคนอย่างปราชญ์ พิทักษ์ราชสีห์​เพียงแค่คิดถึงเธอ กลิ่นหอม ความนุ่มเนียน รสสัมผัสก็เหมือนวนเวียนในห้วงนึก ส่วนล่างตอบรับสมองด้วยการที่จู่ๆ ก็แข็งขึงขึ้นมาซะอย่างนั้น...เขามีอารมณ์แค่คิดถึงหล่อน มันก็มากเกินไปจริงๆ เฮ้อ...​หรือเพราะแค่อาจจะติดเซ็กซ์ เจ้าพ่อหนุ่มคิด...บางทีคืนนี้การมาคุยกับพ่อเลี้ยงอิทธิ เขาอาจจะไม่กลับบ้าน ปรกติทางพ่อเลี้ยงมักจะเสนอให้เขากินดื่มอย่างเต็มที่อยู่แล้ว ทุกหนที่มาคุยร่วมหารือกัน วันนี้เขาจะลองรับข้อเสนอนั้นดู เขาจะได้พิสูจน์ว่ากับคนที่บ้าน มันแค่เพราะเขาขาดเซ็กซ์มานาน เขาไม่ได้หลงคลั่งหล่อน​ร่างสูงเดินไปที่ท่าเรือ เรือสำราญของเขาจอดเทียบอยู่ที่นั่น วันนี้ไม่มีการ

เมื่อเขาบอกว่าจะไปนอนที่อื่น​ภูพิงค์ก็ไม่รู้ว่าจะทำอะไร​เธอดูโทรศัพท์จนเบื่อ เลยไปชวนนางแขพูดคุย นางแขนั้นคุยเก่ง แต่ก็เว้นระยะห่างพอสมควร เมื่อรู้ว่าเธอซักมากเข้า ก็ไม่ยอมพูดต่อ อ้างว่าพูดมากไม่ได้กลัวพ่อเลี้ยงดุ เธอถามว่ามีอะไรให้ทำบ้าง นางแขบอกว่าสิ่งที่เธอควรทำก็คืออยู่เฉยๆ พักให้มากๆ​เธอพักจนเบื่อแล้วนะตอนนี้​เดินเตร่ลงไปในสวน ไปเจอคุณตาแก่ๆ คนหนึ่ง แกกำลังปลูกต้นไม้อยู่ ภูพิงค์เลยเอ่ยอาสาช่วยงานแก เฒ่าปุ่นมองเธออย่างสงสัย เธอบอกว่าเป็นคนของพ่อเลี้ยง พูดแบบนั้นแล้วก็หน้าแดง เฒ่าปุ่นเลยพูดเสียงกลั้วหัวเราะว่า​“อ้อ...เมียนายเหรอ?”​“ไม่ใช่เมียหรอกค่ะ ไม่ใช่”​“ญาตินาย”​“ไม่ใช่เหมือนกันค่ะ” เธอถอนใจ เธอจะบอกสถานะของเธอกับคนพวกนี้ยังไงกันนะ ตาปุ่นโบกมือแล้วสั่นหน้า​​“เอ่อ ไม่ใช่ก็ไม่ใช่ อยากช่วยเหรอ?”​“ค่ะ”​“มา อยากช่วยก็มา กำลังปวดหลังปวดเอว” ตาปุ่นไม่อิดออดสักนิด ที่มีคนมาช่วยงาน สรุปสุดท้ายภูพิงค์เลยช่วยตาปุ่นปลูกต้นไม้เพลินไปเลย ก่อนจะกลับมารับประทานอาหารเย็น ตาแก่ส่งถ้วยน้อย ข้างในมีแมลงทอดยื่นส่งให้เธอ ภูพิงค์มองแล้วทำตาโต...แล้วรับมา เธอเคยได้ลองกินแมลงทอดมาบ้าง ไม่