All Chapters of จอมเถื่อนไร้ใจ: Chapter 31 - Chapter 40

วันต่อมา...​วิชาติและปราชญ์ไปที่เชียงราย เพื่อไปที่เรือสำราญที่หุ้นไว้กับพ่อเลี้ยงอิทธิ เขามองว่ามณทิรานั้นสนิทกับภูพิงค์ได้ไว ซึ่งเป็นเรื่องดีๆ เรื่องหนึ่งเลยทีเดียว ยัยหนูไม่ดื้อ ยอมกินยา และดูร่าเริงสดใสมากขึ้นเพราะครูใหม่ของแก​ปราชญ์ยังคงทิ้งบอดี้การ์ดไว้สองคน เผื่อคอยดูแลพวกเธอ และทิ้งพวกเธอไว้ที่รีสอร์ตแห่งนั้น มณทิราไม่งอแงเลย ที่บิดาไปทำงานอีกแล้ว แถมยังโบกมือให้ผู้เป็นพ่อ พร้อมกับรอยยิ้มกว้างขวาง อวยพรให้พ่อของเธอทำงานอย่างราบรื่นปลอดภัยอีกด้วย​วิชาติโทรติดต่อกับเจ้าของบ้านและทีมช่างไว้แล้วเรียบร้อย ช่างทำงานได้ไวมากเพราะสภาพบ้านดีอยู่แล้ว และปราชญ์ก็พอใจกับการตกแต่ง ขัดล้าง ซ่อมแซมนิดหน่อยก็เข้าอยู่ได้เลย วิชาติหันมาถามปราชญ์ว่าพร้อมย้ายเข้าอยู่ได้เลย ปราชญ์ก็โทรไปบอกกับภูพิงค์และมณทิราให้ย้าย เข้าบ้านไปเลยก่อนเขา เดี๋ยวเสร็จงานจะตามไปฉลองบ้านใหม่ด้วยกัน​“พ่อจะกลับเมื่อไหร่คะ” เสียงของยัยหนูถาม หน้าของแกแดงนิดๆ นัยน์ตาเป็นประกายสดใสมากๆ เมื่อรู้ว่าจะได้ไปอยู่บ้านแล้ว​“คงอาทิตย์หน้าน่ะจ้ะลูก หนูอยู่กับครูของหนูไปก่อนนะ เดี๋ยวถ้าพ่อกลับไป พ่อจะพาไปเที่ยว”​“เราจะได้ไปอยู

​“มันอร่อยใช่ไหมคะ?”ตากลมโตแป๋วแหววที่จ้องมาขนาดนั้น มองอย่างมีความหวัง คนที่กินเข้าไปแม้จะจืดไปนิด แถมด้วยเค็มบางที่ ก็ได้แต่ยิ้ม แล้วกลืนลงไปอย่างรวดเร็ว อีกคนก็รีบตักเข้าปากอีกคำโต เป็นการเอาใจคนทำ ที่ยิ้มกว้างในทันที​“อร่อยมากครับ” ทินกร และ คมสันต์ตอบพร้อมเพรียงกัน พวกเขาคือการ์ดที่ปราชญ์ทิ้งไว้ให้ดูแลคุณหนูมิ้นและคุณครูพี่เลี้ยง​“ครูใหม่หนูทำได้แล้ว” แกหันมายิ้มกว้าง ปรบมือให้ตัวเองรัวๆ ภูพิงค์ก็ปรบมือให้ลูกศิษย์ตัวน้อยเช่นกัน แกตั้งอกตั้งใจฟังที่เธอสอนมากๆ ไข่เจียวฝีมือลูกศิษย์ที่แกปรุงให้เธอ...ปรากฏว่าหวานเพราะแกดันไปใส่น้ำตาลแทนผงชูรส แต่ก็ถือว่าหน้าตาสวยดี ทำอีกหนสองหนก็เก่งแล้ว เพราะทำได้สุกดีทั่วแผ่น และพอกินได้​“เก่งมากๆ ค่ะ ครูทำแกงจืดเต้าหู้ไข่หมูสับ เสิร์ฟอีกหนึ่งเมนูนะคะ” ภูพิงค์หันมาขออนุญาต แกพยักหน้าแล้วกอดอก มองบอดี้การ์ดทั้งสองคนกินเอากินเอาอย่างพึงพอใจ แล้วตักของตัวเองชิมบ้าง จานของเธออร่อยเพราะคนปรุงคือครูใหม่ และคนทอดคือเธอ ส่วนจานที่สองที่ครูใหม่เป็นคนกินนั้น เธอปรุงให้และทอดเอง ของบอดี้การ์ดทั้งสองก็เป็นฝีมือของเด็กหญิงล้วนๆ​สักครู่ ชามแกงจืดเต้าหู้ห

​“พ่อบอกว่าจะกลับมาพรุ่งนี้ ครูใหม่ว่าเราจะทำอะไรให้พ่อกินดีคะ แล้วเรื่องน้อง ถ้าหนูขอ พ่อจะว่าไหมคะ จะให้พวกเราเลี้ยงไหม?”เด็กหญิงถามเสียงแจ้ว ตอนนี้หมดความกังวลเรื่องแกไปหมกมุ่นกับการเสพสื่อความรุนแรงจนมีพฤติกรรมแปลกๆ ไปเลย เพราะแกมาสนใจจริงจังเรื่องทำอาหาร มณทิราตอนนี้ทำไข่เจียวหมูสับได้อร่อยมากแล้ว ภูพิงค์ลองให้แกปรุงเองและชิมฝีมือตัวเอง ให้ลองจนคล่อง พากันกินไข่เจียวหมูสับในทุกเมนูฝีมือของมณทิรากันเป็นวันที่ห้าแล้วตอนนี้ แต่ก็ไม่มีใครบ่นและอีกอย่างหนึ่งตอนนี้เด็กหญิงกำลังตื่นเต้นมากที่จะได้เลี้ยงนกตัวใหม่ แต่ตอนนี้ยังไม่ได้ไปรับตัวมาเพราะนกยังอยู่ในวัยลูกป้อน ต้องประมาณปลายเดือนเขาถึงเอามาส่งให้ได้ เพราะภูพิงค์อยากได้นกที่แข็งแรง เกรงว่าเอานกเด็กมาจะไม่รอดเพราะเธอกับเด็กหญิงไม่มีประสบการณ์กันทั้งคู่​“อืม...อาหารจานเก่งของหนูสิคะ”​“ไข่เจียวหมูสับ”​ทั้งศิษย์และครูพูดพร้อมกันพลางหัวเราะ เธอและครูใหม่เสร็จจากกิจกรรมตอนเย็น ที่ภูพิงค์เริ่มชักนำเด็กหญิงเข้าบทเรียนบ้าง วันนี้เลือกเป็นศิลปะวาดภาพ และมณทิราก็ทำงานของแกเสร็จแล้ว กินยาแล้ว เธอบอกเล่าอาการของเด็กหญิงให้จิราและจิตแพทย์ประ

​“คุณพ่อขา...คุณพ่อ”​เสียงใสๆ ของบุตรสาว ที่ดังปลุกเขาในเกือบเที่ยง ทำให้ปราชญ์สะดุ้งตื่น แกขึ้นมากอดเขาอย่างดีใจ พลางหอมเขาซ้ายขวา เขารับกอดลูก ตามองเลยไปยังคนที่เปิดประตูเข้ามาต่อจากมณทิรา เมื่อตามองสบกันทางนั้นก็หน้าแดง แล้วเมินไปทางอื่นไม่ยอมมองสบตาเขา เธออยู่ในชุดแบบชาวเขาประยุกต์แบบสั้นน่ารักสีขาว ผมยาวนั้นเกล้าไว้เป็นมวยดังโงะ ที่มัดผมเป็นสไตล์แบบแม้ว ตกแต่งด้วยพู่ไหมพรมปอมๆ กับกระดิ่ง เหมือนกับลูกสาวของเขา...ที่แต่งตัวและทำผมเหมือนกัน แต่ของยัยหนูเป็นมวยสองแกละแบบซาละเปา มีที่มัดผมเหมือนกันตกแต่งไว้ พอมาอยู่ด้วยกันแบบนี้ก็มองผาดๆ เหมือนพี่สาวกับน้องสาว เพราะหน้าตาอ่อนวัยของภูพิงค์ คนแอบมองลอบยิ้ม...เขาเข้าใจความรู้สึกของน้องชายขึ้นมารำไรแล้วตอนนี้ เวลามีคนมองปราณปรัชญ์และจิรา บางคนก็แหย่กระเซ้าว่ามากับลูกสาว เล่นเอาปราณปรัชญ์เคืองไม่น้อย​เขากับเจ้าปืน เข้าสมาคมกินเด็กเป็นอมตะไปเรียบร้อยแล้วสินะ​“ว่าไงคะ วันนี้สวยจังเลย หนูมิ้นใครพาไปซื้อเสื้อผ้าน่ารักๆ พวกนี้ เอาเงินที่ไหน”​“ครูใหม่ค่ะ ครูใหม่ซื้อของให้หนูเยอะแยะเลยล่ะ”​“ไปซื้อของมาจากไหนกัน?” เขาถามไปยังครูใหม่ ที่ยืนเข

​“คืนนี้หนูมีความสุขจัง”มณทิราพึมพำขึ้นมา หลังจากที่สวดมนต์เตรียมนอนแล้ว วันนี้ข้างซ้ายเธอมีครูใหม่ ส่วนข้างขวามีพ่อปราชญ์ มีเธอนอนตรงกลาง ความฝันของเด็กหญิงที่ไม่เคยได้รับการเติมเต็มตั้งแต่จำความได้ เธอมักถูกปล่อยให้นอนบนเตียงคนเดียว แม้แต่รอยจูบราตรีสวัสดิ์จากมารดา ก็น้อยหนนักที่จะได้รับมัน​“เตียงมันเล็กต้องเบียดกัน พ่อว่าเราควรจะเปลี่ยนเตียงดีไหม ถ้าหนูอยากนอนแบบนี้ทุกคืน”​“พ่อมานอนกับหนูทุกคืนได้ใช่ไหมคะ?” แกเงยหน้าขึ้นมองแล้วทำตาแป๋ว บิดาพยักหน้าก่อนจะพูดเสียงทุ้ม​“พ่อจะนอนกับหนูแบบนี้จนกว่าหนูจะไม่อนุมัติให้พ่อนอนด้วยแล้ว”​“ครูใหม่ด้วยนะ” แกหันมายิ้มตาหยีส่งให้กับภูพิงค์ ที่แอบมองสองพ่อลูกแล้วน้ำตาคลอเพราะคิดถึงพ่อและแม่ อดีตเธอก็เคยนอนแบบนี้โดยมีพ่อแม่ที่รักนอนกอดเหมือนกัน ​“ค่ะ”​“หนูจะต้องฝันดีแน่ๆ” แกพึมพำว่า เอาแขนของคนทั้งสองไปกอดไว้แน่น ปราชญ์ดับไฟ ในห้องตกอยู่ในความเงียบ...​จนเวลาผ่านไปพักหนึ่ง คนตรงกลางนอนหายใจสม่ำเสมอเพราะหลับสนิทไปแล้ว ปราชญ์จึงค่อยๆ ยกแขนของลูกออก แล้วทรงตัวลุกขึ้นนั่ง เขาเอาตุ๊กตาบนหัวเตียงมาวางไว้แทนตัว ยัยหนูคว้าไปกอดแล้วนอนนิ่ง...คงจะหล