All Chapters of จอมเถื่อนไร้ใจ: Chapter 41 - Chapter 49

เวลาผ่านไปอีกสองอาทิตย์จิราและปราณปรัชญ์ก็ขึ้นมาพร้อมกับเพียงปราณ มาพักอยู่ที่บ้านใหม่ของพี่ชาย ที่บอกว่าบ้านนี้คือของมณทิรา“ขอบคุณมากๆ อีกหนนะคะ ที่ดูแลยัยหนูมิ้นเป็นอย่างดี”จิราจับมือของภูพิงค์แล้วบีบแน่น ภูพิงค์ยิ้มแล้วเอ่ยเสียงอ่อนหวาน เธอขอเวลาล่ำลาครูของยัยหนูมิ้น ก่อนที่จะพาแกกลับกรุงเทพฯ ด้วยกัน ไปพบแพทย์ก่อนเวลานัด เนื่องจากอาการของมณทิราดีขึ้นมาก เธอและปราณปรัชญ์ขึ้นมาดูความเป็นอยู่ของหลานสาว มาเที่ยวกลายๆ หอบยัยหนูเพียงปราณมาด้วย อาการของหลานหนนี้ที่แสดงต่อเธอ ปราณปรัชญ์ เพียงปราณ เปลี่ยนไปมากจนเธอใจชื้นขึ้น​“ฉันยินดีค่ะ คุณจ๋า แล้วก็ดีใจมากๆ ที่คุณหนูสดใสมากขึ้น หวังว่ากลับไปพบแพทย์หนนี้ แกคงได้รับการปรับยาค่ะ”​“ข่าวดีมากๆ คือแกอาจจะต้องรับยาอีกไม่นานค่ะ ถ้าจิตใจมีแนวโน้มไปทางบวกแบบนี้ จ๋าแอบร้องไห้เลยนะคะครูใหม่ตอนเห็นแกขออุ้มน้อง มองน้องอย่างอ่อนโยน แล้ว...บอกว่ารักเพียงปราณอันดับหนึ่ง” คนพูดสูดน้ำมูก ตอนนี้เด็กๆ อยู่กับหนุ่มๆ บ้านพิทักษ์ราชสีห์ที่ห้องนั่งเล่นด้วยกัน ​“แกดูจะขาดความรัก ความอบอุ่นมานาน แก...เล่าให้ฉันฟังบ้างแต่ก็ยังไม่ทั้งหมดค่ะ แกบอกว่าเพิ่งได้มาสน

ยัยหนูส่งคลิปมารายงานว่าถึงคฤหาสน์พิทักษ์ราชสีห์แล้วเรียบร้อย แกจะไปพบแพทย์วันพรุ่งนี้ และอวดว่าจิราพาเธอไปซื้อหนังสือ และยอมให้เลือกหนังสือเอง มณทิราสารภาพกับจิราว่าเธอไม่ได้สนใจอ่านหนังสือแล้วสักเท่าไหร่ เพราะอยู่กับภูพิงค์มีกิจกรรมทำสนุกทั้งวัน หนังสือที่อยากอ่านกลับเป็นหนังสือแนวปรัชญา พระพุทธศาสนา และวรรณกรรมเยาวชน วรรณกรรมแฟนตาซี ไม่ได้อยากอ่านแบบเดิมที่ชอบอีกแล้ว อีกอย่างแกรอคอยเจ้านกน้อย ที่จิราซื้อให้เธอเลี้ยงอีกด้วย ตอนนี้ฟาร์มบอกว่ามันแข็งแรงและเลิกป้อนแล้ว ให้ไปรับได้ มณทิราขอให้จิราฝากไว้ก่อน รอให้เธอกลับไปค่อยไปรับ ​จิรานั้นขอบคุณภูพิงค์เป็นรอบที่น่าจะห้าร้อยแล้วที่ทำให้หลานสาวเปลี่ยนไปมาก สภาพจิตใจดีขึ้น ไม่ได้อยากไปหมกมุ่นกับการเสพสื่อแบบนั้น จริงๆ นิยายก็ดีมีข้อคิดแต่อายุเท่ามณทิราบางสิ่งก็ควรมีผู้ปกครองให้คำแนะนำจริงๆ นั่นแหละ อย่างมณทิราพอภูพิงค์มาชวนให้คิดถึงแง่อีกแง่ของการเป็นฆาตกรรม เป็นเหยื่อ มณทิราก็เกิดความสลดใจปล่อยโฮออกมา เป็นน้ำตาแห่งความเศร้าและเห็นใจ มณทิราบอกว่าไม่อยากจะเศร้าแบบนั้นอีกแล้ว เกิดเป็นคนควรจะมีความสุข ความทุกข์ไม่จีรังอยู่กับเราแป๊บเดียว กา

​“ไม่เจออะไรใช่ไหมครับ คุณชาติ” เสียงทุ้มเอ่ยดังที่ด้านหลัง ทำให้วิชาติสะดุ้งน้อยๆ ก่อนจะหันไปมองต้นเสียง เขากำลังไล่ตัวเลขบัญชีอยู่...บัญชีของเรือสำราญบ่อนลอยน้ำแห่งนี้ เขาเรียกบัญชีเข้ามาแจงรายได้ และเรียกฝ่ายจัดซื้อ รวมถึงพนักงานฝ่ายสต็อกสินค้าเข้ามาคุยด้วยแบบลับๆ โดยไม่มีคนของทางพ่อเลี้ยงอิทธิหุ้นส่วนมาคุยด้วย​“จะให้เจออะไรหรือครับ” เขาย้อนถาม วิชาติตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว จักรพงศ์ยิ้มพร้อมกับยักไหล่ ​“มันก็ควรจะไม่เจออะไรที่หมกเม็ดไว้อยู่แล้ว เพราะทางเราสะอาด ปลอดภัย” ​“ก็หวังว่าจะสะอาด ปลอดภัยไปตลอดนะครับ น้องชาย...อ้อ...”วิชาติทำเป็นหันซ้ายหันขวา ห้องทำงานของเจ้านายเขา ที่ตอนนี้เขามาใช้แทนสำหรับส่วนของชั้นนี้ การ์ดของทั้งสองฝ่ายจะถูกกันให้อยู่ข้างล่าง เป็นกฎกติการ่วมกันในความไว้วางใจ ของพ่อเลี้ยงอิทธิและปราชญ์​“ระวังคุณดาไว้ก็ดีนะครับ น้องพงศ์ หลานสาวคุณปราชญ์น่ะ ไม่ธรรมดาเลย ยิ่งอยู่ใกล้ยิ่งเหมือนอยู่กับไฟ ขืนไปเล่นกับไฟ ไฟมันลวกเอานะครับ”​หนนี้เป็นฝ่ายจักรพงศ์ที่หน้าซีดลงต่อหน้าต่อตาวิชาติ​มือขวาผู้แพรวพราวของปราชญ์หัวเราะน้อยๆ กับยลดาเขารู้ทันหล่อน และเสนอสิ่งที่เรีย

พวกมันพาปราชญ์มาถึงบ้านของพวกเขาหลังจากนั้นอีกสองชั่วโมง...​การ์ดของปราชญ์ถึงกับกรูเข้ามา เมื่อเห็นเจ้านายลงจากรถแปลกปลอม จ่าดำมือสั่นแล้วเอาปืนจ่อปราชญ์ที่ยังคงโอบภูพิงค์ไว้กับอก​“มึงอย่าตุกติก”​“เอาปืนออกไปจากหัวของกู กูไม่ชอบ”เขาปัดปากกระบอกปืนอย่างไม่ไยดี ไม่กลัวด้วยว่าจ่าดำจะทำปืนลั่นใส่ คนอะไรใจเป็นอย่างนี้กันนะ​“เอาเลขบัญชีมา” เขายืนเผชิญหน้ากับจ่าดำ ทางนั้นทำตาปริบๆ ก่อนจะบอกเลขสิบตัวไป ปราชญ์ล้วงมือถือขึ้นมาจากกระเป๋า สักพักก็มีเงินโอนเข้าบัญชีของจ่าดำจริงๆ จำนวนสองล้านบาท ​“อะ เอ่อ...”​“ยอดมันเยอะ โอนได้แค่นี้ก่อน ต้องทำธุรกรรมนิดหน่อย กว่าจะผ่านก็พรุ่งนี้ พรุ่งนี้มึงก็มาใหม่ล่ะ มารับที่เหลือ กูจะให้คนไปทำแคชเชียร์เช็คเงินสดไว้ให้สองร้อยล้าน”​เขาตบบ่าจ่าดำ แล้วเดินกรายกลับเข้าไปในบ้าน จ่าดำกับพวกมองตากัน หนึ่งในนั้นสะกิดจ่าดำให้รีบกลับ มาถึงถ้ำราชสีห์แล้วไม่โดนทำอะไร แถมได้เงินกลับ ก็ควรจะกลับได้แล้ว​“กลับเหอะจ่า”​“พะ พรุ่งนี้กูจะมารับเงิน”​เขาตะโกนแล้วรีบแจ้นขึ้นรถก่อนจะขับปรี่ออกมาจากบ้านของปราชญ์ ​“มันโอนให้จริงๆ ว่ะจ่า”หนึ่งในทีมดูยอดเงินในบัญชีให้เป็นบุญตา

สองเดือนผ่านไป...​มณทิราเริ่มเข้าเรียนในโรงเรียนนานาชาติ ที่อยู่ใกล้บ้าน ปราชญ์อยู่ที่บ้าน ทำงานที่บ้านมากกว่าที่จะไปที่เรือสำราญ หรือไปที่บ้านไม้สักของเขาที่อยู่บนดอย...แผนเปลี่ยนไปเกือบทั้งหมด เมื่อมีภูพิงค์และมณทิรามาอยู่ด้วย​เด็กหญิงพอจะเข้ากับคนอื่นได้แล้ว มีเพื่อนบ้าง ร่าเริงสดใส สมวัยมากขึ้น กิจกรรมยามว่างที่โปรดปรานตอนนี้ คือขลุกกับสัตว์เลี้ยงตัวโปรด เจ้าสโนว์ไวท์ นกค็อกคาเทลและทำอาหาร เมนูที่ยัยหนูทำบ่อยที่สุดตอนนี้คือผัดมาม่า และแน่นอนว่าทุกคนในบ้าน รวมถึงบอดี้การ์ดก็รับประทานอาหารชนิดนี้กันทุกวัน...จนกว่าแกจะเบื่อและอยากทำอย่างอื่นต่อ ​สถานการณ์ที่เรือสำราญ พ่อเลี้ยงอิทธิเสียชีวิตด้วยโรคหัวใจล้มเหลว...หลังจากประกาศข่าวดีเรื่องยลดาอุ้มท้องทายาทของเขาและเขาจดทะเบียนสมรสกับหล่อนเพื่อให้เป็นของขวัญเพียงแค่สามวัน...แม้จะน่าเคลือบแคลงบ้างแต่หลานคนสนิทของเขา จักรพงศ์ก็ปล่อยผ่านเพราะเข้าใจว่าเป็นเรื่องโรคภัย ตัวลูกสาวคนเดียวอย่างเอมมิกาก็ไม่ได้มีข้อข้องใจอะไร เธอบินกลับมารับมรดกส่วนของตนเองแล้วก็กลับไป โล่งใจด้วยซ้ำที่เป็นไท ไม่ต้องมีพ่อคอยบังคับ เธอไม่ค่อยสนิทกับพ่อเท่าไหร่อยู