All Chapters of จอมเถื่อนไร้ใจ: Chapter 1 - Chapter 10

​“พี่คงจะฝากลูกไว้อีกพักหนึ่ง นายสะดวกไหม?”เสียงทุ้มลึกกรอกลงไปตามสาย เขาใช้นิ้วเคาะเป็นจังหวะกับที่เท้าแขนอย่างครุ่นคิดไปด้วย ปัญหาใดๆ สำหรับปราชญ์ พิทักษ์ราชสีห์ไม่มีที่เขาจัดการไม่ได้ ยกเว้นก็แต่เรื่องนี้ เรื่องของลูกสาวคนเดียวอย่างมณทิรา​ลูกของเขามีปัญหาทางจิตเวช เธอกำลังรักษาอาการของโรคซึมเศร้า ภรรยาเก่าของเขาเพิ่งจะเสียชีวิตไป และเขาไปรับเธอมาจากปารีสเพื่อมาอยู่ด้วยกันที่เมืองไทย การดูแลที่ต่อเนื่อง...มันก็ทำให้ลูกสาวเขาดีขึ้นบ้าง และพอเขาวางใจว่ามณทิรากำลังจะดีขึ้น เจ้าหล่อนก็เริ่มก่อปัญหาขึ้นมาอีกแล้ว ด้วยการแอบทิ้งยา และเริ่มต่อต้านน้องสาวที่เกิดมาใหม่ ยัยหนูกำลังเรียกร้องความรัก ความเห็นใจ จากผู้เป็นอาและอาสะใภ้​จิราน้องสะใภ้ของเขาเคยต่อสู้กับโรคนี้ถึงแปดปีเต็มจนหายขาด แม่เด็กที่เขาเคยชังนั่นเก่งเหลือเกิน อาจจะเพราะมีสิ่งที่เป็นแรงใจฉุดดึงเจ้าหล่อน นั่นก็คือน้องชายของเขาปราณปรัชญ์ ทำให้จิราก้าวพ้นโรคร้าย หยุดรับยา มีจิตใจที่เข้มแข็งมากขึ้นจนเอาชนะมันได้ และจิราก็ใช้ประสบการณ์ของตัวเอง ดูแลมณทิรา พยายามสร้างกำลังใจให้กับเด็กหญิง แต่เมื่อเธอคลอดลูกสาวออกมา ทั้งจิราและปราณปร

วิชาติมองข้อความจากเจ้านาย พร้อมกับยิ้มนิดๆ แล้วหันมาสั่งการลูกน้องอีกสองคน ที่เขาเรียกมาเพื่อการนี้โดยเฉพาะ​“ไปจัดของพรีเมี่ยมให้นายหน่อยสิ เอาแบบซิงๆ สดๆ พอจะมีไหม?”​“เดี๋ยวจัดให้ครับลูกพี่ มีคนเสนอมาพอดี ราคาดี ให้เหมาไหมครับ”​“พรีเมี่ยมแบบ พรีเมี่ยมจริงๆ นะ ไม่เอาเด็กในเล้าท์นาย ไม่เอาเด็กที่ร้าน”วิชาติว่า ลูกน้องของเขายิ้มกริ่ม แล้วเสนอของพรีเมี่ยมที่ว่าในทันที​“รับประกันสด สะอาด โปรไฟล์น่ารักครับ ยายณาแกมาเสนอเมื่อสองสามวันก่อน บอกว่าหลานอยากทำงานพิเศษ หน้าตาน่ารัก อายุเพิ่งจะยี่สิบเอ็ดยี่สิบสอง ให้นายเปิดก่อน แล้วค่อยส่งให้ทำงานยาวๆ ทางนั้น”​วิชาติหรี่ตาลงเล็กน้อย กับยายวรรณาเขาพอจะรู้จัก หญิงวัยกลางคนจัดจ้านพอตัว อยู่ที่บ่อนแห่งหนึ่ง คอยวิ่งซื้อของ และทำกับข้าวมาขายคนในบ่อน เงินก็ละลายในบ่อนนั่นแหละ มีปล่อยให้ได้บ้าง เอาคืนบ้าง ยายวรรณามีเค้าสวยหน้าตาดี เปลี่ยนผัวบ่อย ฟังสรรพคุณก็ให้นึกสงสัยว่า หลานจะดีไปได้ยังไงกัน​“มีรูปไหม? อยากเห็น”​“อา...มีครับมี” ทางนั้นก้มหน้าก้มตากับโทรศัพท์สักครู่ ก็ส่งให้กับวิชาติได้ดู ของพรีเมี่ยม ที่เตรียมจะส่งให้นาย​“นี่ครับ หน้าตาน่ารัก

​“นายครับ ผมมีของเตรียมไว้ให้”เสียงกระซิบจากลูกน้องมือขวา ทำให้ปราชญ์หันมามองนิดหน่อย เขายิ้มที่มุมปากนิดๆ ตึงๆ ไปแล้วเพราะดื่มหลายแก้ว วันนี้ถือว่าเขาจะปลดปล่อยสักวันก็แล้วกัน งานว่าเครียดแล้ว แต่เรื่องลูกสาวคือเรื่องที่เขาเครียดกว่า ตอนนี้ลูกอยู่กับน้องชายและน้องสะใภ้ เพิ่งจะส่งภาพคลิปต่างๆ มาให้ดู และรายงานเขาไปเมื่อกี้นี้​จิราบอกว่า...มณทิราขอหอมน้อง มีสายตาอ่อนโยนลงตอนมองน้อง อาจจะเป็นนิมิตรหมายที่ดีขึ้น แต่เรื่องยาที่มณทิรากิน จิรายังคงควบคุมให้กินสม่ำเสมอตามเวลาที่แพทย์กำหนด และยัยหนูก็ยอมเชื่อฟัง เขาควรจะโยนความกังวลทิ้งไปเสียชั่วคราว หันมาสนุกกับสิ่งพิเศษที่วิชาติบอกว่าได้เตรียมไว้​“ของพิเศษครับรอบนี้” วิชาติว่า ก่อนจะยกรินเหล้าเติมให้กับเจ้านาย ปราชญ์มองลูกน้องคนสนิท แล้วยิ้มนิดๆ ส่งให้​“พิเศษขนาดไหนวะ”​“ขนาด...”วิชาติกระแอมเล็กน้อย อยู่กับปราชญ์มานาน เขาไม่เคยเห็นปราชญ์ลองลิ้มสาวบริสุทธิ์สักที เด็กมาที่ร้าน ถ้ารู้ว่ายังบริสุทธิ์และเต็มใจจะขาย เขาก็จะให้เก็บไว้ให้เป็นของประมูลชั้นดี มากกว่าจะมาเอาไว้เสพสุขเอง​“ขนาดที่ผมไม่เคยนำมาเสนอนายมาก่อน”​เขามองหน้าลูกน้องแล้วก

นัยน์ตาของภูพิงค์ค่อยลืมปรือขึ้นจากความฝันอันสับสน...​ฝัน?​เธอค่อยๆ ทบทวนความทรงจำที่คิดไปว่าฝันเมื่อคืน ก่อนจะเบิกโพลงขึ้น แล้วแทบจะต้องกรี๊ด เมื่อพบว่ากำลังมีผู้ชายคนหนึ่ง จูบที่หน้าท้องของเธอ และมือของเขากำลังลูบเลื่อนที่ต้นขาของเธอ​โครม!​“เหี้ยอะไรวะ”​เสียงอุทานดังขึ้น เมื่อปราชญ์ถูกแรงผลักของอะไรบางอย่าง ทำให้เขาที่กำลังจะก้มลงสำรวจความบอบช้ำของสาวน้อยเมื่อคืน ถึงกับกระเด็นตกหงายลงมาจากเตียง​มันน่าจะเป็น...​เขาเงยหน้าขึ้นดูแล้วก็เห็นว่ามันเป็นอะไรสิ่งที่ทำให้เขาหงายหลังตกเตียงลงมาแบบนี้ ​แม่สาวนั่นยกตีนถีบหน้าเขา!​เธอหน้าซีดเผือด ก่อนจะร้องกรี๊ด แล้วดึงเอาผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัว มองเขาด้วยนัยน์ตาโตกลม มองเขาเหมือนเห็นผี ​ปราชญ์ พิทักษ์ราชสีห์ โดนผู้หญิงถีบเอาเต็มๆ เกือบยอดหน้า หงายหลังตกลงมาแบบนี้ ขณะที่กำลังจะก้มลง...ห่าเอ๊ย รู้ไปถึงไหน อายไปถึงนั้น​ไม่มีใครที่ไหนได้เอาเท้าได้เข้าใกล้หน้าเขามาก่อน ​หล่อนเป็นรายแรก​เขาลุกขึ้นก่อนจะยืนตระหง่านตรงหน้าเธอ ในสภาพไม่สวมใส่อะไรเลย ภูพิงค์มองเขาแล้วปากคอสั่นด้วยความกลัว แต่เธอไม่มีน้ำตาแม้แต่หยดเดียว ยังคงเบิกตามองเขาอยู่แบบนั้

​“พ่อกลับไปไวจังค่ะ”​“เดี๋ยวพ่อก็กลับมาหาหนูอีก พ่อแค่เอาของไปเก็บ” ปราชญ์ตอบลูก ตามองไปยังข้างกาย มีหญิงสาวร่างเล็กที่ยังคงหลับไหล เขาไม่เสี่ยงให้หล่อนตื่นขึ้นมาระหว่างทาง เพราะฟื้นขึ้นมาเจ้าหล่อนคงจะอาละวาด เหมือนตอนที่ตื่นขึ้นมาจากฤทธิ์ยาเมื่อตอนบ่ายเมื่อวาน​เขาเหลือบตามองหล่อนแวบหนึ่ง ก่อนจะถอนใจ เผลอคลำที่ต้นคอของตนเอง รอยฟันยังหราอยู่ตรงนั้น เจ้าพ่อปราชญ์ มาโดนผู้หญิงตัวกระจิ๋วหลิวเดียวทำร้ายนี่ รู้ไปถึงไหน คงจะอายไปถึงนั่น ประเด็นมันอยู่ที่เขายอมให้หล่อนทำ โดยไม่ได้โต้ตอบอะไรเลยนี่สิ​ฤทธิ์มากและดื้อมาก​คือคำจำกัดความที่เขามอบให้เธอ​​ภูพิงค์ ธรรมพัน อายุ 22 ปี​เขาพลิกดูบัตรประจำตัวประชาชนของเธอ ที่ให้วิชาติเอามาให้ การที่เขาให้วิชาติเอาหลักฐานของเธอทุกอย่างมาให้เขา มันก็เหมือนเขาซื้อเธอมาแล้วทุกอย่าง จากป้าจอมละโมบที่เคยเป็นผู้ปกครองของเธอ วิชาติแถมมาด้วยประวัติการทำงานของแม่เด็กแสบคนนี้ให้เขาด้วย ว่าเจ้าหล่อนเคยทำงานเป็นครูพี่เลี้ยง มีแต่คนรักใคร่ ไม่เคยมีแฟน เป็นเด็กดี​เขายังจำหน้าของลูกน้อง ตอนที่มองหน้าเขาแล้วย้ำคำว่า ‘เป็นเด็กดี’​เขายิ้มนิดๆ เมื่อนึกถึงลูกน้องมือข