Alle Kapitel von The Billionaire's Runaway Maid: Kapitel 101 – Kapitel 110

Kiarra De VeraMaaga pa lang sa De Vera Holdings, puno na agad ang lobby. May foreign visitors na naghihintay, may suppliers na may dalang samples, at may bagong trainees na parang hindi alam kung saan pupunta. Sa tabi, may media team na nag-aabang at may interns na nagdadala ng kape. Halos walang patid ang "Good morning, Ma'am!" habang naglalakad ako. May nag-congratulate tungkol sa charity project. May nag-request ng selfie. May nagtatanong kung puwede magpa-autograph sa company mug. Tinatawagan ko sila sa pangalan, kinukumusta ko pati pets ng maintenance at birthday ng janitress. Napailing si Andrea nang mapansin niyang ang schedule ko ay mas alam ko pa kaysa sa kanya.“Ma'am…” tawag niya, may halong biro sa tono. “Ikaw lang yata ang Vice President na kilala pati maintenance schedule.”Napatawa ako. “Mas naaalala ko pa birthday ng maintenance kaysa birthday ni Ashton.”Cherry sumabat, “Totoo! Mas naaalala ni Ma’am birthday ko kaysa ako.”Naghalakhakan ang lahat—parang ordinaryong p

KIARRA DE VERA POVSabado ng umaga. Sa wakas, walang tumatawag na executive at walang urgent email na sumisira sa tahimik na umaga ko. Walang meeting na kailangang habulin, walang charity project, walang alliance event. Sa unang pagkakataon sa ilang linggo, literal na walang dahilan para magmadali o magbihis ng formal. Si Letty may playdate sa kapitbahay. Si Eduardo nasa labas, abala sa mga tanim niya. Si Ashton naka-headset sa conference call at mukhang wala sa mood. Si Yaya Alma naman, abala sa kusina—pero hindi ako tinanong kung anong gusto kong almusal. For once, walang naghihintay sa akin.Naupo ako sa sofa, dala ang isang libro na matagal ko nang gustong basahin. Ilang minuto na akong nasa parehong page. Paulit-ulit kong binabasa ang parehong pangungusap, pero wala naman talagang pumapasok. Napatingin ako sa garden, sa liwanag ng umaga, at saka napansin ng dad ko ang tahimik kong struggle.“You haven't turned the page,” sabi ni Eduardo, hindi tumitingin sa akin pero halatang nat

LARKIN’S POVPagkatapos ng gabing iyon, hindi ko agad kayang matulog. Sa totoo lang, kahit pa umalis na ako sa mansion at naiwan si Kiarra sa pinto, parang hindi ko maiwan ang bigat at gaan na sabay na bumalot sa dibdib ko. Nakatingin ako sa city lights mula sa balcony ng penthouse, bitbit pa rin ang amoy ng ulan, kape, at ‘yung tawa ni Kiarra habang hinahatid niya ako.Nasa bulsa pa rin ng jacket ang init ng kamay niya, at kahit gaano ko gustong ipikit ang mata ko at kalimutan ang lahat, hindi ko magawa. Ang totoo, ayaw ko ring kalimutan. Lalo na nang buksan ko ang phone at makita ko pa ulit ‘yung huling message niya:I do.I know it’s just two words, pero may bigat iyon na parang may ipinangako siya na hindi niya pa rin buong-buong maintindihan. Ako rin naman—hindi ko rin maintindihan kung bakit mas gusto ko pang maghintay ng tugon mula sa kanya kaysa maghanda para sa investors’ meeting bukas ng umaga.Habang nakahiga ako, sumagi sa isip ko ‘yung itsura niya kanina—hawak niya ‘yung

KIARRA DE VERA’S POVPagmulat ko ng umaga, agad kong hinanap ang phone sa tabi ng unan. Hindi ko alam kung dahil sa lamig ng kwarto o dahil sa anticipation na parang hindi ko maipaliwanag, pero ang sigurado ako—hindi ko na kayang itago sa sarili ko na excited akong makita kung may message siya.Nandun agad, simple lang.Larkin: Good morning.Walang emoji, walang dagdag, pero parang may ibang init na dumaan sa dibdib ko. Ilang segundo ko lang tinitigan, tapos biglang sumunod ang isa pa.Larkin: You didn’t tell me if you slept well.Napa-smile ako, yung tipong hindi mo na kayang pigilan kahit alam mong may ibang tao pa sa bahay na pwedeng makakita.Kiarra: I did.Saglit lang at nag-reply siya.Larkin: Good.Naghintay ako ng susunod, pero wala. Na-realize kong ako na ang nag-aabang. Nakagat ko ang labi ko, napapailing sa sarili. Nag-type ako:Kiarra: That’s it?Walang isang minuto, may reply.Larkin: What were you expecting?Napairap ako, kahit hindi niya kita.Kiarra: I don’t know.May

KIARRA DE VERA’S POVPagmulat ng mga mata ko kinaumagahan, nauna pang magising ang ngiti ko kaysa sa utak ko. Ilang segundo akong nakatitig lang sa kisame, iniisip kung anong dahilan bakit parang magaan ang mundo. Then, dahan-dahan bumalik sa alaala ko ang lahat: bookstore lights, amoy ng kape, lakad sa labas habang malamig ang hangin, at higit sa lahat, ‘yung paraan ng pagkakahawak niya sa kamay ko—hindi dahil may audience, hindi dahil kailangan, kundi dahil gusto niya.At siyempre, hindi ko makakalimutan ang almost-kiss na na-interrupt ng tawag ni Letty. Napasubsob ako sa unan, pilit na tinatakpan ang sarili kong tawa. “Hindi talaga ako papayag na mabuhay nang tahimik ang batang ‘yon.” Pero ang totoo, hindi ako naiilang dahil muntik na kaming maghalikan ni Larkin. Ang mas nakakahiya, gusto ko talaga siyang halikan. At mas natakot ako sa sarili ko dahil ngayon, hindi ko na lang siya hinahayaang lumapit—inaabangan ko na rin.Sa breakfast, hindi ako nakaligtas. Si Letty, parang may rad