All Chapters of The Billionaire's Runaway Maid: Chapter 121 - Chapter 130

KIARRA DE VERA'S POVHapon na sa opisina, pero hindi na ako magawang mag-focus kahit ilang ulit ko pang basahin ang parehong proposal. Pinipilit kong tapusin ang budget review, pero paulit-ulit lang akong napapatingin sa calendar. Nakalista doon ang mga task ko, pero sa totoo lang, isang date lang ang talagang iniintay ko—Friday.Apat na araw pa lang ang lumipas mula nang magplano kami ni Larkin ng date, pero parang ang bagal ng oras. Napansin ko, sinasadyang kong i-check ang petsa, tapos bigla akong tatawa sa sarili. Parang teenager lang na may nililigawan.Naglakad si Andrea papasok, may hawak na folder. “Ma’am?”Mabilis kong minimize ang calendar sa screen. “Yes?”Tiningnan niya ako, parang may alam. “Ano yung tinitingnan mo?”“Schedule.”“Schedule mo?”“Oo.”“Bakit nakangiti ka?”Medyo napatigil ako. “Hindi naman.”Lumapit siya. “Meron.”“Wala.”“Friday ang tinitingnan mo.”Tinapunan ko siya ng warning look. “Andrea.”Nagtaas siya ng kamay. “Sige na, aalis na ako.”Paglabas niya n

KIARRA DE VERA'S POV“May hinahanap ka?”Nakatitig ako sa household calendar, pero hindi ko agad namalayan na ilang minuto na pala akong hindi kumikibo. Nasa tabi ko lang si Dad, may kape sa kamay, habang si Letty ay abala sa pagdo-drawing sa gilid ng mesa. Agad akong tumalikod, pilit na casual, “Wala.”Napatingin siya ulit sa calendar, tapos sa akin, tapos bumalik sa calendar. “Interesting.”Napakunot-noo ako. “Ano?”“Limang minuto ka nang nakatitig sa Sabado.”“I'm planning,” depensa ko agad.Ngumiti siya, parang alam na niya ang sagot. “Planning what?”“Family day,” sagot ko, kunwari abala.Biglang nagtaas ng tingin si Letty, parang may naalala. “Is Uncle Larkin coming?”Parang napatigil ang oras. Bumaba ang kamay ko mula sa calendar, pilit kong pinanatili ang boses na normal. “I haven't asked him.”Ngumisi si Letty, confident. “But you will.”Napatingin ako sa kanya. “Why are you so sure?”Ngumiti siya, parang may sekreto. “Because you're smiling.”Narinig ko si Dad, kunwaring umu

KIARRA DE VERA'S POVDiretso akong natigilan sa gitna ng dining room, hawak pa rin ang cellphone na mainit pa sa palad ko. Nandiyan pa yung huling linya ni Adrian, tumutunog pa sa tenga ko: “I think someone has been watching you for longer than you realize.”Hindi agad gumalaw ang dila ko. Parang biglang lumiit ang buong mansion—lahat ng liwanag sa paligid, naging malamig. Pinilit kong bumalik sa boses. “Who?”Narinig ko ang pag-aalangan ni Adrian. “Wala pa akong pangalan.”Napakagat ako ng labi, pilit na pinipigilan ang kaba. “Ano'ng meron ka?”“I have a photograph.”Umigting ang hawak ko sa cellphone. “Photograph ng ano?”“Ng’yo.”Tahimik.“Kailan?”“Recently.”Parang may nagbagsak ng yelo sa tiyan ko. Napatingin ako agad sa mga bintana, parang may nakamasid. Hindi peligroso, pero parang exposed.Narinig ko ulit si Adrian, “Nakita ko ‘yon sa file ng mga humahawak ng negotiation.”“Bakit nandoon ang picture ko?”“Hindi ko alam.”“Adrian—”“Nagdalawang-isip pa ako bago tumawag, Kiarra

KIARRA DE VERA’S POVNanginig ang mga daliri ko habang hawak pa ang cellphone, nanatiling bukas ang email at nakatitig ako sa lumang litrato. Paris—isang panahon sa buhay ko na akala ko ay matagal ko nang naiwan, isang lugar kung saan pinilit kong magsimula ulit, magtago, at magpanggap na ligtas ako. Pero ngayon, mukha palang napakasinungaling ng lahat ng iyon.Hindi ko alam kung bakit mas malakas ang epekto sa akin ng lumang litrato kaysa roon sa recent na picture na galing kay Adrian. Siguro dahil nakita ko sa itsura ko sa Paris ang isang bersyon ng sarili ko na mahina, takot, at desperadong makalimot. Pero mas nakakatakot pa rin na sa background ng picture, may silweta ng lalaking naka-coat, pamilyar ang tindig, pamilyar ang singsing—isang silver ring na matagal ko nang pilit kalimutan.“Hindi puwede…” mahina kong bulong habang paulit-ulit kong sini-zoom ang litrato, hoping na magkamali lang ako. Pero alam ko kung anong klaseng singsing ‘yon, at kanino lang ako nakakita ng ganoong

KIARRA DE VERA'S POVHindi ko maalis ang titig ko sa cellphone habang mahigpit pa rin ang pagkahawak ko sa kamay ni Larkin. Hindi ko masabi kung mas nangingibabaw ang takot, inis, o pagod; pero malinaw ang mensahe: You shouldn't have called him. Sa ilalim, may dagdag pa na mas nagpapabigat ng dibdib—Now he knows where to find you.Tahimik lang si Larkin, pero ramdam ko ang tension sa kanya. Hindi siya nagsalita agad, kaya ako na ang naunang umalis ng tingin sa phone. “Hindi ako magre-reply,” bulong ko, pilit na pinapakalma ang sarili.“Good,” sagot niya, malamig pero buo.Napaisip ako kung paano nila nalaman na tinawagan ko si Larkin. Siguro may sumusubaybay talaga. O baka may mas malalim pang koneksyon ang mga taong ito sa buhay ko kaysa sa inakala ko. “Larkin…” mahina kong tawag, “Paano nila nalaman?”Ramdam kong tumigas ang panga niya. “Malalaman natin.”Bigla akong napatingin sa mga bintana. “Paano kung minamanmanan nila ang bahay?”Hindi na siya nag-aksaya ng salita. Tinapunan la