KIARRA DE VERA’S POVPagmulat ko sa umaga, in-expect kong baka mahihiya ako sa sarili ko dahil sa nangyari kagabi. Pero habang nakahiga pa lang ako, napansin kong kakaiba ang katahimikan. Hindi siya kabado, hindi rin magulo—parang may bago sa simpleng routine ng pag-gising ko. Then, sumagi ulit sa isip ko ang huling usapan namin ni Larkin. “I’d like to be.” “So would I.”Napapikit ako nang mahigpit, sabay subsub ng mukha sa pillow. Hindi dahil sa regret o takot, kundi dahil hindi ko pa rin ma-process na ako mismo ang nagsabi noon. Parang ang dali lang ngumiti kapag walang ibang nakakakita—pero kapag naalala ko kung gaano kadali kong sinabi ang “so would I,” nagugulat ako sa sarili ko. Hindi ako embarrassed dahil hinalikan niya ako. I’m embarrassed because I wanted more. At hindi na ako natatakot dun.Bago pa ako makarecover, biglang bumukas ang pinto. Si Letty, walang knock-knock, parang may sariling radyo ng balita.“Mommy?”Mabilis akong umayos sa pagkakahiga. “Yes?”Tiningnan muna
最終更新日 : 2026-08-08
