All Chapters of The Billionaire's Runaway Maid: Chapter 111 - Chapter 120

LARKIN DEL FUEGO'S POVSabado ng umaga. Hindi ako dumiretso sa gym, hindi rin ako nagbukas agad ng laptop. Nasa harap lang ako ng closet, parang grade schooler na hindi alam kung ano ang isusuot sa field trip. Sa isang side, formal na suit na parang sobra naman para sa plano ko. Sa kabila, simple lang na polo at dark jeans—pero para bang wala ring bagay. Nakakatawa, ilang taon na akong CEO, pero ngayon lang ako kinabahan pumili ng damit para sa isang dinner na hindi business, hindi meeting, hindi family event.Narinig ko ang tunog ng elevator. Si Marcus, may hawak na brown envelope, pumasok sa penthouse nang parang hindi nagmamadali, pero halatang curious.“Boss, may board meeting ba?” tanong niya, tinitingnan ako mula ulo hanggang paa.Umiling ako, sinubukang huwag ipahalata ang kaba. “Wala.”“Investor dinner?”“Hm-mm.”“Emergency?”“Wala rin.”Pinagmasdan niya ako, tapos biglang napangiti. “Date?”Hindi ko agad sinagot. Natahimik ako kaya lalo siyang ngumiti.“Oh my God,” bulong niya

KIARRA DE VERA’S POVPagmulat ng mga mata ko kinaumagahan, nauna pang magising ang ngiti ko kaysa sa utak ko. Ilang segundo akong nakatitig lang sa kisame, iniisip kung anong dahilan bakit parang magaan ang mundo. Then, dahan-dahan bumalik sa alaala ko ang lahat: bookstore lights, amoy ng kape, lakad sa labas habang malamig ang hangin, at higit sa lahat, ‘yung paraan ng pagkakahawak niya sa kamay ko—hindi dahil may audience, hindi dahil kailangan, kundi dahil gusto niya.At siyempre, hindi ko makakalimutan ang almost-kiss na na-interrupt ng tawag ni Letty. Napasubsob ako sa unan, pilit na tinatakpan ang sarili kong tawa. “Hindi talaga ako papayag na mabuhay nang tahimik ang batang ‘yon.” Pero ang totoo, hindi ako naiilang dahil muntik na kaming maghalikan ni Larkin. Ang mas nakakahiya, gusto ko talaga siyang halikan. At mas natakot ako sa sarili ko dahil ngayon, hindi ko na lang siya hinahayaang lumapit—inaabangan ko na rin.Sa breakfast, hindi ako nakaligtas. Si Letty, parang may rad

KIARRA DE VERA’S POVPagmulat ko sa umaga, in-expect kong baka mahihiya ako sa sarili ko dahil sa nangyari kagabi. Pero habang nakahiga pa lang ako, napansin kong kakaiba ang katahimikan. Hindi siya kabado, hindi rin magulo—parang may bago sa simpleng routine ng pag-gising ko. Then, sumagi ulit sa isip ko ang huling usapan namin ni Larkin. “I’d like to be.” “So would I.”Napapikit ako nang mahigpit, sabay subsub ng mukha sa pillow. Hindi dahil sa regret o takot, kundi dahil hindi ko pa rin ma-process na ako mismo ang nagsabi noon. Parang ang dali lang ngumiti kapag walang ibang nakakakita—pero kapag naalala ko kung gaano kadali kong sinabi ang “so would I,” nagugulat ako sa sarili ko. Hindi ako embarrassed dahil hinalikan niya ako. I’m embarrassed because I wanted more. At hindi na ako natatakot dun.Bago pa ako makarecover, biglang bumukas ang pinto. Si Letty, walang knock-knock, parang may sariling radyo ng balita.“Mommy?”Mabilis akong umayos sa pagkakahiga. “Yes?”Tiningnan muna

KIARRA DE VERA’S POVThe morning after our first real kiss, I woke up with an unfamiliar lightness. For a moment, I just stared at the ceiling, unsure if I should feel embarrassed or giddy. But as I remembered Larkin’s voice—his question, “Can I kiss you?”—and my own answer, “Don’t make me repeat myself,” I found myself grinning into the pillow. Hindi ko alam kung nakakahiya ba na gusto ko nang mas marami pa, o kung mas nakakatakot na hindi na ako natatakot do’n.Bago pa ako makapag-isip ulit, pumasok si Letty sa kwarto. Wala siyang knock-knock, dala niya ang paborito niyang bunny, at parang may alam na agad.“Mommy?” tanong niya, parang detective.Umayos ako ng upo, pilit na tinatago ang ngiti ko. “Yes?”Tiningnan niya ako, parang may sinusuri. “Why are you smiling at your pillow?”Nagkunwari akong walang alam. “I wasn’t.”“Yes, you were.” Tumalon siya sa kama.“Did Uncle Larkin message?”Sinubukan kong maging seryoso. “That’s none of your business.”Letty, kunwari shocked, “So he did

KIARRA DE VERA’S POVNasa kalagitnaan kami ng board meeting nang mapansin kong parang nabibingi na ako sa dami ng argumento. Hindi ito ‘yung tipong dramatic na crisis—pero bawat boses, bawat opinyon, parang dumagdag sa bigat ng balikat ko. Isang department head ang nagpupumilit mag-cut ng budget dahil daw mas practical. Isa pa, pilit na ipinagtatanggol ang original na plano ng project. Halos isang oras na akong nakikinig, pilit na nagko-compose ng sarili, pero nararamdaman kong napupuno na ako.Bumagsak ang bolpen ko sa mesa. “Tama na,” mahina pero matigas ang boses ko.Tumahimik ang buong kwarto. Lahat nakatingin. Ipinaliwanag ko, kalmado pero diretso, na hindi ko pipirmahan ang kahit anong proposal na ang basehan lang ay kung saan makakatipid—lalo na kung ang mawawala ay para sa mga batang gustong matuto. May sumingit pa, “Vice President, milyon ang pinag-uusapan natin.”Tinapunan ko siya ng tingin. “At milyon din ang apektado.”Natapos ang meeting na ako ang nanalo sa argumento. Pe