Alle Kapitel von The Billionaire's Runaway Maid: Kapitel 91 – Kapitel 100

Kiarra De VeraLunes ng umaga, walang drama ang simula ng araw. Hindi ako nagising na may butterflies sa tiyan. Sa halip, pagod agad ang naramdaman ko habang binubuksan ko ang laptop at sumisilip sa calendar. Tatlong sunod-sunod na meeting ang naka-line up: board presentation, tapos meeting with government reps, may kasunod pang budget review bago magtanghali. May media interview rin akong kailangang salihan at isang employee concern na kailangang ayusin bago mag-lunch.Pagkatapos ng board, halos sabay-sabay na dumating ang mga email para sa charity approval at urgent na tanong mula operations. Bawat sagot ko sa phone at bawat lagda ko sa dokumento ay parang mas lalong nagpapabigat ng balikat ko.Habang abala ako sa pagpirma ng mga papeles, tahimik na inilapag ni Andrea ang mainit na kape sa mesa ko. Napansin niyang hindi ko na halos inaangat ang ulo.“Ma’am, you skipped breakfast,” sabi niya, may halong pag-aalala sa boses.Saglit akong napatigil. “Did I?”Tumango si Andrea at ngumit

Kiarra De VeraLunes ng umaga sa De Vera Holdings, at parang walang kakaiba. Masaya ang opisina. May birthday celebration si Angela mula HR, kaya napuno ang pantry ng mga tao. Hindi ito formal gathering, kundi simpleng salu-salo na may spaghetti, fried chicken, at mga cupcake na gawa ni Cherry. Sa gitna ng tawanan, napansin kong mas madali na akong sumama sa ganito. Hindi na ako boss na nasa opisina lang—nakikipagkwentuhan ako, tumatawa, at nagkukuwento ng old office pranks.Habang naghahalo ako ng pineapple juice, napansin ko si Andrea na nakatingin mula sa pintuan. Nilapitan niya ako.“Ma’am…” sabi niya, soft ang tono. Nakangiti siya habang tinitingnan akong may hawak na paper plate na puno ng pansit at cupcake.“Hm?” sagot ko, medyo natatawa.“You look happier lately,” sabi niya.Natawa ako, pilit kong ginawang casual ang reaksyon ko. “Do I?”Tumango si Andrea, at parang may meaning sa pagiging observant niya. “You stay longer with people now.”Napaisip ako. Hindi ko namalayang nag

Kiarra De VeraMiyerkules ng umaga, tahimik ang simula ng araw sa De Vera Mansion. Walang business calls o emergencies na sumira sa routine. Para sa unang pagkakataon sa matagal na panahon, nagdesisyon akong ako mismo ang maghatid kay Letty sa school. Amoy na amoy ang breakfast na niluluto ni Yaya Alma habang si Eduardo ay tahimik na nagbabasa ng diyaryo. Si Ashton naman ay sinasabay ang pag-reply sa emails habang kumakain ng itlog. Si Letty, abala sa pagtatangkang tirintas ang buhok ng doll niya pero mas napapalala lang niya ito. Sa gitna ng kitchen, naroon ang tawa at ingay ng isang pamilya na, kahit hindi perpekto, buo ang pagmamahal.Natawa kaming lahat nang ipakita ni Letty ang sarili niyang baon—cookies, isang strawberry, at marshmallows. Tinry ni Eduardo pigilan ang tawa, “Anak, that’s dessert.” Tumayo si Letty, nag-cross arms, at ipinagpilitan, “It’s balanced.” Nang tanungin kung asan ang gulay, sagot niya, “The strawberry.” Walang nagawa kundi tumawa ang lahat.Pagdating sa s

Kiarra De VeraIsang ordinaryong Huwebes ang sumalubong sa akin. Sa De Vera Holdings, abala ang lahat. May supplier visit, HR interviews, at sunod-sunod na meetings. Sa pantry, si Cherry ay nagtitimpla ng kape habang nagbibiruan ang interns. Andrea naman ay nag-aasikaso ng schedule at si Finance ay nag-aaway tungkol sa overtime forms. Sa IT corner, abala sila sa paghanap kung sino ang nag-delete ng printer driver. Wala namang bago—gulo, tawanan, at tipikal na corporate chaos.Biglang sumulpot si Lucas na hindi naman scheduled for any meeting. May dala siyang donuts at agad nanggulo sa pantry.Andrea, medyo nagtataka, “Sir, may meeting po ba kayo?”Lucas, walang kaarte-arte, “Wala.”“Bakit nandito ka, boss?”“May donuts ako.”Miguel, kunot-noo, “Hindi sapat na dahilan ‘yon.”Lucas nagbiro, “Para sa akin, oo.”Nagtawanan kaming lahat. Sa gitna ng trabaho, ang saya pala kapag may mga ganitong simpleng moments.Sa kabilang banda, tapos na ang isang mahaba at matagumpay na meeting ni Larki

Larkin Del FuegoIlang linggo na rin ang lumipas mula noong naging routine ko ang mga Sabado sa De Vera Mansion. Binalikan ko ang dati kong buhay at napansin kong nag-iba na ang takbo ng bawat araw. Sa Del Fuego Corporation, maaga akong dumarating. Tahimik pa ang buong floor, ngunit hindi ko na nararamdaman ang dating lamig ng opisina. Si Isabella ay abala sa pag-aayos ng schedule, si Vincent ay focus sa financials, at si Marcus ay may hawak na tablet habang umiinom ng kape.Habang naglalakad akong papunta sa opisina, napansin kong mas madalas na akong binabati ng mga empleyado. Ang bawat "Good morning, Sir" at "Congratulations po sa bagong renewable project" ay sinasagot ko na ngayon ng ngiti. Hindi ko rin mapigilang mapansin na mas madalas ko nang ginagawa iyon.Habang pumapasok kami ni Marcus sa opisina, napansin niya ang pagbabago."Boss," tawag niya. "Tatlong buwan na."Napalingon ako. "Ano'ng tatlong buwan?"Ngumiti siya, sabay turo sa calendar. "Three months ka nang ngumumingit