Semua Bab The Billionaire's Runaway Maid: Bab 151 - Bab 160

KIARRA DE VERA'S POVHindi ko inakala na ang simpleng coffee machine na iniwan ni Damien sa opisina ko ay magiging simula ng isang araw na punong-puno ng tawa at kakaibang tension. Nakatayo lang ako sa harap ng desk, pinagmamasdan ang note na parang biro pero may effort, habang si Andrea ay hirap pigilan ang ngiti niya."You know, it's just a coffee machine," sabi ko kay Larkin, habang tinititigan pa rin niya ang makina na para bang may atraso ito sa buong pamilya niya."I know," sagot niya, hindi inaalis ang tingin."Then why are you looking at it like it personally offended you?""Because it came with a handwritten note," sagot niya ulit, seryoso.Napangiti ako, "You're jealous of stationery now?"Tumingin siya sa akin, "I'm not jealous.""You said you're competitive.""Exactly.""With a coffee machine?""With the person who bought it."Hindi ko mapigilang tumawa. Napansin ko si Andrea, nagpaalam agad, "Ma'am, I suddenly remembered I have... paperwork.""Andrea.""Yes?""You're smil

DAMIEN'S POVNasa isang hotel lounge ako, surrounded by people, pero ramdam kong detached pa rin ako. Meetings, invitations, business—lahat pwedeng puntahan. Kaya ko sanang magpa-book ng flight pa-Singapore kung gugustuhin ko, o pumunta sa dinner na imbitasyon ng isang partner. Pero habang tinititigan ko ang phone, nandoon ang message ni Ashton: isang simpleng invite sa dinner sa mansion. Wala namang special, walang grand announcement—just “Dinner with the family. Join us.”Mabilis sanang mag-no ang lumang ako. Mas madali maghanap ng ibang event, ibang table, ibang party, ibang bansa. Pero ngayon, matagal ko lang tinitigan ang invitation. Parang hindi ko kayang tanggihan.Napansin ng waiter na matagal na akong nakatulala.“Sir?”“Hmm?”“Everything okay?”Ngumiti ako, “I'm deciding whether I want to make a terrible decision.”Nagulat siya, “Bad decision, sir?”Tiningnan ko ulit ang phone, “Probably a very good one.”Tumango ako.“I’ll accept.”KIARRA'S POVSa mansion, abala ako sa pagt

DAMIEN'S POVAng araw ko ay nagsimula sa isang hotel lounge, pinalilibutan ng mga business contacts, schedules, at invitations—pero parang wala akong tunay na gustong puntahan. May party akong pwedeng daluhan, may dinner na may kasamang kilalang businesswoman, may flight to Singapore na pwede kong kunin kung gusto ko lang tumakas. Sa lahat ng ito, parang walang malinaw na dahilan para mag-stay. Hanggang biglang nag-message si Ashton: “Dinner sa bahay. Join us.”Dati, mabilis akong mag-no. Mas madaling maghanap ng ibang table, ibang kwento, ibang bansa. Pero hindi ko agad nabura ang mensahe. Tinitigan ko lang, parang may sariling bigat. Napansin tuloy ng waiter."Sir?""Yes?""Everything okay?"Ngumiti ako, "I'm deciding whether I want to make a terrible decision.""Bad decision, sir?""Probably a very good one."Tumango ako."I’ll accept."Pagdating ko sa De Vera Mansion, akala ko tahimik na dinner lang. Pero hindi pala. Pagbukas ko ng pinto, lahat ng tao abala—nagtatalo kung ano ang

KIARRA DE VERA'S POVHindi ko mapigilan ang magaan na pakiramdam habang nakatitig pa rin ako sa report sa desk ko nang pumasok si Andrea."Ma'am, Mr. Del Fuego is here."Napatingin ako mula sa mga dokumento, biglang alerto."Which one?"Napailing si Andrea, may ngiting palihim."Larkin."At bago ko pa mapigil ang sarili ko, naramdaman kong bumaba ang tension sa balikat ko. Yung stress na hindi ko namalayang bitbit ko, parang biglang nawala. Nahuli ni Andrea agad iyon."You look relieved."Agad kong binalik ang atensyon ko sa report."I'm not."Ngumiti siya, "I didn't say you were."Tiningnan ko siya, "Andrea.""Yes, Ma'am?""Don't."Mas lalo lang siyang ngumiti, "I haven't said anything."Doon ko lang napansin, mahirap palang magkunwari kapag mismong katawan mo na ang nagdi-deny.Pumasok si Larkin, bitbit ang folder, walang dalang bulaklak, walang biro, puro business."I was told you needed these."Kinuha ko ang folder, "You could've sent someone.""I could have."Napatingin ako sa ka

KIARRA DE VERA'S POVHabang nakaupo ako sa conference room ng De Vera Holdings, pilit kong tinatapos ang isang proposal. Pero kahit anong pilit kong mag-focus, ramdam kong naiiba ang takbo ng utak ko. Hindi tulad ng dati na natural lang akong tumitingin kay Larkin, ngayon, masyadong conscious na ako. Kaya nang pumasok siya kasama si Ashton, hindi ko siya nilingon.“Good afternoon,” bati niya sa lahat.Hindi ako tumingin, “Good afternoon.”Umupo siya sa tapat ko. Ilang minuto pa, napansin kong napatingin ako sa kanya. Nagtama ang mga mata namin. Mabilis akong bumalik sa binabasa ko. Napansin ko, napataas ang kilay niya. Wala siyang sinabi, pero nakita ko rin ang maliit na ngiti sa gilid ng labi niya.Nagpatuloy ang meeting. Dati, instinct ko na mag-comment kay Larkin, magtanong ng opinion, o tumawa sa biro niya. Ngayon, umiiwas ako. Kung may kelangan akong itanong, kay Ashton ako dumedepende. Kapag iniaabot niya ang document, iniiwasan kong magdikit ang mga daliri namin. Kapag lumalapi