Semua Bab The Billionaire's Runaway Maid: Bab 161 - Bab 170

KIARRA DE VERA'S POVHindi ko pa rin alam kung dapat ba akong kabahan o matuwa habang binabasa ko ang itinerary para sa two-day international business summit sa Tagaytay. Nakasulat doon: De Vera Holdings and Del Fuego Corporation—joint presentation, joint meetings, joint investor negotiations. Two nights.Napahinto ako, tinitigan ulit ang schedule. Parang biglang bumigat ang hangin.Napansin ni Andrea, "Ma'am?""Mm?""May problema?"Dahan-dahan kong sinara ang folder."No."Tiningnan niya ang itinerary, tapos ako."You look like you just discovered a crime."Bumuntong-hininga ako, "Two days."Ngumiti siya, "With Mr. Del Fuego.""Business.""Of course."Tinapunan ko siya ng warning look, "Andrea.""I didn't say anything."Nagsimula ang biyahe kasama ang executives at si Ashton. Wala namang romantic set-up, puro business talk, schedules, logistics. Pero nung nagkaroon ng last-minute change at kailangang mauna ni Ashton, natira kaming dalawa ni Larkin sa sasakyan.Sa simula, puro work."

KIARRA DE VERA'S POVHindi ko inakala na ang pinakamalaking pagbabago ay hindi yung mga dramatic na eksena, kundi yung mga tahimik na puwang na naiwan kapag may nawala. Pagbalik namin sa Manila mula Tagaytay, hindi ko agad naisip na mag-iiba ang takbo ng araw ko. Pero habang nakaupo sa opisina, reviewing contracts, hindi ko maiwasang mapansin na may bagay na nagbago. Hindi ko agad na-associate kay Larkin—busy ako, nakatutok sa reports, deadline dito, investors doon.Pumasok si Ashton, dala ang isang folder, seryoso ang mukha."You have a minute?"Hindi ako tumingin, "If you’re about to add another meeting to my calendar, no."Tumawa siya, "Good. Then you’ll hate this."Napatingin ako sa kanya, "What is it?"Nilapag niya ang folder. Invitation mula sa isang international partner, gusto akong ipadala abroad para pamunuan ang isang expansion project. High-profile, prestigious, at isang bagay na gustong-gusto ko para sa sarili ko at para sa kumpanya.Binasa ko ang details."How long?""Th

LARKIN DEL FUEGO'S POVPagkaalis ni Kiarra sa airport, hindi ko agad piniling umalis. Umupo lang ako sa loob ng kotse, binuksan ang checklist na naiwan niya sa passenger seat. Binasa ko ulit, bawat linya parang pamilyar na bilin: Eat. Sleep. Don’t work too much. Call me. Come home. Miss me. Don’t forget Uncle Larkin.Napangiti ako sa huling item, at mahina kong bulong,"As if I could."Napahinto ako. Hindi ko alam kung bakit ko iyon nasabi nang malakas. Tahimik ang kotse. Parang biglang may nawala, hindi lang sa araw ko kundi sa mismong paligid ko.Pagbalik ko sa Del Fuego Corporation, alliance meeting agad. Kumpleto sila—Marcus, Isabella, Vincent, Lucas, Nick. Pero may bakanteng upuan sa tabi ko. Walang official seating, pero doon palaging umuupo si Kiarra. Nang may papasok na executive at tinangkang umupo doon, mabilis akong nagsalita,"I'll take this."Nagulat siya,"Sir?"Napansin kong napalakas ang boses ko."I mean… take the other one."Nagkatinginan sina Marcus, Lucas, at Nick.

KIARRA DE VERA'S POVPagbalik ko sa De Vera Holdings, wala nang drama ng airport, wala ring pagod ng biyahe. Basta, bigla na lang akong bumalik sa ordinaryong buhay—but everything felt different. Hawak ko pa rin ang travel folder, at bago pa man ako makalampas ng limang hakbang sa lobby, narinig ko na agad ang sigaw ni Cherry.“MA’AM!”Napatawa ako. “Cherry, I’m not a celebrity.”“Twenty-three days kang wala!”Hindi pa siya tapos, sumabay si Andrea mula sa likod. “Actually, twenty-four.”Napatingin ako sa kanya, “You counted?”Ngumiti si Andrea, “Someone had to.”Dumating si Melissa dala ang kape. “Welcome home, Ma’am.”Kinuha ko ang cup. “Thank you. I missed this.”Nagtaas ng kilay si Cherry, “The coffee?”Uminom ako, “The people.”Napatingin si Andrea sa akin, “Including someone?”Halos mabilaukan ako. “Andrea.”Tumawa ang buong reception, pero kahit sinusubukan kong itago, alam kong totoo—hinanap ko rin siya.Pagbalik ko sa opisina, lahat parang normal: plants, files, photos, luman

KIARRA DE VERA'S POVWalang ibang tunog kundi ang mga usapan sa paligid at ang mahinang tunog ng yelo sa baso ko habang naglalakad kami ni Larkin papunta sa pinaka-private na party na napuntahan ko. Hindi ito formal business event, pero halatang lahat ng tao sa loob ng venue ay matagal nang magkakakilala. Old money, old names, old stories, at sa gitna noon, parang ako lang ang bago.Habang naglalakad kami papasok, napansin kong iba ang mga tingin kay Larkin—hindi lang bilang CEO. May mga dating kaibigan na parang sanay na sanay magbiro, may mga babae na parang gamay na gamay ang kwento ng past relationships niya, at may mga lalaki na halatang nami-miss siya bilang partner in crime sa kung ano mang kalokohan nila noon. Parang natural lang kay Larkin ang mag-fit in. Tawa siya ng tawa, parang sanay na sanay siyang maging sentro ng eksena, pero ramdam ko ring mas tahimik siya kapag ako na ang tinitingnan.Nagkatinginan kami, at kahit hindi siya nagsalita, ramdam kong gusto niyang maging s